Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 35
मुनिस्ततो मामवदद्भृगो निर्भाग्यवानहम् । तेन रोदिमि मा पृच्छ दुर्भाग्यं चालपेद्धि कः
munistato māmavadadbhṛgo nirbhāgyavānaham | tena rodimi mā pṛccha durbhāgyaṃ cālapeddhi kaḥ
అప్పుడు ముని నాతో అన్నాడు—‘ఓ భృగూ, నేను దుర్భాగ్యవంతుణ్ని; అందుకే ఏడుస్తున్నాను. అడగకు—తన దుర్భాగ్యాన్ని ఎవరు బహిరంగంగా చెబుతారు?’
Subhadra (the sage) (from immediate narrative response)
Listener: Bhṛgu
Scene: The sage speaks with downcast eyes, hands trembling, tears falling; Bhṛgu listens attentively, steady and compassionate, giving space for the confession of misfortune.
FAQs
Sorrow can coexist with saintliness; humility and restraint often prevent one from advertising personal suffering.
No specific tīrtha is named in this verse; it is part of the larger tīrtha-centered narrative.
None; it is a narrative exchange revealing the sage’s inner state.