Adhyaya 215
ఈ అధ్యాయంలో శ్రీ మార్కండేయుడు సంక్షిప్తంగా ఉపదేశిస్తూ, దేహధారులైన జీవులకు మోక్షప్రదమైన శృంగితీర్థ యాత్రను సిఫారసు చేస్తాడు. ఆ తీర్థాన్ని “మోక్షద”గా వర్ణించి, అక్కడ దేహత్యాగం చేసినవారు నిస్సందేహంగా మోక్షాన్ని పొందుతారని స్పష్టంగా హామీ ఇస్తుంది. అదే స్థలాన్ని పితృకర్తవ్యంతో కూడా అనుసంధానిస్తుంది. అక్కడ పిండదానం చేయడం వల్ల మనిషి పితృఋణం నుండి విముక్తుడు (అనృణ) అవుతాడు; సంపాదిత పుణ్యంతో శుద్ధుడై “గాణేశ్వరీ గతి” అనే శైవ లోకవ్యవస్థలో ఉన్నత పరలోకస్థితిని పొందుతాడని చెబుతుంది. ఇలా మోక్షం, పితృధర్మం, తీర్థాచరణం ఒకే స్థలాధారిత మార్గదర్శకంగా ఏకమవుతాయి.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृङ्गितीर्थं ततो गच्छेन्मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । मृतानां तत्र राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः
శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—అనంతరం సమస్త దేహధారులకు మోక్షదాయకమైన శృంగితీర్థమునకు వెళ్లవలెను. హే రాజేంద్రా! అక్కడ మరణించినవారికి మోక్షప్రాప్తి నిస్సందేహము।
Verse 2
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद्गाणेश्वरीं गतिम्
అక్కడే పిండదానం చేయుటవలన మనిషి పితృఋణమునుండి విముక్తుడగును. ఆ పుణ్యముతో పవిత్రాత్ముడై ‘గాణేశ్వరీ’ దివ్యగతిని పొందును।