Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 91
हा कालबालकवती किमुतेन राज्ञी त्वत्कालतां न हृतवान्नसुताननेंदुः । बालेति कोमलमृणाल लतांगलीलं दंभोलिनिष्ठुरकठोरकुठारदंष्ट्रः
hā kālabālakavatī kimutena rājñī tvatkālatāṃ na hṛtavānnasutānaneṃduḥ | bāleti komalamṛṇāla latāṃgalīlaṃ daṃbholiniṣṭhurakaṭhorakuṭhāradaṃṣṭraḥ
హాయ్—కాలం ఆమెను సంతానహీనురాలిని చేసింది! మరి ఈ రాణి సంగతి ఏమిటి—పుత్రవదనచంద్రుడు ఆమె ప్రాణశక్తిని హరించలేదా? ‘బాలుడు!’—అయినా కమలనాళం, లతలాంటీ కోమల దేహలీలను కాలం కొట్టివేసింది; దాని దంతాలు వజ్రంలా కఠినం, గొడ్డలిలా నిర్దయం, ఖడ్గంలా నిష్ఠురం.
Narrator/lamentspeaker within the story (describing the queen’s grief)
Tirtha: Kāśī (Avimukta)
Type: kshetra
Scene: A queen clutches her chest, staring at the imagined ‘moon-face’ of her son; Kāla is personified with thunderbolt/axe/blade-like fangs striking the tender lotus-stalk body of the child.
FAQs
It stresses impermanence: Time spares none, urging the seeker toward the deathless refuge praised throughout the Kāśī Khaṇḍa.
Not named in the verse; the larger Kāśī Khaṇḍa context points to Kāśī as the sacred place where death is transformed into liberation.
None explicitly.