Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 170
जीर्णे नव्यं स्वर्णमयं प्रासादं साप्यकारयत् । ततस्तुष्टो महादेवस्तस्या भक्त्यातितोषितः
jīrṇe navyaṃ svarṇamayaṃ prāsādaṃ sāpyakārayat | tatastuṣṭo mahādevastasyā bhaktyātitoṣitaḥ
పాత దేవాలయం జీర్ణమైపోయినప్పుడు ఆమె కొత్త స్వర్ణమయ ప్రాసాదాన్ని నిర్మింపజేసింది. ఆమె భక్తికి అత్యంత సంతోషించిన మహాదేవుడు తృప్తి పొందాడు.
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Tirtha: Kumāra-liṅga (Kumāreśa/Kumārīśa)
Type: kshetra
Scene: A devoted woman commissions a new golden prāsāda where an old shrine has crumbled; artisans raise shining walls and a kalasha while unseen Śiva’s presence is felt, culminating in divine satisfaction.
FAQs
Restoring sacred spaces is a high dharma: devotion expressed through temple renewal draws the direct grace of Mahādeva.
The verse glorifies the prāsāda within the Kumārikā sacred region, emphasizing its renewal as part of the kṣetra’s greatness.
Commissioning/rebuilding a shrine (prāsāda) is presented as a meritorious religious act.