Adhyaya 80

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र नन्दिकेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महानन्दी तत्ते सर्वं वदाम्यहम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ రాజేంద్రా! ఆపై నీవు ఉత్తమ నందికేశ్వరుని దర్శించు; అక్కడ మహానంది సిద్ధిని పొందెను. ఆ సంగతులన్నీ నేను నీకు చెబుతాను।

Verse 2

रेवायां पुरतः कृत्वा पुरा नन्दी गणेश्वरः । तपस्तपञ्जयं कुर्वंस्तीर्थात्तीर्थं जगाम ह

పూర్వకాలంలో గణేశ్వరుడైన నంది రేవానదిని ముందుగా ఉంచుకొని, తపస్సు కష్టాలను జయిస్తూ, తీర్థం నుండి తీర్థానికి సంచరించెను।

Verse 3

दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं यावत्त्यक्त्वा तु गच्छति । तावत्तुष्टो महादेवो नन्दिनाथमुवाच ह

అతడు దధిస్కందం, మధుస్కందం విడిచి ముందుకు సాగినంతకాలం, ఆ స్థైర్యానికి మహాదేవుడు ప్రసన్నుడై నందినాథునితో పలికెను।

Verse 4

ईश्वर उवाच । भोभोः प्रसन्नो नन्दीश वरं वृणु यथेप्सितम् । तपसा तेन तुष्टोऽहं तीर्थयात्राकृतेन ते

ఈశ్వరుడు పలికెను—హే నందీశా! నేను ప్రసన్నుడను; నీకు ఇష్టమైన వరం కోరుకో. నీ తపస్సు మరియు తీర్థయాత్ర వలన నేను తృప్తి పొందితిని।

Verse 5

नन्दीश्वर उवाच । न चाहं कामये वित्तं न चाहं कुलसन्ततिम् । मुक्त्वा न कामये कामं तव पादाम्बुजात्परम्

నందీశ్వరుడు పలికెను—నాకు ధనం కావదు, కులసంతతి కూడా కావదు. మోక్షం తప్ప మరే కోరిక లేదు; నీ పద్మపాదాలకన్నా మించినదేమీ నేను కోరను.

Verse 6

कृमिकीटपतङ्गेषु तिर्यग्योनिं गतस्य वा । जन्म जन्मान्तरेऽप्यस्तु भक्तिस्त्वयि ममाचला

నేను పురుగు, కీటకము లేదా పక్షి యోనుల్లో పుట్టినా, ఏ త్రియక్‌యోనిలో పడినా—జన్మ జన్మాంతరముల వరకు నీపై నా భక్తి అచలంగా ఉండుగాక.

Verse 7

तथेत्युक्त्वा महादेवः परया कृपया नृप । गृहीत्वा तं करे सिद्धं जगाम निलयं हरः

ఓ రాజా, ‘తథాస్తు’ అని మహాదేవుడు పరమ కరుణతో ఆ సిద్ధుని చేతి పట్టుకొని హరుడు తన ధామానికి వెళ్లెను.

Verse 8

तस्मिंस्तीर्थे तु यः स्नात्वा भक्त्या त्र्यक्षं प्रपूजयेत् । अग्निष्टोमस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोति मानवः

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి భక్తితో త్ర్యక్షుడు (త్రినేత్రుడు) శివుని పూజించువాడు అగ్నిష్టోమ యజ్ఞఫలంతో సమానమైన పుణ్యాన్ని పొందును.

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा प्राणत्यागं करोति चेत् । शिवस्यानुचरो भूत्वा मोदते कल्पमक्षयम्

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి అక్కడే ప్రాణత్యాగం చేసినవాడు శివుని అనుచరుడై అక్షయ కల్పకాలమంతా ఆనందించును.

Verse 10

ततः कालेन महता जायते विमले कुले । वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञो जीवेच्च शरदां शतम्

ఆపై మహాకాలానంతరం అతడు నిర్మలమైన ఉత్తమ కులంలో జన్మిస్తాడు; వేదాలు, వేదాంగాల తత్త్వాన్ని తెలిసినవాడై శత శరదృతువులు జీవిస్తాడు।

Verse 11

एतत्ते कथितं तात तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । दुर्लभं मर्त्यसंज्ञस्य सर्वपापक्षयंकरम्

హే తాత! ఈ తీర్థమహాత్మ్యము పరమోత్తమమని నీకు చెప్పితిని; మర్త్యులకు దుర్లభమై, సమస్త పాపక్షయకారకమగును।

Verse 80

। अध्याय

ఇక్కడ అధ్యాయము ఆరంభమగును।