ततो वायुर्ववौ रूक्षो बहुशर्करपांशुलः । सम्मुखो निमिमातंगोऽकंपनोऽचलकंपनः । स्रुतरक्तो बभौ शैलो घनधातुह्रदो यता
tato vāyurvavau rūkṣo bahuśarkarapāṃśulaḥ | sammukho nimimātaṃgo'kaṃpano'calakaṃpanaḥ | srutarakto babhau śailo ghanadhātuhrado yatā
అప్పుడు కంకరలు, ధూళితో నిండిన రూక్షమైన గాలి వీచెను. ఎదురుగా నిమి—యోధులలో గజము—అకంపుడై నిలిచెను, అయినా పర్వతాలకూ కంపనము కలిగించెను; రక్తధారలతో అతడు ఘన ధాతురేఖలు, ఎర్రని హ్రదాలు కలిగిన శైలంలా ప్రకాశించెను।
Lomaharṣaṇa (Sūta), narrating to the sages
Scene: A gritty windstorm whips gravel and dust across the field; Nimi stands front-facing, immovable, yet his presence seems to shake mountains; blood streams over him like red mineral veins on a dark cliff with ore-rich pools.
The verse praises steadfastness under adversity—remaining unshaken while confronting chaos.
No tīrtha is praised; this is a poetic battlefield description.
None.