Adhyaya 69

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मङ्गलेश्वरमुत्तमम् । स्थापितं भूमिपुत्रेण लोकानां हितकाम्यया

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—అనంతరం, ఓ రాజేంద్రా, ఉత్తమమైన మంగళేశ్వరమునకు వెళ్లవలెను; లోకహితాన్ని కోరిన భూమిపుత్రుడు దానిని స్థాపించెను.

Verse 2

तोषितः परया भक्त्या शङ्करः शशिशेखरः । चतुर्दश्यां गुरुर्देवः प्रत्यक्षो मङ्गलेश्वरः

పరమ భక్తితో తృప్తిచెందిన శశిశేఖర శంకరుడు చతుర్దశినాడు మంగళేశ్వర రూపంగా ప్రత్యక్షమవుతాడు; అక్కడ గురుదేవుడు సాక్షాత్తుగా ఉంటాడు।

Verse 3

ब्रूहि पुत्र वरं शुभ्रं तं ते दास्यामि मङ्गल

ఓ కుమారా, నిర్మలమైన శుభ వరం చెప్పు; ఓ మంగళా, ఆ వరాన్ని నేను నీకు ప్రసాదిస్తాను।

Verse 4

मङ्गल उवाच । प्रसादं कुरु मे शम्भो प्रतिजन्मनि शङ्कर । त्वदङ्गस्वेदसम्भूतो ग्रहमध्ये वसाम्यहम्

మంగళుడు అన్నాడు—ఓ శంభూ, ఓ శంకరా, ప్రతి జన్మలో నాపై కృప చూపుము. నీ దేహ స్వేదం నుండి జన్మించి నేను గ్రహమండలంలో నివసిస్తున్నాను।

Verse 5

त्वत्प्रसादेन ईशान पूज्योऽहं सर्वदैवतैः । कृतार्थो ह्यद्य संजातस्तव दर्शनभाषणात्

ఓ ఈశానా, నీ కృపవల్ల నేను సమస్త దేవతలచే పూజ్యుడనయ్యాను. నేడు నీ దర్శనం, నీతో సంభాషణ వల్ల నేను కృతార్థుడనయ్యాను।

Verse 6

स्थानेऽस्मिन् देवदेवेश मम नाम्ना महेश्वरः । एवं भवतु ते पुत्रेत्युक्त्वा चान्तरधीयत

ఓ దేవదేవేశా, ఈ స్థలంలో నా నామంతో ‘మహేశ్వర’ స్థాపితమగుగాక. ‘అలానే జరుగుగాక, కుమారా’ అని చెప్పి ఆయన అంతర్ధానమయ్యాడు।

Verse 7

मङ्गलोऽपि महात्मा वै स्थापयित्वा महेश्वरम् । आत्मयोगबलेनैव शूलिनापूजयत्ततः

మహాత్ముడైన మంగళుడు అక్కడ మహేశ్వరుని స్థాపించి, తన ఆత్మయోగబలంతో శూలధారి ప్రభువును తదనంతరం పూజించాడు।

Verse 8

सर्वदुःखहरं लिङ्गं नाम्ना वै मङ्गलेश्वरम् । तत्र तीर्थे तु वै राजन्ब्राह्मणान्प्रीणयेत्सुधीः

సర్వదుఃఖహరమైన ఆ లింగం ‘మాంగలేశ్వర’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధం. ఓ రాజా, ఆ తీర్థంలో జ్ఞానులు బ్రాహ్మణులను సంతృప్తిపరచాలి।

Verse 9

सपत्नीकान्नृपश्रेष्ठ चतुर्थ्यङ्गारके व्रते । पत्नीभर्तारसंयुक्तं विद्वांसं श्रोत्रियं द्विजम्

ఓ నృపశ్రేష్ఠా, చతుర్థి అంగారక వ్రతంలో భార్యలతో కూడిన—దంపతులతో సహా—విద్వాంసులైన, వేదపాఠి శ్రోత్రియ ద్విజులను సత్కరించాలి।

Verse 10

व्रतान्ते चैव गौर्धुर्यैः शिवमुद्दिश्य दीयते । प्रीयतां मे महादेवः सपत्नीको वृषध्वजः

వ్రతాంతంలో శివుని ఉద్దేశించి ఉత్తమ గోవులను దానం చేయాలి—“సపత్నీకుడైన వృషధ్వజ మహాదేవుడు నాపై ప్రసన్నుడగుగాక।”

Verse 11

वस्त्रयुग्मं प्रदातव्यं लोहितं पाण्डुनन्दन । धूर्वहौ रक्तवर्णौ च शुभ्रं कृष्णं तथैव च

హే పాండునందన, ఎరుపు రంగు వస్త్రయుగ్మాన్ని దానం చేయాలి. ధూసర-ఎరుపు వర్ణమైనవి కూడా, అలాగే తెలుపు మరియు నలుపు వస్త్రాలూ దానయోగ్యమే।

Verse 12

छत्रं शय्यां शुभां चैव रक्तमाल्यानुलेपनम् । दातव्यं पाण्डवश्रेष्ठ विशुद्धेनान्तरात्मना

హే పాండవశ్రేష్ఠా! ఛత్రం, శుభశయ్య, అలాగే ఎర్ర మాలలు మరియు అనులేపనం—అంతరాత్మను శుద్ధి చేసుకొని—దానం చేయవలెను.

Verse 13

चतुर्थ्यां तु तथाष्टम्यां पक्षयोः शुक्लकृष्णयोः । श्राद्धं तत्रैव कर्तव्यं वित्तशाठ्येन वर्जितः

శుక్ల, కృష్ణ—రెండు పక్షాలలోనూ—చతుర్థి మరియు అష్టమి తిథుల్లో అక్కడే శ్రాద్ధం చేయవలెను; ధన విషయంలో మోసం విడిచిపెట్టాలి.

Verse 14

प्रेता भवन्ति सुप्रीता युगमेकं महीपते । सपुत्रो जायते मर्त्यः प्रतिजन्म नृपोत्तम

హే మహీపతే! ప్రేతాత్మలు ఒక యుగం పాటు అత్యంత సంతోషిస్తారు; హే నృపోత్తమా! ఆ మనిషి జన్మ జన్మకు పుత్రవంతుడై జన్మిస్తాడు.

Verse 15

तस्य तीर्थस्य भावेन सर्वाङ्गरुचिरो नृप । मङ्गलं भवते वंशो नाशुभं विद्यते क्वचित्

హే నృపా! ఆ తీర్థ ప్రభావంతో మనిషి సర్వాంగాలలో కాంతిమంతుడవుతాడు; వంశం మంగళమయమవుతుంది, ఎక్కడా అమంగళం ఉండదు.

Verse 16

भक्त्या यः कीर्तयेन्नित्यं तस्य पापं व्यपोहति

భక్తితో నిత్యం కీర్తించేవాని పాపం తొలగిపోతుంది.

Verse 69

। अध्याय

ఇట్లు ఈ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।