Adhyaya 36

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेच्च राजेन्द्र दारुतीर्थमनुत्तमम् । दारुको यत्र संसिद्ध इन्द्रस्य दयितः पुरा

మార్కండేయుడు పలికెను—తదుపరి, హే రాజేంద్రా! అనుత్తమమైన దారుతీర్థానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ పూర్వం ఇంద్రునికి ప్రియుడైన దారుకుడు సిద్ధిని పొందెను।

Verse 2

युधिष्ठिर उवाच । दारुकेण कथं तात तपश्चीर्णं पुरानघ । विधानं श्रोतुमिच्छामि त्वत्सकाशाद्द्विजोत्तम

యుధిష్ఠిరుడు పలికెను—తాత! హే ప్రాచీన నిరపరాధ మహాత్మా! దారుకుడు ఎలా తపస్సు చేశాడు? హే ద్విజోత్తమా! దాని విధానాన్ని మీ వద్ద నుండి వినదలచుకున్నాను।

Verse 3

श्रीमार्कण्डेय उवाच । हन्त ते कथयिष्यामि विचित्रं यत्पुरातनम् । वृत्तं स्वर्गसभामध्ये ऋषीणां भावितात्मनाम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—హంత, నీకు నేను ఒక విచిత్రమైన పురాతన వృత్తాంతాన్ని చెప్పుదును. స్వర్గసభ మధ్య, నియతాత్ములైన ఋషుల మధ్య జరిగినది వినుము।

Verse 4

सूतो वज्रधरस्येष्टो मातलिर्नाम नामतः । स पुत्रं शप्तवान्पूर्वं कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

వజ్రధరుడు (ఇంద్రుడు) ప్రియమైన సారథి ‘మాతలి’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధుడు. ఒక సందర్భంలో, ఏదో కారణాంతరమున, అతడు ముందుగా తన కుమారుని శపించెను।

Verse 5

शापाहतो वेपमान इन्द्रस्य चरणौ शुभौ । प्रपीड्य मूर्ध्ना देवेशं विज्ञापयति भारत

శాపబాధతో వణికుచు, ఇంద్రుని శుభపాదములను శిరస్సుతో బలముగా ఆశ్రయించి, హే భారతా, దేవేశునికి తన విన్నపమును తెలియజేసెను।

Verse 6

तमुवाचाभिशप्तं चाप्यनाथं च सुरेश्वरः । कर्मणा केन शापस्य घोरस्यान्तो भविष्यति

శపింపబడినవాడై, అనాథుడై ఉన్న అతనితో సురేశ్వరుడు పలికెను—‘ఏ కర్మచేత ఈ ఘోరశాపానికి అంతము కలుగును?’

Verse 7

नर्मदातटमाश्रित्य तोषयन्वै महेश्वरम् । तिष्ठ यावद्युगस्यान्तं पुनर्जन्म ह्यवाप्स्यसि

నర్మదా తీరమును ఆశ్రయించి, మహేశ్వరుడు (శివుడు)ను సత్యముగా తృప్తిపరచి, యుగాంతము వరకు అక్కడే నిలుచుము; ఆపై నీవు నిశ్చయంగా పునర్జన్మ పొందుదువు।

Verse 8

पुनर्भूत्वा तु पूतस्त्वं दारुको नाम विश्रुतः । संसेव्य परमं देवं शङ्खचक्रगदाधरम्

మళ్లీ జన్మించి శుద్ధుడవై నీవు ‘దారుక’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధుడవుతావు; శంఖ-చక్ర-గదాధారి పరమదేవుని భక్తిసేవచే నీవు పరమగతిని పొందుతావు.

Verse 9

मानुषं भावमापन्नस्ततः सिद्धिमवाप्स्यसि । एवमुक्तस्तु देवेन सहस्राक्षेण धीमता

మానవభావాన్ని పొందిన తరువాత నీవు సిద్ధిని పొందుతావు—అని బుద్ధిమంతుడైన సహస్రాక్ష దేవుడు (ఇంద్రుడు) అతనితో పలికెను.

Verse 10

प्रणम्य शिरसा भूमिमागतोऽसौ ह्यचेतनः । नर्मदातटमाश्रित्य कर्षयन्निजविग्रहम्

తల వంచి భూమికి ప్రణామం చేసి, అచేతనుడిలా అక్కడికి వచ్చెను; నర్మదా తీరాన్ని ఆశ్రయించి తన దేహాన్ని లాగుకుంటూ సాగెను.

Verse 11

व्रतोपवाससंखिन्नो जपहोमरतः सदा । महादेवं महात्मानं वरदं शूलपाणिनम्

వ్రత-ఉపవాసాలతో క్షీణించినా అతడు ఎల్లప్పుడూ జప-హోమాలలో నిమగ్నుడై ఉండెను; వరదుడు, శూలపాణి, మహాత్ముడైన మహాదేవుని ఆరాధించెను.

Verse 12

भक्त्या तु परया राजन्यावदाभूतसम्प्लवम् । अंशावतरणाद्विष्णोः सूतो भूत्वा महामतिः

ఓ రాజా, పరమభక్తితో—ఆభూత-సంప్లవం (ప్రళయం) వరకు—విష్ణువின் అంసావతరణం వల్ల ఆ మహామతి ‘సూత’ (సారథి/వందీ)గా అయ్యెను.

Verse 13

तोषयन् वै जगन्नाथं ततो यातो हि सद्गतिम्

జగన్నాథుని నిజంగా సంతోషపరచి, అతడు అనంతరం నిశ్చయంగా శుభమైన సద్గతిని పొందెను।

Verse 14

एष तत्सम्भवस्तात दारुतीर्थस्य सुव्रत । कथितोऽयं मया पूर्वं यथा मे शङ्करोऽब्रवीत्

ఓ తాత, ఓ సువ్రత! ఇదే దారుతీర్థమునకు కారణమైన ఉద్భవకథ; శంకరుడు నాకు చెప్పినట్లే నేను ముందుగా వివరించితిని।

Verse 15

ततो युधिष्ठिरः श्रुत्वा विस्मयं परमं गतः । भ्रात्ःन् विलोकयामास हृष्टरोमा मुहुर्मुहुः

అప్పుడు యుధిష్ఠిరుడు ఇది విని పరమ ఆశ్చర్యమునకు లోనయ్యెను; రోమాంచితుడై మళ్లీ మళ్లీ తన సోదరులను చూచెను।

Verse 16

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिपूर्वं नरेश्वर । उपास्य संध्यां देवेशमर्चयेद्यश्च शङ्करम्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఓ నరేశ్వరా! ఆ తీర్థములో విధిపూర్వకంగా స్నానం చేసి సంధ్యోపాసన చేసి, దేవేశుడైన శంకరుని అర్చించవలెను।

Verse 17

वेदाभ्यासं तु तत्रैव यः करोति समाहितः । सोऽश्वमेधफलं राजंल्लभते नात्र संशयः

అక్కడే ఏకాగ్రచిత్తుడై వేదాభ్యాసం చేయువాడు, ఓ రాజా, నిస్సందేహంగా అశ్వమేధ యజ్ఞఫలాన్ని పొందును।

Verse 18

तस्मिंस्तीर्थे तु यो भक्त्या भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुचिः । स तु विप्रसहस्रस्य लभते फलमुत्तमम्

ఆ తీర్థంలో శుచిగా ఉండి భక్తితో బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టువాడు, సహస్ర విప్రులకు భోజనం పెట్టినంత పరమ పుణ్యఫలాన్ని పొందును।

Verse 19

स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । यत्कृतं शुद्धभावेन तत्सर्वं सफलं भवेत्

స్నానం, దానం, జపం, హోమం, స్వాధ్యాయం, దేవతార్చన—శుద్ధ భావంతో ఏది చేసినా అది అంతా నిజంగా ఫలప్రదమగును।