Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 42
सूत उवाच । एवं संभाषमाणं तु दृष्ट्वा देवं महेश्वरम् । वल्मीकादुत्थितो राजन्गृहीत्वा करसंपुटम् । तुष्टाव वचनैः शुद्धैर्लोकनाथमरिंदम्
sūta uvāca | evaṃ saṃbhāṣamāṇaṃ tu dṛṣṭvā devaṃ maheśvaram | valmīkādutthito rājangṛhītvā karasaṃpuṭam | tuṣṭāva vacanaiḥ śuddhairlokanāthamariṃdam
సూతుడు పలికెను—ఓ రాజా, ఈ విధంగా సంభాషిస్తున్న మహేశ్వర దేవుని చూచి ధర్ముడు వల్మీకము నుండి లేచి, కరసంపుటము చేసి నమస్కరించాడు. శుద్ధమైన వాక్యములతో లోకనాథుడైన శత్రుదమన ప్రభువును స్తుతించాడు.
Sūta
Tirtha: Dharmāraṇya (valmīka-sthāna)
Type: kshetra
Listener: King (rājan)
Scene: In a forest clearing, an anthill splits open; Dharma rises from it, palms joined, facing Maheśvara. The Lord stands radiant; the air feels purified by ‘śuddha’ words of praise.
FAQs
Humility and reverent praise (stuti) are the natural response to divine presence; purity of speech is itself devotion.
Dharmāraṇya is the implied sacred landscape; the anthill motif signals a sanctified tapas-spot within that forest.
Añjali (joining palms) and stuti (hymnic praise) are demonstrated as devotional acts, though not framed as a formal rite.