Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 7
श्रीराम उवाच । का त्वं शुभे कस्य परिग्रहो वा केनावधूता विजने निरस्ता । मुष्टं धनं केन च तावकीनमाचक्ष्व मातः सकलं ममाग्रे
śrīrāma uvāca | kā tvaṃ śubhe kasya parigraho vā kenāvadhūtā vijane nirastā | muṣṭaṃ dhanaṃ kena ca tāvakīnamācakṣva mātaḥ sakalaṃ mamāgre
శ్రీరాముడు పలికెను—హే శుభే, నీవెవరు? ఎవరి భార్యవు? ఎవరు నిన్ను ఈ నిర్జనస్థలంలో త్రోసివేసి విడిచిపెట్టారు? ఎవరు నీ ముష్టిమాత్ర ధనాన్ని అపహరించారు? హే మాతా, నా ముందర సమస్తమును యథార్థంగా చెప్పుము।
Śrī Rāma
Tirtha: Dharmāraṇya
Type: kshetra
Scene: Rāma in forest attire stands before an auspicious yet distressed woman in a lonely woodland; his posture is gentle, questioning, protective; sparse trees, hermitage-path, subdued light.
FAQs
Dharma begins with compassionate inquiry and protection of the distressed, treating the vulnerable with reverence (“mātaḥ”).
No specific tīrtha is named in this verse; it occurs within the Dharmāraṇya Khaṇḍa context.
None is stated in this verse; it is a moral-dialogue passage.