Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 36
अरक्षणाद्भयार्तानां गंतासि निरयं ध्रुवम् । इति विप्रगिरा भीतश्चिंतयामास पार्थिवः । अरक्षणान्महत्पापं पत्नीदानं ततो वरम्
arakṣaṇādbhayārtānāṃ gaṃtāsi nirayaṃ dhruvam | iti vipragirā bhītaściṃtayāmāsa pārthivaḥ | arakṣaṇānmahatpāpaṃ patnīdānaṃ tato varam
“భయంతో బాధపడేవారిని రక్షించకపోతే నీవు నిశ్చయంగా నరకానికి పోతావు”—అని విప్రవాక్యంతో భయపడ్డ రాజు ఆలోచించాడు: “రక్షణలో నిర్లక్ష్యం మహాపాపం; అందుకే భార్యను దానం చేయడం దానికన్నా తక్కువ దోషం।”
Narrator (contextual; the verse reports the king’s internal deliberation)
Scene: The king alone in contemplation, crown slightly askew, hands clasped; behind him loom two symbolic paths: a dark pit labeled 'arakṣaṇa' and another shadow labeled 'patnī-dāna'; the brāhmaṇa’s stern silhouette hovers like a threat.
FAQs
It highlights rāja-dharma: failing to protect the vulnerable is presented as a grave fault, and moral choices made under fear can lead to tragic compromise.
No holy site is mentioned; the focus is on dharma and royal responsibility.
None; the verse discusses moral consequence (niraya) and duty (rakṣaṇa).