Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 90
तेन वज्रोदकेनाशु मंदेहा नाम राक्षसाः । सूर्यतेजः प्रलोपंते शैला इव विवस्वतः
tena vajrodakenāśu maṃdehā nāma rākṣasāḥ | sūryatejaḥ pralopaṃte śailā iva vivasvataḥ
ఆ వజ్రోదకము (పవిత్ర అర్ఘ్యము) వలన ‘మందేహ’ అనే రాక్షసులు వెంటనే నశిస్తారు; సూర్యుని తేజస్సు వారి బలాన్ని హరించును—ప్రచండ వివస్వాన్ ఎదుట పర్వతాలు కూలినట్లు।
Traditional Purāṇic narrator (contextual instruction within Dharmāraṇya Khaṇḍa; speaker not explicit in the snippet)
Type: ghat
Scene: At dawn, a dvija at a riverbank offers arghya; the water arcs upward like a thunderbolt, while shadowy Maṇḍeha rākṣasas recoil and dissolve under the Sun’s expanding disc and rays.
FAQs
Timely arghya to Sūrya is portrayed as a dharmic act that sustains cosmic order and destroys obstructive forces.
The immediate emphasis is on Dharmāraṇya’s dharma-practice setting rather than a single named tīrtha; the ‘place’ is the ritual space of Sandhyā within Dharmāraṇya Khaṇḍa.
Offering ‘vajrodaka’ (sanctified arghya-water) to the Sun, understood as a protective rite against negative forces.