Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 30
श्रुत्वेति वाक्यं मधुसूदनस्य जगाद तुष्टो नितरां पुरारिः । सदा मुरारे मम सन्निधौ त्वं तिष्ठस्व निर्वाणरमाश्रयेत्र
śrutveti vākyaṃ madhusūdanasya jagāda tuṣṭo nitarāṃ purāriḥ | sadā murāre mama sannidhau tvaṃ tiṣṭhasva nirvāṇaramāśrayetra
మధుసూదనుని మాటలు విని పురారి శివుడు అత్యంత సంతోషించి పలికెను—“హే మురారీ! నిత్యం నా సన్నిధిలోనే నిలిచియుండు; ఇక్కడే నిర్వాణరమా ఆశ్రయం.”
Śiva (Purāri/Maheśa)
Tirtha: Kāśī / Ānandavana (nirvāṇa-rama-āśraya)
Type: kshetra
Scene: Śiva, pleased, blesses Viṣṇu to remain always near him in the mokṣa-delighting abode; the grove glows with quiet radiance, suggesting liberation’s sweetness.
FAQs
Liberation is framed as a lived divine presence—abiding near Śiva in the sacred space that grants nirvāṇa.
Kāśī/Ānandavana is implied as “the abode of liberation’s bliss,” where divine sannidhya is especially potent.
No explicit ritual; the emphasis is on dwelling/remaining in the sanctified presence (sannidhya) of Śiva.