Adhyaya 37

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र देवतीर्थमनुत्तमम् । येन देवास्त्रयस्त्रिंशत्स्नात्वा सिद्धिं परां गताः

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ రాజేంద్రా! అనంతరం అనుత్తమమైన దేవతీర్థానికి వెళ్ళుము; అక్కడ ముప్పైమూడు దేవతలు స్నానంచేసి పరమ సిద్ధిని పొందిరి।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । कथं तात सुराः सर्वे दानवैर्बलवत्तरैः । निर्जितास्तत्र तीर्थे च स्नात्वा सिद्धिं परां गताः

యుధిష్ఠిరుడు పలికెను—తాతా! బలవంతులైన దానవులు సమస్త దేవతలను ఎలా జయించారు? అయినా వారు ఆ తీర్థంలో స్నానంచేసి పరమ సిద్ధిని ఎలా పొందారు?

Verse 3

मार्कण्डेय उवाच । पुरा दैत्यगणैरुग्रैर्युद्धेऽतिबलवत्तरैः । इन्द्रो देवगणैः सार्द्धं स्वराज्याच्च्यावितो नृप

మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ నృపా! పూర్వం అత్యంత బలవంతులైన ఉగ్ర దైత్యగణాలతో జరిగిన యుద్ధంలో ఇంద్రుడు దేవగణాలతో కలిసి తన రాజ్యమునుండి చ్యుతుడయ్యెను।

Verse 4

हस्त्यश्वरथयानौघैर्मर्दयित्वा वरूथिनीम् । विध्वस्ता भेजिरे मार्गं प्रहारैर्जर्जरीकृताः

ఏనుగులు, గుర్రాలు, రథాలు, వాహనాల ప్రవాహం వారి సేనను నలిపివేసింది; దెబ్బలతో చిత్తడై, విధ్వస్తులై వారు మార్గం పట్టి పారిపోయారు।

Verse 5

जम्भशुम्भैश्च कूष्माण्डकुहकादिभिः । वेपमानार्दिताः सर्वे ब्रह्माणमुपतस्थिरे

జంభ, శుంభ మరియు కూష్మాండ, కుహకాది చేత బాధింపబడి వణికిపోతూ, వారు అందరూ శరణం మరియు సహాయం కోసం బ్రహ్మదేవుని ఆశ్రయించారు।

Verse 6

प्रणम्य शिरसा देवं ब्रह्माणं परमेष्ठिनम् । तदा विज्ञापयामासुर्देवा वह्निपुरोगमाः

పరమేష్ఠి అయిన దేవుడు బ్రహ్మను శిరసా నమస్కరించి, అగ్ని ముందుండగా దేవతలు అప్పుడు తమ విన్నపాన్ని నివేదించారు।

Verse 7

पश्य पश्य महाभाग दानवैः शकलीकृताः । वियोजिताः पुत्रदारैस्त्वामेव शरणं गताः

చూడండి, చూడండి, మహాభాగుడా! దానవులు మమ్మల్ని చిత్తుచిత్తు చేశారు; కుమారులు, భార్యల నుండి విడిపోయి మేము మీకే శరణు వచ్చాము।

Verse 8

परित्रायस्व देवेश सर्वलोकपितामह । नान्या गतिः सुरेशान त्वां मुक्त्वा परमेश्वर

హే దేవేశా, సర్వలోక పితామహా! మమ్మల్ని రక్షించండి; హే సురేశాన పరమేశ్వరా, మీను విడిచి మాకు మరొక గతి లేదు।

Verse 9

ब्रह्मोवाच । दानवानां विघातार्थं नर्मदातटमास्थिताः । तपः कुरुध्वं स्वस्थाः स्थ तपो हि परमं बलम्

బ్రహ్ముడు పలికెను—దానవుల వినాశార్థం నర్మదా తీరమున నిలువుడి. స్వస్థచిత్తులై స్థిరముగా తపస్సు చేయుడి; తపస్సే పరమ బలము.

Verse 10

नान्योपायो न वै मन्त्रो विद्यते न च मे क्रिया । विना रेवाजलं पुण्यं सर्वपापक्षयंकरम्

నాకు మరొక ఉపాయం లేదు—మంత్రం లేదు, క్రియ కూడా లేదు; రేవా (నర్మదా) పుణ్యజలము తప్ప, అది సమస్త పాపక్షయకరం.

Verse 11

दारिद्र्यव्याधिमरणबन्धनव्यसनानि च । एतानि चैव पापस्य फलानीति मतिर्मम

దారిద్ర్యం, వ్యాధి, మరణం, బంధనం మరియు అనేక విపత్తులు—ఇవన్నీ పాపఫలములే; ఇదే నా దృఢ నిశ్చయం.

Verse 12

एवं ज्ञात्वा ततश्चैव तपः कुरुत दुष्करम् । तथा चैव सुराः सर्वे देवा ह्यग्निपुरोगमाः

ఇట్లు తెలిసికొని కఠినమైన తపస్సు చేయుడి. అలాగే అగ్ని నాయకత్వమున సమస్త దేవతలూ అదే విధంగా చేసిరి.

Verse 13

तच्छ्रुत्वा वचनं तथ्यं ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । नर्मदामागताः सर्वे देवा ह्यग्निपुरोगमाः

పరమేష్ఠి బ్రహ్ముని సత్యవాక్యము విని, అగ్ని నాయకత్వమున సమస్త దేవతలు నర్మదా నదికి వచ్చిరి.

Verse 14

चेरुर्वै तत्र विपुलं तपः सिद्धिमवाप्नुवन् । तदाप्रभृति तत्तीर्थं देवतीर्थमनुत्तमम्

అక్కడ వారు విస్తారమైన తపస్సు చేసి సిద్ధిని పొందారు. అప్పటినుంచి ఆ తీర్థం ‘దేవతీర్థం’ అని అనుత్తమమైన పవిత్ర స్నానస్థలంగా ప్రసిద్ధి చెందింది.

Verse 15

गीयते त्रिषु लोकेषु सर्वपापक्षयंकरम् । तत्र गत्वा च यो मर्त्यो विधिना संयतेन्द्रियः

ఆ తీర్థం త్రిలోకములలో సర్వపాపక్షయకారకమని కీర్తించబడుతుంది. ఎవడు అక్కడికి వెళ్లి విధిపూర్వకంగా ఇంద్రియనిగ్రహం చేస్తాడో—

Verse 16

स्नानं समाचरेद्भक्त्या स लभेन्मौक्तिकं फलम् । यस्तु भोजयते विप्रांस्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

అతడు భక్తితో అక్కడ స్నానం ఆచరిస్తే ముత్యంలాంటి అత్యంత విలువైన ఫలాన్ని పొందుతాడు. మరియు ఆ తీర్థంలో బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టువాడు, ఓ నరాధిపా—

Verse 17

स लभेन्मुख्यविप्राणां फलं साहस्रिकं नृप । तत्र देवशिला रम्या महापुण्यविवर्धिनी

అతడు, ఓ నృపా, ప్రధాన బ్రాహ్మణసేవ ఫలానికి సమానమైన వెయ్యిరెట్లు ఫలాన్ని పొందుతాడు. అక్కడ మనోహరమైన ‘దేవశిల’ కూడా ఉంది; అది మహాపుణ్యాన్ని విస్తరింపజేస్తుంది.

Verse 18

संन्यासेन मृता ये तु तेषां स्यादक्षया गतिः । अग्निप्रवेशं यः कुर्यात्तस्मिंस्तीर्थे नराधिप

సన్న్యాసభావంతో మరణించినవారికి అక్షయగతి లభిస్తుంది. మరియు ఆ తీర్థంలో అగ్నిప్రవేశం చేయువాడు, ఓ నరాధిపా—

Verse 19

रुद्रलोके वसेत्तावद्यावदाभूतसंप्लवम् । एवं स्नानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम्

అతడు మహాప్రళయం వరకు రుద్రలోకంలో నివసిస్తాడు. అలాగే స్నానం, జపం, హోమం, స్వాధ్యాయం మరియు దేవతార్చన (ఫలప్రదమగును).

Verse 20

सुकृतं दुष्कृतं वाऽपि तत्र तीर्थेऽक्षयं भवेत् । एष ते विधिरुद्दिष्ट उत्पत्तिश्चैव भारत

ఆ తీర్థంలో చేసిన పుణ్యమో పాపమో—దాని ఫలం అక్షయమవుతుంది. ఓ భారతా, దీని విధానమును మరియు ఉద్భవకథను నీకు వివరించితిని.

Verse 21

देवतीर्थस्य निखिला यथा वै शङ्कराच्छ्रुता । पठन्ति ये पापहरं सर्वदुःखविमोचनम्

శంకరుని నుండి వినబడిన దేవతీర్థ మహిమను సంపూర్ణంగా పఠించే వారు—ఆ పఠనం పాపహరమై, సమస్త దుఃఖవిమోచనమగును.

Verse 22

देवतीर्थस्य चरितं देवलोकं व्रजन्ति ते

దేవతీర్థ పవిత్ర చరిత్రను వినినవారు గాని పఠించినవారు గాని దేవలోకాన్ని పొందుదురు.

Verse 37

। अध्याय

“అధ్యాయ”—ఇది అధ్యాయ ముగింపు లేదా శీర్షికను సూచించే గుర్తు.