Adhyaya 143

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज योजनेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धौ पुरा कल्पे नरनारायणावृषी

శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—ఆ తరువాత, ఓ మహారాజా, యోజనేశ్వరమనే ఉత్తమ తీర్థానికి వెళ్లవలెను; అక్కడ పూర్వ కల్పంలో నర-నారాయణ ఋషులు సిద్ధిని పొందిరి।

Verse 2

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा सङ्ग्रामे देवदानवैः । जयं प्राप्तौ महात्मानौ नरनारायणावुभौ

ఆ తీర్థంలో తపస్సు ఆచరించి, దేవ-దానవులతో జరిగిన సంగ్రామంలో, ఆ మహాత్ములు నర-నారాయణులు ఇద్దరూ విజయాన్ని పొందిరి।

Verse 3

पुनस्त्रेतायुगे प्राप्ते तौ देवौ रामलक्ष्मणौ । तत्र तीर्थे पुनः स्नात्वा रावणो दुर्जयो हतः

మళ్లీ త్రేతాయుగం వచ్చినప్పుడు, ఆ ఇద్దరు దివ్యులు రామ-లక్ష్మణులుగా అవతరించారు; ఆ తీర్థంలో మరల స్నానం చేసి, దుర్జయుడైన రావణుడు హతుడయ్యాడు।

Verse 4

पुनः पार्थ कलौ प्राप्ते तौ देवौ बलकेशवौ । वसुदेवकुले जातौ दुष्करं कर्म चक्रतुः

హే పార్థా! కలియుగం వచ్చినప్పుడు ఆ ఇద్దరు దివ్యులు బలుడు, కేశవుడు అయ్యారు; వసుదేవ వంశంలో జన్మించి వారు దుష్కరమైన కార్యాలను నిర్వహించారు।

Verse 5

नरकं कालनेमिं च कंसं चाणूरमुष्टिकौ । शिशुपालं जरासंधं जघ्नतुर्बलकेशवौ

బలుడు, కేశవుడు నరకాసురుని, కాలనేమిని, కంసుని, చాణూర-ముష్టికులను, అలాగే శిశుపాలుని, జరాసంధుని సంహరించారు।

Verse 6

ततस्तत्र रिपून्संख्ये भीष्मद्रोणपुरःसरान् । कर्णदुर्योधनादींश्च निहनिष्यति स प्रभुः

ఆ తరువాత ఆ యుద్ధంలో ఆ ప్రభువు భీష్మ-ద్రోణులను ముందుగా ఉంచిన శత్రువులను, అలాగే కర్ణుడు, దుర్యోధనుడు మొదలైనవారిని కూడా సంహరిస్తాడు।

Verse 7

धर्मक्षेत्रे कुरुक्षेत्रे तत्र युध्यन्ति ते क्षणम् । भीमार्जुननिमित्तेन शिष्यौ कृत्वा परस्परम्

ధర్మక్షేత్రమైన కురుక్షేత్రంలో వారు కొంతసేపు యుద్ధం చేస్తారు; భీమ-అర్జునులను కారణంగా చేసుకొని పరస్పరం శిష్యులుగా చేసుకున్నట్లుగా।

Verse 8

तत्र तीर्थे पुनर्गत्वा तपः कृत्वा सुदुष्करम् । पूजयित्वा द्विजान्भक्त्या यास्येते द्वारकां पुनः

అక్కడి తీర్థానికి మళ్లీ వెళ్లి వారు అత్యంత దుష్కరమైన తపస్సు చేస్తారు; భక్తితో ద్విజులను పూజించి మళ్లీ ద్వారకకు వెళ్తారు।

Verse 9

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्बलकेशवौ । तेन देवो जगद्धाता पूजितस्त्रिगुणात्मवान्

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి బల-కేశవులను పూజించువాడు, అతనిచేత త్రిగుణాత్మకుడైన జగద్ధాత దేవుడు నిజంగా పూజింపబడినవాడగును।

Verse 10

उपवासी नरो भूत्वा यस्तु कुर्यात्प्रजागरम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो गायंस्तस्य शुभां कथाम्

ఉపవాసం చేసి రాత్రి అంతా జాగరణం చేయువాడు, ఆ ప్రభువు యొక్క శుభకథను గానముచేస్తూ సమస్త పాపముల నుండి విముక్తుడగును।

Verse 11

यावतस्तत्र तीर्थे तु वृक्षान् पश्यन्ति मानवाः । ब्रह्महत्यादिकं पापं तावदेषां प्रणश्यति

ఆ తీర్థంలో మనుష్యులు అక్కడి వృక్షాలను ఎంతకాలం దర్శించునో, అంతకాలమే బ్రహ్మహత్యాది పాపములు వారి నుండి నశించును।

Verse 12

प्रातरुत्थाय ये केचित्पश्यन्ति बलकेशवौ । तेनैव सदृशाः सर्वे देवदेवेन चक्रिणा

ప్రాతఃకాలంలో లేచి బల-కేశవులను దర్శించువారు, ఆ దర్శనమాత్రముచేతనే చక్రధారి దేవదేవునికి సమానులగుదురు।

Verse 13

ते पूज्यास्ते नमस्कार्यास्तेषां जन्म सुजीवितम् । ये नमन्ति जगत्पूज्यं देवं नारायणं हरिम्

వారు పూజ్యులు, వారు నమస్కారయోగ్యులు, వారి జన్మ సుజీవితం—జగత్పూజ్యుడైన దేవ నారాయణ హరికి నమస్కరించువారు।

Verse 14

तत्र तीर्थे तु यद्दानं स्नानं देवार्चनं नृप । क्रियते तत्फलं सर्वमक्षयायोपकल्पते

హే నృపా! ఆ తీర్థంలో చేయబడే దానం, స్నానం, దేవార్చన—అవి అన్నిటి ఫలము అక్షయముగా నిలుస్తుంది।

Verse 15

अग्नेरपत्यं प्रथमं सुवर्णं भूर्वैष्णवी सूर्यसुताश्च गावः । लोकास्त्रयस्तेन भवन्ति दत्ता यः काञ्चनं गां च भुवं च दद्यात्

సువర్ణం అగ్నికి తొలి సంతానం అని చెప్పబడుతుంది; భూమి వైష్ణవీ; గోవులు సూర్యుని కుమార్తెలు అని ప్రసిద్ధం. ఎవడు బంగారం, గోవు, భూమి దానం చేస్తాడో, అతడు త్రిలోకమంతటిని దానమిచ్చిన ఫలాన్ని పొందుతాడు.

Verse 16

एतत्ते कथितं सर्वं तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम् । अतीतं च भविष्यच्च वर्तमानं महाबलम्

ఈ తీర్థమహాత్మ్యమంతా నీకు చెప్పబడింది; గతంలో, భవిష్యత్తులో, వర్తమానంలోనూ దీని మహాబలమైన ప్రభావం ఉంది.

Verse 17

श्रुत्वा वापि पठित्वेदं श्रावयिपत्वाथ धार्मिकान् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो नात्र कार्या विचारणा

ఇదిని వినడం మాత్రమేగానీ, చదవడం మాత్రమేగానీ, తరువాత ధార్మికులకు వినిపించగానీ—మనిషి సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు; ఇందులో సందేహం అవసరం లేదు.

Verse 143

। अध्याय

అధ్యాయం సమాప్తం.