Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 13
तमानेतुं समुद्युक्तो राजा तमुज्जहार च । तदा तद्देव लिंगं तु नोत्तिष्ठति कथंचन । तदा देवाः सहानेन प्रार्थयामासुरीश्वरम्
tamānetuṃ samudyukto rājā tamujjahāra ca | tadā taddeva liṃgaṃ tu nottiṣṭhati kathaṃcana | tadā devāḥ sahānena prārthayāmāsurīśvaram
దానిని తీసుకెళ్లాలని ఉత్సుకుడైన రాజు దానిని ఎత్తేందుకు ప్రయత్నించాడు. కానీ ఆ దివ్య లింగం ఏ విధంగానూ పైకి లేవలేదు. అప్పుడు దేవతలు అతనితో కలిసి ఈశ్వరుని ప్రార్థించారు.
Narrator (Purāṇic narrator within Dharmāraṇya context; exact speaker not explicit in the snippet)
Type: kshetra
Scene: The king strains to lift the liṅga but it remains utterly fixed; devas appear around, hands folded, as all begin to beseech Īśvara; the forest clearing becomes a proto-temple space through posture and prayer.
FAQs
Sacred manifestations are governed by divine will; human force yields to prayer and reverent consent.
Dharmāraṇya is implied as a fixed seat of the liṅga—meant to remain and bless the region.
Collective prayer (prārthanā) to Īśvara is highlighted as the proper response to a divine manifestation.