Adhyaya 27

Verse 1

पार्वत्युवाच । नमस्ते देवदेवेश प्रणमत्करुणानिधे । वद केदारमाहात्म्यं भक्तानामनुकंपया

పార్వతి పలికెను—హే దేవదేవేశ్వరా! నీకు నమస్కారం; శరణాగతులపై కరుణానిధీ! భక్తులపై అనుకంపతో కేదార మహాత్మ్యాన్ని చెప్పుము।

Verse 2

तस्मिंल्लिंगे महाप्रीतिस्तव काश्यामनुत्तमा । तद्भक्ताश्च जना नित्यं देवदेवमहाधियः

కాశీలో ఆ లింగముపై నీ మహాప్రీతి అనుత్తమము; దాని భక్తులు నిత్యం దేవదేవునందే పరాయణులై మహాధీశాలులుగా ఉంటారు।

Verse 3

देवदेव उवाच । शृण्वपर्णेभिधास्यामि केदारेश्वर संकथाम् । समाकर्ण्यापि यां पापोप्यपापो जायते क्षणात्

దేవదేవుడు పలికెను—హే అపర్ణా, వినుము; నేను కేదారేశ్వరుని పవిత్ర సంకథను చెప్పుదును; దానిని వినగానే పాపియైనవాడుకూడా క్షణములో పాపరహితుడగును।

Verse 4

केदारं यातुकामस्य पुंसो निश्चितचेतसः । आजन्मसंचितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति

దృఢచిత్తముతో కేదారానికి వెళ్లదలచిన పురుషునికి, జన్మజన్మలుగా కూడిన పాపము ఆ క్షణములోనే నశించును।

Verse 5

गृहाद्विनिर्गते पुंसि केदारमभिनिश्चितम् जन्मद्वयार्जितं पापं शरीरादपि निर्व्रजेत्

కేదారాన్ని दृఢంగా నిశ్చయించుకొని మనిషి ఇంటి నుంచి బయలుదేరగానే, రెండు జన్మల్లో సంపాదించిన పాపం శరీరంనుంచికూడా తొలగిపోతుంది.

Verse 6

मध्ये मार्गं प्रपन्नस्य त्रिजन्मजनितं त्वघम् । देहगेहाद्विनिःसृत्य निराशं याति निःश्वसत्

మార్గాన్ని ఆశ్రయించినవాడికి మూడు జన్మల పాపం దేహ-గృహం నుంచి బయటికి వచ్చి, నిరాశతో పరాజితుడిలా నిట్టూర్చుతూ దూరమైపోతుంది.

Verse 7

सायंकेदारकेदारकेदारेति त्रिरुच्चरन् । गृहेपि निवसन्नूनं यात्राफलमवाप्नुयात्

సాయంకాలంలో ‘కేదార, కేదార, కేదార’ అని మూడుసార్లు ఉచ్చరించినవాడు, ఇంట్లోనే ఉన్నా నిశ్చయంగా యాత్రాఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 8

दृष्ट्वा केदारशिखरं पीत्वा तत्रत्यमंबु च । सप्तजन्मकृतात्पापान्मुच्यते नात्र संशयः

కేదార శిఖరాన్ని దర్శించి, అక్కడి జలాన్ని పానంచేస్తే, ఏడు జన్మల్లో చేసిన పాపాల నుంచి విముక్తి కలుగుతుంది—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 9

हरपापह्रदे स्नात्वा केदारेशं प्रपूज्य च । कोटिजन्मार्जितैनोभिर्मुच्यते नात्र संशयः

హర-పాప హ్రదంలో స్నానం చేసి, కేదారేశ్వరుని పూజిస్తే, కోటి జన్మల్లో కూడిన పాపాల నుంచి విముక్తి పొందుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 10

सकृत्प्रणम्य केदारं हरपापकृतोदकः । स्थाप्य लिंगं हृदंभोजे प्रांते मोक्षं गमिष्यति

ఎవడు ఒక్కసారి కేదారుని నమస్కరించి హరపాపహర జలముచే పవిత్రుడై, హృదయకమలమందు శివలింగాన్ని స్థాపించునో—వాడు అంత్యకాలమున మోక్షాన్ని పొందును.

Verse 11

हरपापह्रदे श्राद्धं श्रद्धया यः करिष्यति । उद्धृत्य सप्तपुरुषान्स मे लोकं गमिष्यति

ఎవడు శ్రద్ధతో హరపాపహ్రదమందు శ్రాద్ధం చేయునో, వాడు ఏడు తరములను उद्धరించి నా లోకమును చేరును.

Verse 12

पुरा राथंतरे कल्पे यदभूदत्र तच्छृणु । अपर्णे दत्तकर्णा त्वं वर्णयामि तवाग्रतः

రాథంతర కల్పమున పూర్వం ఇక్కడ ఏమి జరిగెనో వినుము. ఓ అపర్ణా, నీవు చెవులు పెట్టి జాగ్రత్తగా ఉండుము; నేను నీ ముందే వర్ణించుచున్నాను.

Verse 13

एको ब्राह्मणदायाद उज्जयिन्या इहागतः । कृतोपनयनः पित्रा ब्रह्मचर्यव्रतेस्थितः

ఉజ్జయినీ నుండి బ్రాహ్మణ వంశ వారసుడైన ఒక యువకుడు ఇక్కడికి వచ్చెను. తండ్రి అతనికి ఉపనయనం చేయగా, అతడు బ్రహ్మచర్య వ్రతమున నిలిచియుండెను.

Verse 14

स्थलीं पाशुपतीं काशीं स विलोक्य समंततः । द्विजैः पाशुपतैः कीर्णां जटामुकुटभूषितैः

అతడు చుట్టూరా పాశుపతీ స్వరూపమైన కాశీ పవిత్రస్థలాన్ని చూచెను—జటాముకుటాలతో అలంకరించిన పాశుపత ద్విజులతో అది నిండియుండెను.

Verse 15

कृतलिंगसमर्चैश्च भूतिभूषितवर्ष्मभिः । भिक्षाहृतान्नसंतुष्टैः पुष्टैर्गंगामृतोदकैः

వారు విధివిధానాలతో లింగాన్ని సమర్చించుచుండిరి; వారి దేహములు పవిత్ర విభూతితో అలంకృతములై యుండెను. భిక్షతో పొందిన అన్నముతో తృప్తిపడి, గంగామృతసమాన జలములతో పోషింపబడిరి.

Verse 16

बभूवानंदितमना व्रतं जग्राह चोत्तमम् । हिरण्यगर्भादाचार्यान्महत्पाशुपताभिधम्

ఆనందభరిత మనస్సుతో అతడు ఉత్తమ వ్రతాన్ని స్వీకరించెను—‘పాశుపత’ అని ప్రసిద్ధమైన మహావ్రతాన్ని—ఆచార్య హిరణ్యగర్భుని నుండి పొందెను.

Verse 17

स च शिष्यो वशिष्ठोभूत्सर्वपाशुपतोत्तमः । स्नात्वा ह्रदे हरपापे नित्यप्रातः समुत्थितः

ఆ శిష్యుడు వశిష్ఠుడైయెను—సర్వ పాశుపతులలో శ్రేష్ఠుడు. నిత్యము ప్రాతఃకాలం లేచి ‘హరపాప’ హ్రదంలో స్నానం చేసెను.

Verse 18

विभूत्याहरहः स्नाति त्रिकालं लिंगमर्चयन् । नांतरं स विजानाति शिवलिंगे गुरौ तथा

అతడు ప్రతిదినం విభూతి ధరించి స్నానమాచరించి, త్రికాలములలో లింగార్చన చేసెను. శివలింగమునకును గురువునకును మధ్య ఏ భేదమూ అతడు గ్రహించలేదు.

Verse 19

स द्वादशाब्ददेशीयो वशिष्ठो गुरुणा सह । ययौ केदारयात्रार्थं गिरिं गौरीगुरोर्गुरुम्

వశిష్ఠుడు పన్నెండు ఏళ్ల వయస్సు చేరగానే గురువుతో కలిసి కేదారయాత్రార్థం బయలుదేరెను—గౌరీగురువుకూడా పరమగురువైన ఆ గిరివైపు.

Verse 20

यत्र गत्वा न शोचंति किंचित्संसारिणः क्वचित । प्राश्योदकं लिंगरूपं लिंगरूपत्वमागताः

ఆ స్థలానికి వెళ్లిన తరువాత సంసారజీవులు ఎప్పుడూ ఏ విధంగానూ శోకించరు. లింగసంబంధమైన పవిత్ర తీర్థజలాన్ని పానంచేసి వారు లింగరూపత్వాన్ని పొంది శివరూపంతో ఏకత్వం పొందుతారు.

Verse 21

असिधारं गिरिं प्राप्य वशिष्ठस्य तपस्विनः । गुरुर्हिरण्यगर्भाख्यः पंचत्वमगमत्तदा

తపస్వి వశిష్ఠుడు అసిధార పర్వతాన్ని చేరగానే, హిరణ్యగర్భ అనే ఆయన గురువు అప్పుడు పంచత్వాన్ని పొందాడు—అంటే పంచమహాభూతాలలో లీనమై దేహత్యాగం చేశాడు.

Verse 22

पश्यतां तापसानां च विमाने सार्वकामिके । आरोप्य तं पारिषदाः कैलासमनयन्मुदा

తపస్వులు చూస్తుండగానే, శివుని పార్షదులు అతనిని సర్వకామసిద్ధి కలిగించే విమానంలో ఎక్కించి ఆనందంతో కైలాసానికి తీసుకెళ్లారు.

Verse 23

यस्तु केदारमुद्दिश्य गेहादर्धपथेप्यहो । अकातरस्त्यजेत्प्राणान्कैलासे स चिरं वसेत्

కేదారాన్ని లక్ష్యంగా ఇంటి నుంచి బయలుదేరి అర్ధమార్గంలోనైనా—భయములేక స్థిరంగా—ప్రాణాలు విడిచినవాడు దీర్ఘకాలం కైలాసంలో నివసిస్తాడు.

Verse 24

तदाश्चर्यं समालोक्य स वशिष्ठस्तपोधनः । केदारमेव लिंगेषु बह्वमंस्त सुनिश्चितम्

ఆ ఆశ్చర్యాన్ని చూసి తపోధనుడైన వశిష్ఠుడు, శివలింగాలలో కేదారమే నిశ్చయంగా అత్యంత మహత్తరమని దృఢంగా విశ్వసించాడు.

Verse 25

अथ कृत्वा स कैदारीं यात्रां वाराणसीमगात् । अग्रहीन्नियमं चापि यथार्थं चाकरोत्पुनः

అతడు కేదారయాత్రను పూర్తిచేసి వారాణసీకి వెళ్లెను. మరల విధివిధానముగా నియమములను స్వీకరించి, యథావిధిగా వాటిని ఆచరించెను.

Verse 26

प्रति चैत्रं सदा चैत्र्यां यावज्जीवमहं ध्रुवम् । विलोकयिष्ये केदारं वसन्वाराणसीं पुरीम्

ప్రతి సంవత్సరం చైత్రమాసంలో—అవును, జీవితాంతం నిశ్చయంగా—నేను వారాణసీ పురిలో నివసిస్తూ కేదార దర్శనం చేసెదను.

Verse 27

तेन यात्राः कृताः सम्यक् षष्टिरेकाधिका मुदा । आनंदकानने नित्यं वसता ब्रह्मचारिणा

ఇలా బ్రహ్మచారిగా ఆనందకాననంలో నిత్యం నివసిస్తూ, అతడు ఆనందంతో యథావిధిగా యాత్రలను నిర్వహించెను—మొత్తం అరవై ఒకటి.

Verse 28

पुनर्यात्रां स वै चक्रे मधौ निकटवर्तिनि । परमोत्साहसंतुष्टः पलिता कलितोप्यलम्

మధు (వసంత) మాసం సమీపించగానే అతడు మరల యాత్రను ప్రారంభించెను; పరమోత్సాహంతో తృప్తుడై ఉండెను, యదార్థంగా అతని జుట్టు పూర్తిగా తెల్లబడినప్పటికీ.

Verse 29

तपोधनैस्तन्निधनं शंकमानैर्निवारितः । कारुण्यपूर्णहृदयैरन्यैरपि च संगिभिः

ఇది అతని మరణానికి దారితీయవచ్చునని భయపడి తపోధన ఋషులు అతనిని నిరోధించిరి; కరుణాపూరిత హృదయములైన ఇతర సహచరులూ అతనిని ఆప ప్రయత్నించిరి.

Verse 30

ततोपि न तदुत्साहभंगोभूद्दृढचेतसः । मध्ये मार्गं मृतस्यापि गुरोरिव गतिर्मम

అయినప్పటికీ ఆ దృఢచిత్తుని ఉత్సాహం భంగపడలేదు. ప్రయాణమధ్యంలోనే, మరణించిన గురువులాగ, అతని గతి నాకు మార్గదర్శకమైంది.

Verse 31

इति निश्चितचेतस्के वशिष्ठे तापसे शुचौ । अशूद्रान्न परीपुष्टे तुष्टोहं चंडिकेऽभवम्

ఇలా నిశ్చయబుద్ధిగల పవిత్ర తపస్వి వశిష్ఠుడు శూద్రుల అన్నంతో పోషింపబడకపోయినప్పుడు, నేను చండికా అతనిపై సంపూర్ణంగా ప్రసన్నమయ్యాను.

Verse 32

स्वप्रेमया स संप्रोक्तो वशिष्ठस्तापसोत्तमः । दृढव्रत प्रसन्नोस्मि केदारं विद्धि मामिह

తన ప్రేమభక్తితో శ్రేష్ఠ తపస్వి వశిష్ఠుడు నన్ను సంబోధించగా నేను ఇలా అన్నాను: ‘ఓ దృఢవ్రతా, నేను ప్రసన్నుడను; ఇక్కడ నన్ను కేదారంగా తెలుసుకో.’

Verse 33

अभीष्टं च वरं मत्तः प्रार्थयस्वाविचारितम् । इत्युक्तवत्यपि मयि स्वप्नो मिथ्येति सोब्रवीत्

నేను ‘నన్ను నుండి నీకు ఇష్టమైన వరాన్ని సంకోచం లేకుండా కోరుకో’ అని చెప్పినా, అతడు ‘ఇది స్వప్నం; ఇది అసత్యం’ అని అన్నాడు.

Verse 34

ततोपि स मया प्रोक्तः स्वप्नो मिथ्याऽशुचिष्मताम् । भवादृशाममिथ्यैव स्वाख्या सदृशवर्तिनाम्

అప్పటికీ నేను అతనితో అన్నాను—‘అశుచులకే స్వప్నం అసత్యం; కానీ నీ వంటి సదాచారానుగుణంగా నిలిచేవారికి నా స్వప్రకటన ఎప్పుడూ అసత్యం కాదు.’

Verse 35

वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि स्वप्नशंकां त्यज द्विज । तव सत्त्ववतः किंचिन्मयादेयं न किंचन

వరము చెప్పు, నేను ప్రసన్నుడను; ఓ ద్విజా, ఇది స్వప్నమనే సందేహాన్ని విడిచిపెట్టు. సత్త్వగుణసంపన్నుడైన నీకు నా చేత ఇవ్వలేనిది ఏదీ లేదు.

Verse 36

इत्युक्तं मे समाकर्ण्य वरयामास मामिति । शिष्यो हिरण्यगर्भस्य तपस्विजनसत्तमः

నేను చెప్పిన మాటలు విని, తపస్వులలో శ్రేష్ఠుడైన హిరణ్యగర్భ శిష్యుడు, తగినట్లుగా నన్ను వరం కోరాడు.

Verse 37

यदि प्रसन्नो देवेश तदा मे सानुगा इमे । सर्वे शूलिन्नुग्राह्या एष एव वरो मम

ఓ దేవేశా, మీరు ప్రసన్నులైతే, నాతో ఉన్న ఈ అనుచరులందరూ శూలధారి ప్రభువు అనుగ్రహానికి పాత్రులగుదురు—ఇదే నా వరం.

Verse 38

देवि तस्येदमाकर्ण्य परोपकृतिशालिनः । वचनं नितरां प्रीतस्तथेति तमुवाच ह

ఓ దేవీ, పరోపకారశీలుడైన అతని మాటలు విని (ప్రభువు) అత్యంత ఆనందించి అతనితో ‘తథాస్తు’ అని పలికాడు.

Verse 39

पुनः परोपकरणात्तत्तपो द्विगुणीकृतम् । तेन पुण्येन स मया पुनः प्रोक्तो वरं वृणु

మళ్లీ పరుల హితకార్యంతో అతని తపస్సు ద్విగుణమైంది. ఆ పుణ్యప్రభావంతో నేను అతనితో మరల చెప్పాను—‘వరాన్ని ఎంచుకో’.

Verse 40

स वशिष्ठो महाप्राज्ञो दृढ पाशुपतव्रतः । देवि मे प्रार्थयामास हिमशैलादिह स्थितिम्

ఆ మహాప్రాజ్ఞుడైన వశిష్ఠుడు, పాశుపత వ్రతంలో దృఢనిష్ఠుడై, హే దేవీ! హిమశైలమునుండి వచ్చి ఇక్కడే నివసించమని నన్ను ప్రార్థించాడు।

Verse 41

ततस्तत्तपसाकृष्टः कलामात्रेण तत्र हि । हिमशैले ततश्चात्र सर्वभावेन संस्थितः

ఆ తపస్సు శక్తిచే ఆకర్షింపబడి, క్షణమాత్రంలోనే నేను హిమశైలమునకు చేరితిని; తదనంతరం ఇక్కడ సంపూర్ణభావంతో స్థిరపడ్డాను।

Verse 42

ततः प्रभाते संजाते सर्वेषां पश्यतामहम् । हिमाद्रे प्रस्थितः प्राप्तस्तूयमानः सुरर्षिभिः

తదుపరి ఉదయం ఉదయించగా, అందరూ చూస్తుండగానే నేను హిమాద్రి వైపు ప్రయాణించి అక్కడికి చేరితిని; దేవర్షులచే స్తుతింపబడుతూ।

Verse 43

वशिष्ठं पुरतः कृत्वा सर्वसार्थसमायुतम् । हरपापह्रदे तीर्थे स्थितोहं तद्नुग्रहात्

వశిష్ఠుని ముందుగా ఉంచి, సమస్త అనుచరసమూహంతో కూడి, ఆయన అనుగ్రహముచే నేను ‘హరపాపహ్రద’ అనే తీర్థంలో స్థితిచెందితిని।

Verse 44

मत्परिग्रहतः सर्वे हरपापे कृतोदकाः । आराध्य मामनेनैव वपुषा सिद्धिमागताः

నా పరిరక్షణలో ఉన్న వారందరూ హరపాపంలో ఉదకక్రియ నిర్వహించి, ఈ నా సాకార స్వరూపాన్నే ఆరాధించి సిద్ధిని పొందారు।

Verse 45

तदा प्रभृति लिंगेस्मिन्स्थितः साधकसिद्धये । अविमुक्ते परे क्षेत्रे कलिकाले विशेषतः

అప్పటినుంచి భక్తసాధకుల సిద్ధి కోసం నేను ఈ లింగములోనే నివసిస్తున్నాను—పరమ అవిముక్త క్షేత్రమైన కాశీలో, ప్రత్యేకంగా కలియుగంలో।

Verse 46

तुषाराद्रिं समारुह्य केदारं वीक्ष्य यत्फलम् । तत्फलं सप्तगुणितं काश्यां केदारदर्शने

హిమపర్వతాన్ని ఎక్కి కేదార దర్శనంతో పొందే పుణ్యం ఏదైతే ఉందో, కాశీలో కేదార దర్శనంతో అదే పుణ్యం ఏడు రెట్లు లభిస్తుంది।

Verse 47

गौरीकुंडं यथा तत्र हंसतीर्थं च निर्मलम् । यथा मधुस्रवा गंगा काश्यां तदखिलं तथा

అక్కడ గౌరీకుండం, నిర్మలమైన హంసతీర్థం ఉన్నట్లే, అక్కడ మధుస్రవ గంగా ఉన్నట్లే—అదంతా కాశీలో కూడా అలాగే ఉంది।

Verse 48

इदं तीर्थं हरपापं सप्तजन्माघनाशनम् । गंगायां मिलितं पश्चाज्जन्मकोटिकृताघहम्

ఈ హరపాప తీర్థం ఏడు జన్మల పాపాలను నశింపజేస్తుంది; తరువాత గంగలో కలిసినప్పుడు కోటి జన్మలలో కూడిన పాపాలనూ నిర్మూలిస్తుంది।

Verse 49

अत्र पूर्वं तु काकोलौ युध्यतौ खान्निपेततुः । पश्यतां तत्र संस्थानां हंसौ भूत्वा विनिर्गतौ

ఇక్కడ పూర్వకాలంలో రెండు కాకులు యుద్ధం చేస్తూ ఆకాశం నుంచి పడిపోయాయి; అక్కడ ఉన్నవారు చూస్తుండగానే అవి హంసలుగా మారి వెళ్లిపోయాయి।

Verse 50

गौरि त्वया कृतं पूर्वं स्नानमत्र महाह्रदे । गौरीतीर्थं ततः ख्यातं सर्वतीर्थोत्तमोत्तमम्

హే గౌరీ! నీవు పూర్వం ఈ మహాహ్రదంలో స్నానం చేసినందున ఇది ‘గౌరీతీర్థం’గా ప్రసిద్ధి పొందింది—సర్వతీర్థాలలో పరమోత్తమం.

Verse 51

अत्रामृतस्रवा गंगा महामोहांधकारहृत् । अनेकजन्मजनित जाड्यध्वंसविधायिनी

ఇక్కడ గంగా అమృతధారగా ప్రవహిస్తుంది; ఆమె మహామోహాంధకారాన్ని తొలగించి, అనేక జన్మల వల్ల పుట్టిన జడత్వాన్ని నశింపజేస్తుంది.

Verse 52

सरसा मानसेनात्र पूर्वं तप्तं महातपः । अतस्तु मानसं तीर्थं जने ख्यातिमिदं गतम्

ఇక్కడ పూర్వకాలంలో సరసా, మానసా మహాతపస్సు చేశారు; అందువల్ల ఇది జనులలో ‘మానసతీర్థం’గా ప్రసిద్ధి పొందింది.

Verse 53

अत्र पूर्वं जनः स्नानमात्रेणैव प्रमुच्यते । पश्चात्प्रसादितश्चाहं त्रिदशैर्मुक्तिदुर्दृशैः

ఇక్కడ పూర్వం ప్రజలు స్నానం మాత్రంతోనే బంధనంనుండి విముక్తి పొందేవారు; తరువాత ముక్తిని ప్రసాదించే, దర్శనానికి దుర్లభమైన దేవతలు నన్ను కూడా ప్రసన్నం చేశారు.

Verse 54

सर्वे मुक्तिं गमिष्यंति यदि देवेह मानवाः । केदारकुंडे सुस्नातास्तदोच्छित्तिर्भविष्यति

ఈ దివ్యస్థలంలో అందరు మనుష్యులు కేదారకుండంలో శ్రద్ధగా సుస్నానం చేస్తే, అందరూ ముక్తిని పొందుతారు; అప్పుడు జగత్తు కొనసాగింపుకూడా అంతమవుతుంది.

Verse 55

सर्वेषामेव वर्णानामाश्रमाणां च धर्मिणाम् । तस्मात्तनुविसर्गेत्र मोक्षं दास्यति नान्यथा

సర్వ వర్ణములవారికిని, సర్వ ఆశ్రమముల ధర్మనిష్ఠులకును; అందుచేత ఇక్కడ దేహత్యాగకాలమునే ఇది మోక్షమును ప్రసాదించును, ఇతరథా కాదు।

Verse 56

ततस्तदुपरोधेन तथेति च मयोदितम् । तदारभ्य महादेवि स्नानात्केदारकुंडतः

ఆపై వారి పట్టుదలవల్ల నేను ‘తథాస్తు’ అని పలికితిని. ఓ మహాదేవీ, అప్పటినుండి కేదారకుండంలో స్నానమునకు ఈ ఫలం ఏర్పడెను।

Verse 57

समर्चनाच्च भक्त्या वै मम नाम जपादपि । नैःश्रेयसीं श्रियं दद्यामन्यत्रापि तनुत्यजाम

భక్తితో సమ్యక్ ఆరాధనచేతను, నా నామజపముచేతను నేను పరమ శ్రేయస్సును ప్రసాదించుదును; ఇతరత్ర దేహత్యాగము చేసినవారికీ ఆ పరమగతినే అనుగ్రహించుదును।

Verse 58

केदारतीर्थे यः स्नात्वा पिंडान्दास्यति चात्वरः । एकोत्तरशतं वंश्यास्तस्य तीर्णा भवांबुधिम्

కేదారతీర్థమున స్నానము చేసి వెంటనే పిండదానము చేయువాని ఒక వంద ఒక వంశజులు భవసాగరమును దాటుదురు।

Verse 59

भौमवारे यदा दर्शस्तदा यः श्राद्धदो नरः । केदारकुंडमासाद्य गयाश्राद्धेन किं ततः

దర్శ అమావాస్య మంగళవారమున వచ్చినప్పుడు, కేదారకుండమునకు చేరి శ్రాద్ధము చేయు నరునికి—ఇక గయాశ్రాద్ధముతో ఏమి ప్రయోజనం?

Verse 60

केदारं गंतुकामस्य बुद्धिर्देया नरैरियम् । काश्यां स्पृशंस्त्वं केदारं कृतकृत्यो भविष्यसि

కేదారానికి వెళ్లాలని కోరువానికి జనులు ఈ బోధ ఇవ్వాలి—‘కాశీలోనే కేదారాన్ని స్పర్శించి పూజిస్తే నీవు కృతకృత్యుడవు అవుతావు.’

Verse 61

चैत्रकृष्णचतुर्दश्यामुपवासं विधाय च । त्रिगंडूषान्पिबन्प्रातर्हृल्लिंगमधितिष्ठति

చైత్ర మాస కృష్ణపక్ష చతుర్దశిన ఉపవాసం చేసి, ఉదయం మూడు సార్లు ఆచమనం (త్రిగండూష) చేసి, విధివిధానంగా హృల్లింగాన్ని సేవిస్తాడు.

Verse 62

केदारोदकपानेन यथा तत्र फलं भवेत् । तथात्र जायते पुंसां स्त्रीणां चापि न संशयः

కేదార జలాన్ని పానంచేయడం వల్ల అక్కడ లభించే ఫలము ఎలా ఉంటుందో, అలాగే ఇక్కడ కాశీలోనూ పురుషులకు, స్త్రీలకు అదే ఫలము కలుగుతుంది—సందేహం లేదు.

Verse 63

केदारभक्तं संपूज्य वासोन्नद्रविणादिभिः । आजन्मजनितं पापं त्यक्त्वा याति ममालयम्

వస్త్రాలు, అన్నం, ధనం మొదలైనవాటితో కేదారభక్తుని సమ్యకంగా పూజించి సత్కరించినవాడు, జన్మజన్మాంతరాల పాపాన్ని విడిచి నా ధామానికి చేరుతాడు.

Verse 64

आषण्मासं त्रिकालं यः केदारेशं नमस्यति । तं नमस्यंति सततं लोकपाला यमादयः

ఆరు నెలలు ప్రతిదినం త్రికాలములలో కేదారేశునికి నమస్కరించేవానిని, యముడు మొదలైన లోకపాలకులు ఎల్లప్పుడూ గౌరవిస్తారు.

Verse 65

कलौ केदारमाहात्म्यं योपि कोपि न वेत्स्यति । यो वेत्स्यति सुपुण्यात्मा सर्वं वेत्स्यति स ध्रुवम्

కలియుగంలో కేదార మహాత్మ్యాన్ని దాదాపు ఎవ్వరూ తెలుసుకోరు. అయితే దానిని తెలిసినవాడు మహాపుణ్యాత్ముడు; నిశ్చయంగా తెలిసికొనదగిన సమస్తమును అతడు తెలుసుకొనును.

Verse 66

केदारेशं सकृद्दृष्ट्वा देवि मेऽनुचरो भवेत् । तस्मात्काश्यां प्रयत्नेन केदारेशं विलोकयेत्

హే దేవి, కేదారేశుని ఒక్కసారి దర్శించినవాడే నా అనుచరుడగును. అందుచేత కాశీలో యత్నపూర్వకంగా కేదారేశుని దర్శించవలెను.

Verse 67

चित्रांगदेश्वरं लिंगं केदारादुत्तरे शुभम् । तस्यार्चनान्नरो नित्यं स्वर्गभोगानुपाश्नुते

కేదారానికి ఉత్తరంగా ‘చిత్రాంగదేశ్వర’ అనే శుభలింగం ఉంది. దాని నిత్యార్చనచేత మనుడు నిరంతరం స్వర్గభోగాలను అనుభవించును.

Verse 68

केदाराद्दक्षिणे भागे नीलकंठ विलोकनात् । संसारोरगदष्टस्य तस्य नास्ति विषाद्भयम्

కేదారానికి దక్షిణ భాగంలో నీలకంఠుని దర్శించుటవలన, సంసారసర్పదష్టుడైనవానికి విషాదమనే విషభయం ఉండదు.

Verse 69

तद्वायव्यंबरीषेशो नरस्तदवलोकनात् । गर्भवासं न चाप्नोति संसारे दुःखसंकुले

దాని వాయవ్యదిశలో అంబారీషేశుడు ఉన్నాడు; ఆయన దర్శనమాత్రంతో దుఃఖసంకులమైన సంసారంలో మళ్లీ గర్భవాసం (పునర్జన్మ) కలగదు.

Verse 70

इंद्रद्युम्नेश्वरं लिंगं तत्समीपे समर्च्य च । तेजोमयेन यानेन स स्वर्ग भुवि मोदते

ఇంద్రద్యుమ్నేశ్వర లింగాన్ని దాని సమీపంలో విధివిధానంగా ఆరాధించినవాడు, తేజోమయమైన దివ్య విమానంలో స్వర్గలోకంలో ఆనందిస్తాడు।

Verse 71

तद्दक्षिणे नरो दृष्ट्वा लिंगं कालंजरेश्वरम् । जरां कालं विनिर्जित्य मम लोके वसेच्चिरम्

దాని దక్షిణంలో ఉన్న కాలంజరేశ్వర లింగాన్ని దర్శించిన నరుడు, జరా మరియు కాలాన్ని జయించి నా లోకంలో దీర్ఘకాలం నివసిస్తాడు।

Verse 72

दृष्ट्वा क्षेमेश्वरं लिंगमुद्क्चित्रांगदेश्वरात् । सर्वत्र क्षेममाप्नोति लोकेऽत्र च परत्र च

చిత్రాంగదేశ్వరానికి ఉత్తరంగా ఉన్న క్షేమేశ్వర లింగాన్ని దర్శించినవాడు, ఇహలోకంలోనూ పరలోకంలోనూ ఎక్కడైనా క్షేమాన్ని పొందుతాడు।

Verse 73

स्कंद उवाच । देवदेवेन विंध्यारे केदार महिमा महान् । इत्याख्यायि पुरांबायै मया तेपि निरूपितः

స్కందుడు పలికెను—వింధ్యప్రాంతంలోని కేదార మహిమను దేవదేవుడు పూర్వం అంబా పార్వతికి వివరించాడు; అదే విషయాన్ని నేను కూడా మీకు చెప్పితిని।

Verse 74

केदारेश्वरलिंगस्य श्रुत्वोत्पत्तिं कृती नरः । शिवलोकमवाप्नोति निष्पापो जायते क्षणात्

కేదారేశ్వర లింగ ఉద్భవకథను పుణ్యవంతుడు వినినచో, అతడు శివలోకాన్ని పొందుతాడు; క్షణములోనే పాపరహితుడగును।

Verse 77

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां चतुर्थे काशीखंड उत्तरार्धे केदारमहिमाख्यानं नाम सप्तसप्ततितमोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీస్కంద మహాపురాణంలోని ఏకాశీతి-సాహస్రీ సంహితలో, చతుర్థ భాగమైన కాశీఖండ ఉత్తరార్ధంలో ‘కేదార మహిమాఖ్యానం’ అనే డెబ్బైఏడవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।