
మార్కండేయుడు క్షోణినాథుడు/నరాధిపుడైన రాజును ఉద్దేశించి ‘దశకన్యా’ అనే అత్యంత శుభమైన తీర్థాన్ని సూచిస్తాడు—అది పరమ సుందరం, సర్వపాపహరం అని వర్ణించబడింది. ఈ స్థల మహిమ శైవ కారణకథతో స్థాపించబడుతుంది: ఈ తీర్థంలో మహాదేవుడు పది సద్గుణ కన్యలతో అనుబంధమై, బ్రహ్మతో వారి వివాహ వ్యవస్థ జరిగినందున ఈ స్థలం ‘దశకన్యా’ అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి పొందింది. తదుపరి విధివచనం: ఈ తీర్థంలో అలంకరించిన కన్యను వివాహంలో దానం చేయడం (కన్యాదానం) అపార పుణ్యాన్ని ఇస్తుంది—కేశాల సంఖ్యంత సంవత్సరాలు శివసాన్నిధ్యంలో నివాసం, ఆపై దుర్లభ మానవజన్మ, చివరికి మహాధన-సంపద. అలాగే భక్తితో స్నానం చేసి శాంత స్వభావుడైన బ్రాహ్మణునికి స్వర్ణదానం చేయాలి; స్వర్ణం అతి స్వల్పమైతే కూడా వాక్కు, మనస్సు, శరీర దోషాలను కరిగిస్తుందని చెప్పబడింది. ఫలశ్రుతిలో స్వర్గారోహణ, విద్యాధర-సిద్ధుల మధ్య గౌరవం, ప్రళయాంతం వరకు నివాసం—కర్మ, నైతిక ఉద్దేశం, విశ్వఫలం ఒకచోట కలిసే తీర్థమని ప్రతిపాదన।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । सर्वपापहरं पुण्यं दशकन्येति विश्रुतम् । महादेवकृतं पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्
శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—హే భూపతీ! అనంతరం పరమశోభనమైన, సర్వపాపహరమైన పుణ్యతీర్థం ‘దశకన్యా’ అని ప్రసిద్ధి; అక్కడికి వెళ్లవలెను. అది మహాదేవుడు స్థాపించిన పవిత్రస్థలం; ధర్మసమ్మతమైన సమస్త కోరికల ఫలమును ప్రసాదించును.
Verse 2
तत्र तीर्थे महादेवो दशकन्या गुणान्विताः । ब्रह्मणो वरयामास ह्युद्वाहेन युयोज ह
ఆ తీర్థంలో మహాదేవుడు గుణవంతులైన పది కన్యలను వరించెను; అనంతరం వివాహవిధితో వారిని బ్రహ్మదేవునితో కలిపి యోగ్యంగా వివాహం జరిపెను.
Verse 3
तदाप्रभृति तत्तीर्थं दशकन्येति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यमक्षयं कीर्तितं फलम्
అప్పటినుంచి ఆ తీర్థం ‘దశకన్యా’ అని ప్రసిద్ధి పొందింది. అది సర్వపాపహరమైన పుణ్యతీర్థం; దాని ఫలం అక్షయమని కీర్తించబడింది.
Verse 4
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां ददाति समलंकृताम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या स्वलंकृताम्
ఆ తీర్థంలో ఎవడు సక్రమంగా అలంకరించిన కన్యను దానం చేస్తాడో, అతడు తన శక్తి మేరకు తగిన ఆభరణాలతో దానం చేసి చెప్పబడిన ఫలాన్ని పొందుతాడు.
Verse 5
तेन दानोत्थपुण्येन पूतात्मानो नराधिप । वसन्ति रोमसंख्यानि वर्षाणि शिवसन्निधौ
హే నరాధిపా! ఆ దానమునుండి పుట్టిన పుణ్యముచేత వారి ఆత్మ పవిత్రమగును; వారు శివసన్నిధిలో శరీర రోమాల సంఖ్యంత అనేక సంవత్సరాలు నివసించుదురు.
Verse 6
ततः कालेन महता त्विह लोके नरेश्वर । मानुष्यं प्राप्य दुष्प्राप्यं धनकोटीपतिर्भवेत्
అనంతకాలానంతరం, హే నరేశ్వరా, ఈ లోకానికి తిరిగి వచ్చి దుర్లభమైన మానవజన్మను పొందినవాడు కోట్లు ధనానికి అధిపతిగా అవుతాడు.
Verse 7
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा विप्राय काञ्चनम् । सम्प्रयच्छति शान्ताय सोऽत्यन्तं सुखमश्नुते
ఆ తీర్థంలో భక్తితో స్నానం చేసి శాంతస్వభావుడైన బ్రాహ్మణునికి స్వర్ణాన్ని దానం చేసే వాడు పరమ సుఖాన్ని పొందుతాడు.
Verse 8
वाचिकं मानसं वापि कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति स्वर्णदानेन भारत
హే భారతా, వాక్కుతో గాని మనస్సుతో గాని కర్మతో గాని పూర్వం చేసిన పాపమంతా స్వర్ణదానంతో పూర్తిగా లయమవుతుంది.
Verse 9
नरो दत्त्वा सुवर्णं चापि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे दिवं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
ఆ తీర్థంలో మనిషి వెంట్రుక చివరి పరిమాణమంత స్వర్ణం అయినా దానం చేస్తే, మరణానంతరం స్వర్గానికి వెళ్తాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.
Verse 10
तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्
అక్కడ అతడు ఉత్తమ విమానంలో ఆసీనుడై, విద్యాధరులు మరియు సిద్ధులు పూజించగా, భూతసంప్లవ ప్రళయం వరకు నివసిస్తాడు.
Verse 206
अध्यायः
అధ్యాయము (ఇతి అధ్యాయ-సమాప్తి సూచకము)।