Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 47
वैश्वदेवेन ये हीना आतिथ्येन विवर्जिताः । सर्वे ते वृषला ज्ञेयाः प्राप्तवेदा अपि द्विजाः
vaiśvadevena ye hīnā ātithyena vivarjitāḥ | sarve te vṛṣalā jñeyāḥ prāptavedā api dvijāḥ
వైశ్వదేవం లేనివారు, అతిథ్యాన్ని విస్మరించువారు—వారందరినీ ‘వృషలులు’ (ఆచరణలో పతితులు) అని తెలుసుకొనవలెను; వారు ద్విజులైనా వేదాధ్యయనులు అయినా సరే।
Deductive (sectional narration; likely Sūta speaking in a dharma-teaching passage)
Scene: A stern dharma-teacher points to a neglected household altar and an unwelcomed guest at the door; learned dvijas sit with Veda manuscripts yet are shown fallen by their refusal. The scene conveys moral force and social consequence.
FAQs
Learning alone is not dharma; conduct—especially daily offerings and hospitality—defines spiritual nobility.
None; the verse is a moral injunction within dharma instruction.
Do not omit Vaiśvadeva and do not abandon atithi-satkāra (guest-honoring).