Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 200
न संतिते देव भुवि प्रदेशा न येषु जातोऽस्मि तथा विनष्टः । भूत्वा मया येषु न जंतवश्च संभक्षितो वा न च भूतसंघैः
na saṃtite deva bhuvi pradeśā na yeṣu jāto'smi tathā vinaṣṭaḥ | bhūtvā mayā yeṣu na jaṃtavaśca saṃbhakṣito vā na ca bhūtasaṃghaiḥ
హే దేవా, భూమిపై నేను జన్మించి తరువాత నశించని ప్రదేశం ఏదీ లేదు. అలాగే నేను జీవించి ప్రాణులను భక్షించని చోటు లేదు—లేదా భూతగణాలచే నేను భక్షింపబడని చోటు కూడా లేదు.
A devotee lamenting saṃsāra to the Lord (deduced)
Tirtha: Sarva-bhūmi-kṣetra (universal field)
Type: kshetra
Scene: A montage-like vision: the same soul appears in many forms across landscapes—born, dying, devouring, and being devoured by beasts, birds, and beings—while the Lord stands as witness and refuge, offering the path out of the cycle.
FAQs
Saṃsāra is a relentless cycle of birth, death, and mutual consumption; liberation requires turning to the Lord beyond this cycle.
No specific tīrtha is named; the verse is universal in scope, describing worldly wandering.
None directly; it supports dharmic urgency for repentance, restraint, and seeking divine refuge.