धूर्जटिः परिपृछ्येति हृष्टं वैकुंठनायकम् । ब्रह्माणं चापि पप्रच्छ ब्राह्मं तेजः समेधते
dhūrjaṭiḥ paripṛchyeti hṛṣṭaṃ vaikuṃṭhanāyakam | brahmāṇaṃ cāpi papraccha brāhmaṃ tejaḥ samedhate
ఇట్లు ధూర్జటి (శివుడు) హర్షిత వైకుంఠనాయకుణ్ణి విచారించి, బ్రహ్మనూ ప్రశ్నించెను; బ్రాహ్మ తేజస్సు మరింతగా వృద్ధి చెందెను.
Narrator (Skanda to Agastya, Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Kāśī (contextual)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis (frame; not explicit in verse)
Scene: Śiva (Dhūrjaṭi) turns from Viṣṇu (Vaikuṇṭhanāyaka) to Brahmā (Vidhi) in a luminous hall; as questions are asked, Brahmā’s aura brightens visibly.
Sacred dialogue among divine powers signifies coordinated preservation of dharma; honoring Brahmā elevates spiritual radiance.
The larger discourse belongs to Kāśī’s sacred narration, though this verse focuses on the divine council rather than a named site.
None; it is a narrative link describing inquiries to Viṣṇu and Brahmā.