Adhyaya 226

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पुण्यं तीर्थं तद्विमलेश्वरम् । यत्र स्नानेन दानेन जपहोमार्चनादिभिः

మార్కండేయుడు పలికెను—ఆపై ఒక క్రోశ దూరంలో ‘విమలేశ్వర’మనే పుణ్యతీర్థం ఉంది; అక్కడ స్నానం, దానం, అలాగే జపం, హోమం, అర్చన మొదలైన వాటితో

Verse 2

विमलेश्वरमाराध्य यो यदिच्छेत्स तल्लभेत् । स्वर्गलाभादिकं वापि पार्थिवं वा यथेप्सितम्

విమలేశ్వరుని ఆరాధించినవాడు ఏది కోరితే అది పొందును—స్వర్గప్రాప్తి మొదలైనదైనా, లేదా కోరుకున్న లోకిక ఫలమైనా.

Verse 3

पुरा त्रिशिरसं हत्वा त्वष्टुः पुत्रं शतक्रतुः । यस्य तीर्थस्य माहात्म्याद्वैमल्यं परमं गतः

పూర్వం త్వష్టృపుత్రుడైన త్రిశిరసును హతమార్చిన తరువాత శతక్రతు (ఇంద్రుడు) ఈ తీర్థ మహాత్మ్యముచేత పరమ వైమల్యాన్ని పొందెను.

Verse 4

यत्र वेदनिधिर्विप्रो महत्तप्त्वा तपः पुरा । नानाकर्ममलैः क्षीणैर्विमलोऽभवदर्कवत्

అక్కడ వేదనిధి అయిన ఆ బ్రాహ్మణుడు పూర్వం మహత్తపస్సు ఆచరించాడు. నానాకర్మమలాలు క్షీణించగా అతడు సూర్యునివలె నిర్మలుడై ప్రకాశించాడు.

Verse 5

महादेवप्रसादेन सोमवत्प्रियदर्शनः । पुरा भानुमतीं भानुः सुतां स्मरशरार्दितः

మహాదేవుని ప్రసాదంతో అతడు చంద్రునివలె మనోహర దర్శనుడయ్యాడు. పూర్వం కామదేవుని బాణాలతో బాధపడిన భాను, భానుమతి అనే కుమార్తెను కోరుకున్నాడు.

Verse 6

चकमे तेन दोषेण कुष्ठरोगार्दितोऽभवत् । स चाप्यत्र तपस्तप्त्वा विमलत्वमुपागतः

ఆ దోషం వల్లనే అతడు కుష్ఠరోగంతో బాధపడాడు. అయినా ఇక్కడ తపస్సు చేసి మళ్లీ నిర్మలత్వాన్ని పొందాడు.

Verse 7

महादेवेन तुष्टेन स्वस्थानं मुदितोऽभजत् । तथैव च पुरा पार्थ विभाण्डकसुतो मुनिः

మహాదేవుడు సంతోషించగా అతడు ఆనందంతో తన స్వస్థానానికి చేరాడు. అలాగే, ఓ పార్థా, పూర్వకాలంలో విభాండకుని కుమారుడైన మునికీ ఇలాంటి అనుగ్రహం లభించింది.

Verse 8

योगिसङ्गं वने प्राप्य पुरे च नृपतेस्तथा । राजसंसर्गदोषाद्वै मालिन्यं परमात्मनः

అరణ్యంలో అతడు యోగుల సంగతిని పొందాడు; నగరంలో రాజుని సన్నిహితత్వమూ కలిగింది. అయితే రాజసంసర్గ దోషం వల్ల మహాత్మునికీ మాలిన్యం కలుగుతుంది.

Verse 9

विचारयन्नभ्युपेत्य रेवासागरसङ्गमम् । शान्तया भार्यया सार्द्धं तप्त्वा द्वादशवत्सरान्

గంభీరంగా విచారిస్తూ అతడు రేవా–సముద్ర సంగమానికి చేరి, భార్య శాంతాతో కలిసి పన్నెండు సంవత్సరాలు తపస్సు చేశాడు.

Verse 10

कृच्छ्रचान्द्रायणैर्देवं तोषयंस्त्र्यम्बकं मुनिः । महादेवेन तुष्टेन सोऽपि वैमल्यमाप्तवान्

కృచ్ఛ్ర, చాంద్రాయణ వంటి కఠిన వ్రతాలతో ముని త్ర్యంబక దేవుని ప్రసన్నం చేశాడు; మహాదేవుడు తృప్తిచెందగా అతడూ సంపూర్ణ నిర్మలతను పొందాడు.

Verse 11

शर्वाण्या प्रेरितः शर्वः पुरा दारुवने नृप । मोहनान्मुनिपत्नीनां स्वं दीक्ष्य विमलं किल

ఓ రాజా, పూర్వం దారువనంలో శర్వాణి ప్రేరణతో శర్వుడు మునిపత్నులను మోహింపజేసి, తరువాత తన స్వరూపాన్ని దీక్షింపజేసి నిర్మలంగా చేసుకున్నాడని చెబుతారు.

Verse 12

विचार्य परमस्थानं नर्मदोदधिसङ्गमम् । तत्र स्थित्वा महाराज तपस्तप्त्वा सहोमया

నర్మదా–సముద్ర సంగమమే పరమస్థానమని విచారించి, ఓ మహారాజా, అతడు అక్కడ నిలిచి హోమాతో కలిసి తపస్సు చేశాడు.

Verse 13

विमलोऽसौ यतो जातस्तेनासौ विमलेश्वरः । तेन नाम्ना स्वयं तस्थौ लोकानां हितकाम्यया

అతడు అక్కడ విమలుడైందున ‘విమలేశ్వరుడు’ అని ప్రసిద్ధి పొందాడు; లోకహితాన్ని కోరుతూ అదే నామంతో స్వయంగా అక్కడే నివసిస్తున్నాడు.

Verse 14

ततस्तिलोत्तमां सृष्ट्वा ब्रह्मा लोकपितामहः । प्रजानाथोऽपि तां सृष्ट्वा दृष्ट्वाग्रे सुमनोहराम्

అనంతరం లోకపితామహుడైన బ్రహ్మ తిలోత్తమను సృష్టించాడు. ఆమెను సృష్టించిన ప్రజాపతి కూడా తన ముందే ఆమె పరమ మనోహరమైన సౌందర్యాన్ని దర్శించాడు.

Verse 15

भावियोगबलाक्रान्तः स तस्यामभिकोऽभवत् । तेन वीक्ष्य सदोषत्वं रेवातीरद्वयं श्रितः

రాబోయే విధి మరియు కోరిక బలానికి లోనై అతడు ఆమెపై ఆసక్తుడయ్యాడు. ఆ ఆసక్తివల్ల తన దోషస్థితిని గ్రహించి శుద్ధికై రేవా నదీ రెండు తీరం ఆశ్రయించాడు.

Verse 16

तीर्थान्यनुसरन्मौनी त्रिस्नायी संस्मरञ्छिवम् । रेवार्णवसमायोगे स्नात्वा सम्पूज्य शङ्करम् । कालेनाल्पेन राजर्षे ब्रह्माप्यमलतां गतः

ఓ రాజర్షీ! అతడు మౌనం ధరించి తీర్థాలను అనుసరిస్తూ, మూడుసార్లు స్నానం చేసి శివుని స్మరించెను. రేవా-సముద్ర సంగమంలో స్నానమాచరించి శంకరుని సమ్యక్‌గా పూజించగా, స్వల్పకాలంలోనే బ్రహ్మ కూడా అమలత్వాన్ని పొందెను.

Verse 17

एवमन्येऽपि बहुशो देवर्षिनृपसत्तमाः । त्यक्त्वा दोषमलं तत्र विमला बहवोऽभवन्

ఇలాగే అనేకసార్లు ఇతర దేవర్షులు మరియు శ్రేష్ఠ రాజులు కూడా అక్కడ దోషమలాన్ని విడిచి అనేకులు విమలులయ్యారు.

Verse 18

तथा त्वमपि राजेन्द्र तत्र स्नात्वा शिवार्चनात् । अमलोऽपि विशेषेण वैमल्यं प्राप्स्यसे परम्

అదేవిధంగా, ఓ రాజేంద్రా! అక్కడ స్నానం చేసి శివార్చన చేయుటవలన, నీవు అమలుడైనప్పటికీ విశేషంగా పరమ వైమల్యాన్ని పొందుతావు.

Verse 19

तत्र स्नात्वा नरो नारी पूजयित्वा महेश्वरम् । पापदोषविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोके महीयते

అక్కడ స్నానం చేసి పురుషుడు గాని స్త్రీ గాని మహేశ్వరుని పూజిస్తే పాపదోషముల నుండి విముక్తుడై బ్రహ్మలోకంలో గౌరవింపబడును।

Verse 20

तत्रोपवासं यः कृत्वा पश्येत विमलेश्वरम् । अष्टम्यां च चतुर्दश्यां सर्वपर्वसु पार्थिव

హే రాజా, అక్కడ ఉపవాసం చేసి విమలేశ్వరుని దర్శించినవాడు—అష్టమి, చతుర్దశి మరియు సమస్త పర్వదినములలో—మహా పుణ్యఫలము పొందును।

Verse 21

सप्तजन्मकृतं पापं हित्वा याति शिवालयम् । श्राद्धं कृत्वा विधानेन पित्ःणामनृणी भवेत् । ब्राह्मणान् भोजयेच्छक्त्या तेभ्यो दद्याच्च दक्षिणाम्

ఏడు జన్మలలో కూడిన పాపములను విడిచి శివధామమునకు చేరును। విధివిధానముగా శ్రాద్ధం చేసినచో పితృఋణమునుండి విముక్తి పొందును; శక్తి మేరకు బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టి దక్షిణ ఇవ్వవలెను।

Verse 22

यद्यदिष्टतमं लोके यच्चैवात्महितं गृहे । तत्तद्गुणवते देयं तत्रैवाक्षयमिच्छता । स्वर्णधान्यानि वासांसि छत्रोपानत्कमण्डलुम्

లోకములో అత్యంత ప్రియమైనదైనను, గృహములో ఆత్మహితకరమైనదైనను—అక్షయ పుణ్యము కోరువాడు వాటిని అక్కడ గుణవంతునికి దానం చేయవలెను. స్వర్ణం, ధాన్యము, వస్త్రములు, ఛత్రం, పాదుకలు, కమండలువు మొదలైనవి।

Verse 23

गृहं देवस्य वै शक्त्या कृत्वा स्याद्भुवि भूपतिः । गीतनृत्यकथाभिश्च तोषयेत्परमेश्वरम्

శక్తి మేరకు దేవునికి గృహము (మందిరము) నిర్మించినవాడు భూమిపై రాజువలె అవుతాడు; గీతములు, నృత్యములు, పుణ్యకథలతో పరమేశ్వరుని సంతోషింపజేయవలెను।