Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 95
यस्य स्मृतिः सकलपापरुजां विघातं सद्यः करोत्यपि चु पुल्कसजन्मभाजाम् । यस्य स्वरूपमखिलं श्रुतिभिर्विमृग्यं तस्मै शिवाय सततं करवाम पूजाम्
yasya smṛtiḥ sakalapāparujāṃ vighātaṃ sadyaḥ karotyapi cu pulkasajanmabhājām | yasya svarūpamakhilaṃ śrutibhirvimṛgyaṃ tasmai śivāya satataṃ karavāma pūjām
ఆయన స్మరణమే సమస్త పాపజన్య బాధలను తక్షణమే నశింపజేస్తుంది—పుల్కశ జన్మధారులకైనా; ఆయన సమగ్ర స్వరూపాన్ని శ్రుతులు అన్వేషిస్తాయి—ఆ శివునికి మేము నిత్యం పూజ చేయుదము।
Nāga-stuti (likely Takṣaka and/or the Nāgas, within Sūta’s narration)
Scene: A diverse group of devotees—ascetics, householders, and marginalized communities—chanting Śiva’s name; dark ‘sin-pain’ depicted as a shadow dissolving instantly in the light of remembrance; Vedic seers in the background searching the Vedas toward the same Śiva.
FAQs
Śiva’s name and remembrance purify immediately; devotion transcends social barriers and leads toward the Veda-sought Absolute.
No particular tīrtha is cited; the verse glorifies smaraṇa (remembrance) and pūjā of Śiva as universally efficacious.
Continuous worship (satataṃ pūjā) and remembrance (smṛti/smaraṇa) of Śiva are recommended.