Adhyaya 223

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे पार्थ वासवं तीर्थमुत्तमम् । वसुभिः स्थापितं तत्र स्थित्वा वै द्वादशाब्दकम्

మార్కండేయుడు పలికెను—హే పార్థా! తదుపరి ఒక క్రోశ దూరమున ‘వాసవ’ అనే పరమోత్తమ తీర్థము ఉంది. దానిని వసువులు అక్కడ స్థాపించి పన్నెండు సంవత్సరములు అక్కడే నిలిచిరి।

Verse 2

धरो ध्रुवश्च सोमश्च आपश्चैवानिलोऽनलः । प्रत्यूषश्च प्रभासश्च वसवोऽष्टाविमे पुरा

ధరా, ధ్రువ, సోమ, ఆప, అనిల, అనల, ప్రత్యూష, ప్రభాస—ఇవే పురాతనకాలంలో ప్రసిద్ధమైన ఎనిమిది వసువులు।

Verse 3

पितृशापपरिक्लिष्टा गर्भवासाय भारत । नार्मदं तीर्थमासाद्य तपश्चक्रुर्यतेन्द्रियाः

హే భారతా! పితృశాపముచే బాధింపబడి గర్భవాసమునకు (పునర్జన్మకు) నియతులైన ఆ వసువులు నర్మదా తీర్థమును చేరి ఇంద్రియనిగ్రహంతో తపస్సు చేసిరి।

Verse 4

आराधयन्तः परमं भवानीपतिमव्यम् । द्वादशाब्दानि राजेन्द्र ततस्तुष्टो महेश्वरः

హే రాజేంద్రా! పన్నెండు సంవత్సరాలు అవ్యయుడైన పరమ భవానీపతిని ఆరాధించగా, చివరకు మహేశ్వరుడు ప్రసన్నుడయ్యాడు।

Verse 5

प्रत्यक्षः प्रददौ तेभ्यस्त्वभीष्टं वरमुत्तमम् । ततः स्वनाम्ना संस्थाप्य वसवस्तं महेश्वरम् । जग्मुराकाशमाविश्य प्रसन्ने सति शङ्करे

ఆయన ప్రత్యక్షమై వారికి కావలసిన ఉత్తమ వరాన్ని ప్రసాదించాడు. తరువాత వసువులు తమ పేరుతో ఆ మహేశ్వరుని ప్రతిష్ఠించారు; శంకరుడు ప్రసన్నుడైనప్పుడు వారు ఆకాశంలో ప్రవేశించి వెళ్లిపోయారు।

Verse 6

ततः प्रभृति विख्यातं तीर्थं तद्वासवाह्वयम् । तस्मिंस्तीर्थे महाराज यो भक्त्या पूजयेच्छिवम् । यथालब्धोपहारैश्च दीपं दद्यात्प्रयत्नतः

అప్పటినుంచి ఆ తీర్థం ‘వాసవ’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి పొందింది. హే మహారాజా! ఆ తీర్థంలో భక్తితో శివుని పూజించే వాడు, లభించిన నైవేద్యాలతో యత్నపూర్వకంగా దీపదానం చేయాలి।

Verse 7

शुक्लपक्षे तदाष्टम्यां प्रत्यहं वापि शक्तितः । अष्टौ वर्षसहस्राणि स वसेच्छिवसंनिधौ

శుక్లపక్షంలోని ఆ అష్టమీనాడు—లేదా శక్తి మేరకు ప్రతిరోజూ—అతడు శివసన్నిధిలో ఎనిమిది వేల సంవత్సరాల సమానమైన పుణ్యఫలాన్ని పొందుతాడు।

Verse 8

ततः शिवालयं याति गर्भवासं न पश्यति । पुष्पैर्वा पल्लवैर्वापि फलैर्धान्यैस्तथापि वा

ఆ తరువాత అతడు శివాలయాన్ని చేరి, ఇక గర్భవాసం (పునర్జన్మ) చూడడు. పుష్పాలతో గానీ, పల్లవాలతో గానీ, ఫలాలతో గానీ, ధాన్యంతో గానీ అర్పించి పూజించాలి।

Verse 9

पूजयेद्देवमीशानं स दैन्यं नाप्नुयात्क्वचित् । सर्वशोकविनिर्मुक्तः स्वर्गलोके महीयते

ఈశాన దేవుని పూజించువాడు ఎప్పుడూ దైన్యాన్ని పొందడు. సమస్త శోకముల నుండి విముక్తుడై స్వర్గలోకమందు గౌరవింపబడును.

Verse 10

एकाहमपि कौन्तेय यो वसेद्वासवेश्वरे । पापराशिं विनिर्धूय भानुवद्दिवि मोदते

హే కౌంతేయా! వాసవేశ్వరంలో ఒక్కరోజైనా నివసించువాడు పాపరాశిని తొలగించి సూర్యునివలె స్వర్గమందు ఆనందించును.

Verse 11

विप्रांश्च भोजयेद्भक्त्या दद्याद्वासांसि दक्षिणाम्

భక్తితో బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టి, దక్షిణగా వస్త్రాలను కూడా దానమివ్వాలి.