Adhyaya 214

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । चतुर्थं सम्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఇప్పుడు దేవుని నాలుగవ మహత్తర పవిత్ర చరిత్రను ప్రకటించెదను; దానిని కేవలం వినుటమాత్రముననే సమస్త పాపముల నుండి విముక్తి కలుగును।

Verse 2

कपाली कान्थिको भूत्वा यथा स व्यचरन्महीम् । पिशाचैर्राक्षसैर्भूतैर्डाकिनीयोगिनीवृतः

ఆయన కపాలీగా, కాంతికుడిగా మారి భూమిపై ఎలా సంచరించెనో—పిశాచులు, రాక్షసులు, భూతములు చుట్టుముట్టగా, డాకినీలు మరియు యోగినీలు అనుసరించగా।

Verse 3

भैरवं रूपमास्थाय प्रेतासनपरिग्रहः । त्रैलोक्यस्याभयं दत्त्वा चचार विपुलं तपः

భైరవ రూపమును ఆశ్రయించి, ప్రేతాసనమును అధిష్ఠించి, త్రిలోకమునకు అభయదానము చేసి, అనంతరం విస్తారమైన తపస్సు ఆచరించెను।

Verse 4

आषाढी तु कृता तत्र ह्याषाढीनाम विश्रुतम् । कन्था मुक्ता ततोऽन्यत्र देवेन परमेष्ठिना

అక్కడ ‘ఆషాఢీ’ అనే నామముతో విశ్రుతమైన ఆషాఢీ స్థాపించబడెను; అనంతరం పరమేష్ఠి దేవుడు మరొక చోట తన కంథా (జీర్ణ వస్త్రము) విడిచెను।

Verse 5

तदाप्रभृति राजेन्द्र स कन्थेश्वर उच्यते । तस्य दर्शनमात्रेण ह्यश्वमेधफलं लभेत्

అప్పటినుండి, ఓ రాజేంద్రా, ఆయన ‘కంథేశ్వరుడు’ అని పిలువబడెను; ఆయనను దర్శించుటమాత్రముననే అశ్వమేధ యాగఫలము లభించును।

Verse 6

देवो मार्गे पुनस्तत्र भ्रमते च यदृच्छया । विक्रीणाति बलाकारो दृष्ट्वा चोक्तो हरेण तु

మళ్లీ అక్కడ దేవుడు మార్గమున యదృచ్ఛగా సంచరించెను. ఎద్దు-ఆకారముగల ఒక వాణిజుడు ఏదో విక్రయించుచుండగా, అతనిని చూచి హరుడు (శివుడు) సంభోదించెను.

Verse 7

यदि भद्र न चेत्कोपं करोषि मयि साम्प्रतम् । बलाभिर्भर मे लिङ्गं ददामि बहु ते धनम्

హే భద్రా, ఈ సమయంలో నాపై కోపము చేయకుంటే, నీ బలముతో నా లింగమును మోసికొని పో; నేను నీకు అపార ధనము ఇస్తాను.

Verse 8

एवमुक्तोऽथ देवेन स वणिग्लोभमोहितः । योजयामास बलका लिङ्गे चोत्तममध्यमान्

దేవుడు ఇలా పలికినపుడు, లోభమోహితుడైన ఆ వాణిజుడు లింగముపై బలాకా పక్షులను అమర్చసాగి, వాటిని ఉత్తమమధ్య స్థానములలో క్రమపరచెను.

Verse 9

तावद्यावत्क्षयं सर्वे गताः काले सुसंचिताः । स्थितं समुन्नतं लिङ्गं दृष्ट्वा शोकमुपागमत्

కాలక్రమేణ జాగ్రత్తగా కూడబెట్టినదంతా క్షయమైపోయెను; లింగము ఇంకా ఎత్తుగా అచలంగా నిలిచియుండుట చూచి అతడు శోకమున పడెను.

Verse 10

कृत्वा तु खण्डखण्डानि स देवः परमेश्वरः । उवाच प्रहसन्वाक्यं तं दृष्ट्वा गतसाध्वसम्

అప్పుడు పరమేశ్వరుడైన దేవుడు దానిని ఖండఖండములుగా చేసెను; అతడు భయరహితుడై ఉన్నదాన్ని చూచి చిరునవ్వుతో మాట పలికెను.

Verse 11

न च मे पूरितं लिङ्गं यास्यामि यदि मन्यसे । ददामि तत्र वित्तं ते यदि लिङ्गं प्रपूरितम्

నా లింగము పూర్తిగా పూరింపబడే వరకు నేను వెళ్లను అని నీవు అనుకుంటే, లింగము సంపూర్ణంగా పూరింపబడిన తరువాత అక్కడనే నీకు ధనము ఇస్తాను।

Verse 12

वणिगुवाच । अधन्यः कृतपुण्योऽहं निग्राह्यः परमेश्वर । तव प्रियमकुर्वाणः शोचिष्ये शाश्वतीः समाः

వణికుడు అన్నాడు—ఓ పరమేశ్వరా! పుణ్యము చేసినప్పటికీ నేను దురదృష్టవంతుడను, నియంత్రణకు పాత్రుడను. నీకు ప్రియమైనది చేయలేక నేను అనంత సంవత్సరాలు శోకిస్తాను।

Verse 13

एतच्छ्रुत्वा वचस्तस्य वणिक्पुत्रस्य भारत । असंक्षयं धनं दत्त्वा स्थितस्तत्र महेश्वरः

ఓ భారతా! వణికుని కుమారుని మాటలు విని మహేశ్వరుడు అక్షయ ధనము ప్రసాదించి అక్కడనే నిలిచెను।

Verse 14

तदा प्रभृति राजेन्द्र बलाकैरिव भूषितम् । प्रत्ययार्थं स्थितं लिङ्गं लोकानुग्रहकाम्यया

ఓ రాజేంద్రా! అప్పటినుండి లోకానుగ్రహాన్ని కోరుతూ, ప్రమాణార్థంగా నిలిచిన ఆ లింగము బలాకా పక్షులతో అలంకరించబడినట్లుగా కనిపించింది।

Verse 15

देवेन रचितं पार्थ क्रीडया सुप्रतिष्ठितम् । देवमार्गमिति ख्यातं त्रिषु लोकेषु विश्रुतम् । पश्यन् प्रपूजयन् वापि सर्वपापैः प्रमुच्यते

ఓ పార్థా! దేవుడు నిర్మించి లీలగా సుస్థాపించిన అది ‘దేవమార్గం’ అని మూడు లోకాలలో ప్రసిద్ధమైంది. దానిని దర్శించినా గాని భక్తితో పూజించినా గాని, వాడు సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు।

Verse 16

देवमार्गे तु यो गत्वा पूजयेद्बलाकेश्वरम् । पञ्चायतनमासाद्य रुद्रलोकं स गच्छति

దేవమార్గమునకు వెళ్లి బలాకేశ్వర స్వామిని పూజించువాడు, పవిత్ర పంచాయతనాన్ని చేరి రుద్రలోకమును పొందును।

Verse 17

देवमार्गे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । न भवेत्पुनरावृत्ती रुद्रलोकात्कदाचन

దేవమార్గమున మరణించిన భావితాత్ములైన మనుష్యులకు రుద్రలోకమునుండి ఎప్పటికీ పునరావృత్తి (పునర్జన్మ) ఉండదు।

Verse 18

देवमार्गस्य माहात्म्यं भक्त्या श्रुत्वा नरोत्तम । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

హే నరోత్తమా! భక్తితో దేవమార్గ మహాత్మ్యాన్ని వినువాడు సమస్త పాపముల నుండి విముక్తుడగును; ఇందులో సందేహవిచారం అవసరం లేదు।