Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 70
वज्रांगोऽपि तया सार्धं जगाम तपसे वनम् । ऊर्द्धूबाहुः स दैत्येंद्रोऽतिष्ठदब्दसहस्रकम्
vajrāṃgo'pi tayā sārdhaṃ jagāma tapase vanam | ūrddhūbāhuḥ sa daityeṃdro'tiṣṭhadabdasahasrakam
వజ్రాంగుడును ఆమెతో కలిసి తపస్సుకోసం అరణ్యానికి వెళ్లెను. ఆ దైత్యేంద్రుడు చేతులు పైకెత్తి సహస్ర సంవత్సరములు స్థిరంగా నిలిచెను.
Narrator (within Māheśvarakhaṇḍa frame)
Scene: A daitya-king Vajrāṅga enters a dense forest with his wife; he stands immobile with both arms raised skyward, hair matted, body austere, as years pass in a compressed visual montage.
FAQs
Steadfast austerity—sustained over vast time—illustrates the Purāṇic ideal of unwavering resolve in pursuit of higher truth.
No named tīrtha appears; the forest functions as the archetypal setting for tapas in Purāṇic literature.
The practice described is a severe tapas-vrata: standing with raised arms (ūrdhvabāhu) for an extended period.