
ఈ అధ్యాయంలో శ్రీ మార్కండేయుడు రాజశ్రోతకు సంక్షిప్తంగా యాత్రా-విధాన శైలిలో ఉపదేశం చేస్తాడు. శ్రోతను “ఉత్తమ” ద్వాదశీ-తీర్థానికి వెళ్లమని ప్రేరేపించి, సాధారణ కర్మఫలాల నియమాన్ని చక్రతీర్థం యొక్క అసాధారణ మహిమతో పోల్చి చూపుతాడు। సాధారణంగా దానం, జపం, హోమం, బలి/అర్పణల ఫలాలు కాలక్రమేణా క్షీణించవచ్చు లేదా తరిగిపోవచ్చు; కానీ చక్రతీర్థంలో చేసిన కర్మలు అక్షయమని, వాటి పుణ్యం ఎప్పటికీ తగ్గదని చెప్పబడింది. చివరగా భూత-భవిష్యత్ ప్రాముఖ్యతతో కూడిన ఈ తీర్థ పరమ మహాత్మ్యాన్ని ప్రత్యేకంగా స్పష్టంగా సంపూర్ణంగా వివరించామని ఉపసంహార వాక్యంతో ఈ స్తుతి భాగం ముగుస్తుంది।
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज द्वादशीतीर्थमुत्तमम् । क्षरन्ति सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाः
శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ మహారాజా, ఉత్తమమైన ద్వాదశీ తీర్థానికి వెళ్లవలెను. ఇతరత్ర దానాలు, జపం, హోమం, బలిక్రియల ఫలం క్షీణించును.
Verse 2
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम् । यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
కానీ, ఓ రాజేంద్రా, చక్ర తీర్థంలో చేయబడినది క్షీణించదు. గతమైనా, రాబోయేదైనా—ఇదే తీర్థ మహాత్మ్యపు పరమ ప్రభావము.
Verse 3
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत
ఓ భారతా, ఆ సమస్తమును నేను నీకు విభాగంగా, యథాక్రమంగా, పూర్తిగా వివరించితిని.
Verse 144
। अध्याय
ఇతి అధ్యాయము సమాప్తము.