Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 24
नाभ्या आसीदंतरिक्षं लोमानि च वनस्पतिः । चंद्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यस्तव प्रभो
nābhyā āsīdaṃtarikṣaṃ lomāni ca vanaspatiḥ | caṃdramā manaso jātaścakṣoḥ sūryastava prabho
హే ప్రభూ! నీ నాభి నుండి అంతరిక్షము ఉద్భవించింది; నీ రోమముల నుండి వనస్పతులు. నీ మనస్సు నుండి చంద్రుడు జన్మించాడు; నీ కన్ను నుండి సూర్యుడు ప్రదర్శితుడయ్యాడు.
Unspecified (Devotional eulogy within Dharmāraṇya narrative; likely a sage or narrator-voice)
Scene: A cosmic deity reclining/standing: from the navel a luminous band becomes the mid-space; from body hairs sprout forests and medicinal plants; the moon rises from the mind as a cool disc; the sun blazes from the eye as a radiant orb.
FAQs
The cosmos is portrayed as arising from the Divine body itself, encouraging awe, devotion, and a sacred perception of nature and celestial order.
No single tīrtha is named; the hymn-style cosmology magnifies the sanctity of Dharmāraṇya by placing it within a universe seen as God’s manifestation.
None; it supports devotional recitation and contemplative worship aligned with Purāṇic dharma.