Adhyaya 222

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततः क्रोशान्तरे गच्छेत्तिलादं तीर्थमुत्तमम् । तिलप्राशनकृद्यत्र जाबालिः शुद्धिमाप्तवान्

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—అనంతరం ఒక క్రోశ దూరంలో ఉన్న ‘తిలాద’ అనే ఉత్తమ తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ తిలప్రాశన కర్మచేత జాబాలి శుద్ధిని పొందెను।

Verse 2

पितृमातृपरित्यागी भ्रातुर्भार्याभिलाषकृत् । पुत्रविक्रयकृत्पापश्छलकृद्गुरुणा सह

అతడు తల్లిదండ్రులను పరిత్యజించినవాడు, అన్నదమ్ముల భార్యపై కామన చేసినవాడు, కుమారుని అమ్మిన పాపం చేసినవాడు, గురువుతో కూడ మోసం చేసినవాడు।

Verse 3

एवं दोषसमाविष्टो यत्र यत्रापि गच्छति । तत्र तत्रापि धिक्कारं लभते सत्सु भारत । न कोऽपि संगतिं धत्ते तेन सार्द्धं सभास्वपि

ఇలా దోషాలతో నిండినవాడై అతడు ఎక్కడెక్కడికి వెళ్లినా, అక్కడక్కడ, ఓ భారతా, సజ్జనుల మధ్య ధిక్కారమే పొందెను; సభలలో కూడ ఎవ్వరూ అతనితో సాంగత్యం చేయలేదు।

Verse 4

इति लज्जान्वितो विप्रः काले न महता नृप । चिन्तामवाप महतीमगतिज्ञो हि पावने

ఇలా లజ్జతో నిండిన ఆ బ్రాహ్మణుడు, ఓ రాజా, చాలా కాలం గడిచిన తరువాత మహా చింతలో పడెను; శుద్ధి-ప్రాయశ్చిత్త విషయములో అతనికి ఏ ఆశ్రయమూ తెలియలేదు।

Verse 5

चकार सर्वतीर्थानि रेवां चाप्यवगाहयत्

అతడు సమస్త తీర్థాలను దర్శించి, పవిత్ర రేవా (నర్మదా) నదిలో కూడా అవగాహనముచేసెను।

Verse 6

अणिवापान्तमासाद्य दक्षिणे नर्मदातटे । तस्थौ यत्र व्रती पार्थ जाबालिः प्राशयंस्तिलान्

అణివాపాంతమునకు చేరి నర్మదా దక్షిణ తీరమున—హే పార్థ—వ్రతధారి జాబాలి తిలములు ప్రాశనము చేయుచున్న చోట అతడు అక్కడ నిలిచెను।

Verse 7

तिलैरेकाशनं कुर्वंस्तथैवैकान्तराशनम् । त्र्यहषड्द्वादशाहाशी पक्षमासाशनस्तथा

తిలములను పవిత్రాహారముగా చేసుకొని అతడు ఏకాశనము, ఏకాంతరాశనము నియమములు పాటించెను; అలాగే మూడు, ఆరు, పన్నెండు దిన ఉపవాసములు, పక్షమాస వ్రతములనూ ఆచరించెను।

Verse 8

कृच्छ्रचान्द्रायणादीनि व्रतानि च तिलैरपि । तिलादत्वमनुप्राप्तो ह्यब्दद्वासप्ततिं क्रमात्

తిలములను ఆధారముగా చేసుకొని అతడు కృచ్ఛ్ర, చాంద్రాయణాది వ్రతములనూ ఆచరించెను; క్రమముగా డెబ్బై రెండు సంవత్సరములలో ‘తిలాత్మ’ స్థితిని పొందెను।

Verse 9

कालेन गच्छता तस्य प्रसन्नोऽभवदीश्वरः । प्रादादिहामुत्रिकीं तु शुद्धिं सालोक्यमात्मकम्

కాలము గడచినకొద్దీ ఈశ్వరుడు అతనిపై ప్రసన్నుడై, ఇహములోనూ పరములోనూ శుద్ధిని ప్రసాదించెను; అది అంతतः సాలోక్యము—అదే దివ్య లోకంలో నివాసము—గా పరిణమించెను।

Verse 10

तेन स स्थापितो देवः स्वनाम्ना भरतर्षभ । तिलादेश्वरसंज्ञां च प्राप लोकादपि प्रभुः

ఓ భరతశ్రేష్ఠా! అతడు ఆ దేవుని తన పేరుతోనే ప్రతిష్ఠించాడు; ప్రభువు కూడా లోకంలో ‘తిలాదేశ్వరుడు’ అనే నామంతో ప్రసిద్ధి పొందాడు.

Verse 11

तदा प्रभृति विख्यातं तीर्थं पापप्रणाशनम् । तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा चतुर्दश्यष्टमीषु च

అప్పటినుంచి ఆ తీర్థం పాపనాశకమని ప్రసిద్ధి పొందింది. ఆ తీర్థంలో మనిషి స్నానం చేస్తే—ప్రత్యేకంగా చతుర్దశి, అష్టమి రోజుల్లో—

Verse 12

उपवासपरः पार्थ तथैव हरिवासरे । तिलहोमी तिलोद्वर्ती तिलस्नायी तिलोदकी

ఓ పార్థా! ఉపవాసనిష్ఠతో, ముఖ్యంగా హరివాసరంలో (ఏకాదశి), నువ్వులతో హోమం చేయాలి, నువ్వుల ఉబ్టనం పూసుకోవాలి, నువ్వులతో స్నానం చేయాలి, నువ్వుల నీటితో కర్మలు నిర్వహించాలి.

Verse 13

तिलदाता च भोक्ता च नानापापैः प्रमुच्यते । तिलैरापूरयेल्लिङ्गं तिलतैलेन दीपदः । रुद्रलोकमवाप्नोति पुनात्या सप्तमं कुलम्

నువ్వులు దానం చేసే వాడూ, వాటిని భుజించే వాడూ—ఇద్దరూ—అనేక పాపాల నుండి విముక్తి పొందుతారు. లింగాన్ని నువ్వులతో నింపి, నువ్వుల నూనె దీపాలను సమర్పించాలి; అతడు రుద్రలోకాన్ని పొందుతూ తన వంశంలోని ఏడవ తరమువరకు పవిత్రం చేస్తాడు.

Verse 14

तिलपिण्डप्रदानेन श्राद्धे नृपतिसत्तम । विकर्मस्थाश्च गच्छन्ति गतिमिष्टां हि पूर्वजाः

ఓ నృపతిశ్రేష్ఠా! శ్రాద్ధంలో నువ్వుల పిండదానం చేయడం వల్ల, వికర్మ కారణంగా దుర్గతిలో ఉన్న పితృదేవతలు కూడా నిశ్చయంగా తమ ఇష్టమైన శుభగతిని పొందుతారు.

Verse 15

स्वर्गलोकस्थिताः श्राद्धैर्ब्राह्मणानां च भोजनैः । अक्षयां तृप्तिमासाद्य मोदन्ते शाश्वतीः समाः

స్వర్గలోకంలో నివసించువారు శ్రాద్ధకర్మలతోను బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టుటతోను అక్షయ తృప్తిని పొందీ శాశ్వత సంవత్సరములపాటు ఆనందించుదురు।

Verse 16

पितुः कुलं मातृकुलं तथा भार्याकुलं नृप । कुलत्रयं समुद्धृत्य स्वर्गं नयति वै नरः

హే నృపా! మనుడు పితృకులం, మాతృకులం మరియు భార్యాకులం—ఈ మూడు కులాలను उद्धరించి స్వర్గమునకు నడిపించును।