Adhyaya 86

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज पिङ्गलावर्तमुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं रेवाया उत्तरे तटे । हव्यवाहेन राजेन्द्र स्थापितः पिङ्गलेश्वरः

శ్రీ మార్కండేయుడు అన్నాడు—తదుపరి, ఓ మహారాజా, సంగమానికి సమీపంగా రేవా నదీ ఉత్తర తీరంలో ఉన్న ఉత్తమ పింగలావర్తానికి వెళ్లాలి. ఓ రాజేంద్రా, అక్కడ హవ్యవాహనుడు (అగ్ని) పింగలేశ్వరుని ప్రతిష్ఠించాడు.

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । हव्यवाहेन भगवन्नीश्वरः स्थापितः कथम् । एतदाख्याहि मे सर्वं प्रसादाद्वक्तुमर्हसि

యుధిష్ఠిరుడు అన్నాడు—ఓ భగవన్, హవ్యవాహనుడు (అగ్ని) ఈశ్వరుని ఎలా ప్రతిష్ఠించాడు? దయచేసి ఇది అంతా నాకు చెప్పండి; అనుగ్రహంతో మీరు చెప్పవలసినది.

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । शम्भुना रेतसा राजंस्तर्पितो हव्यवाहनः । प्राप्तसौख्येन रौद्रेण गौर्याक्रीडनचेतसा

మార్కండేయుడు అన్నాడు—ఓ రాజా, శంభువు రేతస్సుతో హవ్యవాహనుడు (అగ్ని) తృప్తి పొందాడు. గౌరీతో క్రీడలో లీనమైన శివుని రౌద్ర తేజస్సు వల్ల, ఆనందసంపన్నుడై, అతడు అద్భుత శక్తిని పొందాడు.

Verse 4

हव्यवाहमुखे क्षिप्तं रुद्रेणामिततेजसा । रुद्रस्य रेतसा दग्धस्तीर्थयात्राकृतादरः

అమిత తేజస్సుగల రుద్రుడు దానిని హవ్యవాహనుని నోటిలోకి విసిరాడు. రుద్రుని రేతస్సుతో దగ్ధుడై (అగ్ని) తీర్థయాత్ర చేయుటకు భక్తిశ్రద్ధతో ఉత్సుకుడయ్యాడు.

Verse 5

सागरांश्च नदीर्गत्वा क्रमाद्रेवां समागतः । चचार परया भक्त्या ध्यानमुग्रं हुताशनः

సముద్రాలు, నదులు దర్శించి క్రమంగా హుతాశనుడు (అగ్ని) రేవా నదీ తీరానికి చేరాడు. అక్కడ పరమభక్తితో ఘోర ధ్యానసాధన చేశాడు.

Verse 6

वायुभक्षः शतं साग्रं यावत्तेपे हुताशनः । तावत्तुष्टो महादेवो वरदो जातवेदसः । संनिधौ समुपेत्याथ वचनं चेदमब्रवीत्

కేవలం వాయువే ఆహారంగా చేసుకొని హుతాశనుడు (అగ్ని) నూరేళ్లకు మించి తపస్సు చేశాడు. అప్పుడు సంతుష్టుడైన మహాదేవుడు జాతవేదసునికి వరం ఇవ్వడానికి అతని సన్నిధికి వచ్చి ఈ మాటలు పలికాడు.

Verse 7

ईश्वर उवाच । वरं वृणीष्व हव्याश यस्ते मनसि वर्तते

ఈశ్వరుడు పలికెను— హే హవ్యాశ (అగ్ని), నీ మనసులో ఉన్న వరాన్ని కోరుకో.

Verse 8

वह्निरुवाच । नमस्ते सर्वलोकेश उग्रमूर्ते नमोऽस्तु ते । रेतसा तव संदग्धः कुष्ठी जातो महेश्वर । कृपां कुरु महादेव मम रोगं विनाशय

వహ్ని పలికెను— హే సర్వలోకేశా, నీకు నమస్కారం; హే ఉగ్రమూర్తీ, నీకు ప్రణామం. హే మహేశ్వరా, నీ తేజస్సు చేత దగ్ధుడనై నేను కుష్ఠరోగిగా మారాను. హే మహాదేవా, కరుణచేసి నా రోగాన్ని నశింపజేయుము.

Verse 9

ईश्वर उवाच । हव्यवाह भवारोगो मत्प्रसादाच्च सत्वरम् । अत्र तीर्थे कृतस्नानः स्वरूपं प्रतिपत्स्यसे

ఈశ్వరుడు పలికెను— హే హవ్యవాహా, నా ప్రసాదంతో నీ రోగం త్వరగా తొలగిపోతుంది. ఇక్కడి తీర్థంలో స్నానం చేసి నీవు నీ దివ్య స్వరూపాన్ని తిరిగి పొందుతావు.

Verse 10

इत्युक्त्वा च महादेवस्तत्रैवान्तरधीयत । अनन्तरं हव्यवाहः सस्नौ रेवाजले त्वरन्

ఇట్లు పలికి మహాదేవుడు అక్కడికక్కడే అంతర్ధానమయ్యాడు. వెంటనే హవ్యవాహుడు (అగ్ని) త్వరగా రేవా జలంలో స్నానం చేశాడు.

Verse 11

तदैव रोगनिर्मुक्तोऽभवद्दिव्यस्वरूपवान् । स्थापयामास देवेशं स वह्निः पिङ्गलेश्वरम्

అదే క్షణంలో అతడు రోగముక్తుడై దివ్య తేజస్సుతో కూడిన స్వరూపాన్ని పొందాడు. ఆపై ఆ వహ్ని దేవేశ్వరుని ‘పింగలేశ్వర’ంగా స్థాపించాడు.

Verse 12

नाम्ना संपूजयामास तुष्टाव स्तुतिभिर्मुदा । ततो जगाम देशं स्वं देवानां हव्यवाहनः

అతడు నామోచ్చారణతో విధివిధానంగా పూజ చేసి, ఆనందంతో స్తోత్రాలతో ప్రభువును స్తుతించాడు. ఆపై దేవతల హవ్యవాహనుడు తన ధామానికి వెళ్లాడు.

Verse 13

हव्यवाहेन भूपैवं स्थापितः पिङ्गलेश्वरः । जितक्रोधो हि यस्तत्र उपवासं समाचरेत्

ఇలా, ఓ రాజా, హవ్యవాహుడు (అగ్ని) చేత పింగలేశ్వరుడు స్థాపించబడెను. అక్కడ క్రోధాన్ని జయించి విధిగా ఉపవాసం ఆచరించువాడు—

Verse 14

अतिरान्त्रफलं तस्य अन्ते रुद्रत्वमाप्नुयात् । गुणान्विताय विप्राय कपिलां तत्र भारत

అతనికి ఫలం అత్యంత మహత్తరమగును; చివరికి రుద్రత్వాన్ని పొందును. మరియు అక్కడ, ఓ భారతా, గుణసంపన్న బ్రాహ్మణునికి కపిలా గోవును దానం చేయవలెను.

Verse 15

अलंकृत्य सवत्सां च शक्त्यालङ्कारभूषिताम् । यः प्रयच्छति राजेन्द्र स गच्छेत्परमां गतिम्

హే రాజేంద్రా! అక్కడ దూడతో కూడిన ఆవును యథాశక్తి అలంకారాలతో శోభింపజేసి దానం చేసే వాడు పరమగతిని పొందుతాడు.

Verse 86

। अध्याय

“అధ్యాయ” — హస్తప్రతుల సంప్రదాయంలో అధ్యాయ సరిహద్దు/ముగింపును సూచించే గుర్తు.