Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 109
एतदाख्यानकं पुण्यं धर्मेण कथितं पुरा । यः शृणोति नरो भक्त्या नारी वा श्रावयेत्तु यः । गोसहस्रफलं तस्य अंते हरिपुरं ब्रजेत्
etadākhyānakaṃ puṇyaṃ dharmeṇa kathitaṃ purā | yaḥ śṛṇoti naro bhaktyā nārī vā śrāvayettu yaḥ | gosahasraphalaṃ tasya aṃte haripuraṃ brajet
పూర్వం ధర్మునిచే చెప్పబడిన ఈ పవిత్రమైన కథను, భక్తితో వినే పురుషుడు లేదా స్త్రీ, లేదా వినిపించేవారు, వెయ్యి గోవులను దానం చేసిన ఫలితాన్ని పొందుతారు మరియు, అంత్యమున హరిలోకానికి వెళతారు.
Narratorial voice (Phalaśruti; implicit)
Tirtha: Dharmāraṇya (implied narrative frame)
Type: kshetra
Listener: General audience (men and women); within frame likely Yudhiṣṭhira/assembly
Scene: A dharma-assembly where a narrator recites a sacred account; men and women listen with folded hands; a symbolic thousand-cow gift is implied; a radiant path or lotus-gate to Hari’s abode appears in the background.
FAQs
Devotional listening and sharing of dharmic sacred history itself becomes a potent act of merit, comparable to great charity.
The verse functions as a general phalaśruti for the Dharmāraṇya narrative rather than naming a single tirtha; it affirms the māhātmya of Dharmāraṇya as a sacred context.
Śravaṇa (hearing) and śrāvaṇa (causing recitation) with bhakti are prescribed; the merit is likened to go-dāna (donation of cows).