Adhyaya 210

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः

శ్రీమార్కండేయుడు పలికెను—హే తాత! దాని వెంటనే ‘పుంఖిల’ అనే ఉత్తమ తీర్థము ఉంది. ఆ తీర్థంలో పూర్వకాలంలో పృథాపుత్రుడు పుంఖుడు సిద్ధిని పొందెను.

Verse 2

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्

జామదగ్న్యుడు మహాతేజస్సుగల ప్రభువు—క్షత్రియాంతకరుడు—నర్మదా ఉత్తర తీరంలో ఆసీనుడై మహత్తర తపస్సు చేసెను.

Verse 3

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्

హే నరేశ్వరా! అప్పటినుంచి అది ‘పుంఖతీర్థం’గా ప్రసిద్ధి చెందింది. ఆ తీర్థంలో స్నానమాచరించి పరమేశ్వరుని ఆరాధించువాడు…

Verse 4

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्

ఈ లోకంలో అతడు బలసంపన్నుడై, పరలోకంలో మోక్షాన్ని పొందును. దేవతలకును పితృదేవతలకును విధిగా అర్చనచేసి పితృఋణమునుండి విముక్తుడగును.

Verse 5

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

ఆ తీర్థంలో ఎవడు నిజముగా ప్రాణత్యాగం చేయునో, అతని గతి అనివర్తనీయం—మళ్లీ తిరిగిరాని గతి; నిస్సందేహంగా రుద్రలోకాన్ని పొందును.

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసినవాడు అశ్వమేధ యజ్ఞఫలానికి సమానమైన పుణ్యఫలాన్ని పొందును.

Verse 7

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

హే రాజా, ఆ తీర్థంలో ఎవడు బ్రాహ్మణులకు భోజనం పెట్టునో—ఒక బ్రాహ్మణుని భోజింపజేసినప్పుడే కోటి బ్రాహ్మణులను భోజింపజేసిన ఫలము కలుగును.

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

ఆ తీర్థంలో ఎవడైన వృషభధ్వజుడు (శివుడు)ను పూజించునో, అతడు నిస్సందేహంగా వాజపేయ యజ్ఞఫలాన్ని పొందును.

Verse 210

अध्यायः

ఇక్కడ అధ్యాయము ప్రారంభమవుతుంది