Adhyaya 217
ఈ అధ్యాయంలో ఋషి మార్కండేయుడు సంక్షిప్తంగా తీర్థోపదేశం చేస్తాడు. దేవాసురులు ఇద్దరూ పూజించే అత్యంత పవిత్రమైన సంగమతీర్థంగా ఎరణ్డీ-సంగమాన్ని పేర్కొని దాని విశేష మహిమను స్థాపిస్తాడు. యాత్రికుడు ఇంద్రియ-మన నియమంతో ఉపవాసం చేయాలి, విధిపూర్వకంగా స్నానం ఆచరించాలి అని నియమం చెప్పబడింది. ఈ స్థలంలో అలా ఆచరించడం వల్ల శుద్ధి కలిగి, బ్రహ్మహత్య వంటి ఘోర పాపభారం నుంచీ విముక్తి లభిస్తుందని బోధించబడింది. చివరగా ఫలశ్రుతి: ఈ తీర్థంలో దేహత్యాగం చేసిన భక్తుడు నిస్సందేహంగా రుద్రలోకాన్ని చేరి, అనివర్తిక గతి—మళ్లీ తిరిగి రాని మార్గం—ను పొందుతాడు.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । एरण्डीसङ्गमं गच्छेत्सुरासुरनमस्कृतम् । तत्तु तीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्
శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—దేవాసురులచే నమస్కృతమైన ఎరండీ సంగమమునకు వెళ్లవలెను. ఆ తీర్థం మహాపుణ్యకరం, మహాపాతకనాశనం।
Verse 2
उपवासपरो भूत्वा नियतेन्द्रियमानसः । तत्र स्नात्वा विधानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया
ఉపవాసమునకు పరుడై, ఇంద్రియమనస్సులను నియమించి, విధివిధానముగా అక్కడ స్నానం చేసినచో బ్రహ్మహత్యా పాపమునుండికూడా విముక్తి పొందును।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या प्राणत्यागपरो भवेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
ఆ తీర్థంలో భక్తితో ప్రాణత్యాగం చేసేవాడికి గతి అనివర్తనీయం; రుద్రలోకం నుండి తిరిగి రావడం లేదు—నిస్సందేహం.