Adhyaya 137

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । धर्मपुत्र ततो गच्छेत्कर्कटेश्वरमुत्तमम् । उत्तरे नर्मदाकूले सर्वपापक्षयंकरम्

మార్కండేయుడు పలికెను—ధర్మపుత్రా! ఆపై ఉత్తర నర్మదా తీరంలో ఉన్న, సర్వపాపక్షయకరమైన పరమ కర్కటేశ్వరుని దర్శించుటకు వెళ్లవలెను।

Verse 2

तत्र स्नात्वा विधानेन यस्तु पूजयते शिवम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

అక్కడ విధివిధానంగా స్నానం చేసి ఎవడు శివుని పూజిస్తాడో, అతనికి అనావర్త గతి కలుగుతుంది; నిస్సందేహంగా రుద్రలోకాన్ని పొందుతాడు।

Verse 3

तस्य तीर्थस्य माहात्म्यं पुराणे यच्छ्रुतं मया । न तद्वर्णयितुं शक्यं संक्षेपेण वदाम्यतः

ఆ తీర్థ మహాత్మ్యం పురాణాలలో నేను విన్నదాన్ని యథార్థంగా వర్ణించడం సాధ్యం కాదు; అందుకే సంక్షేపంగా మాత్రమే చెబుతున్నాను।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः कुर्यात्किंचित्कर्म शुभाशुभम् । हर्षान्मदान्महाराज तत्सर्वं जायतेऽक्षयम्

ఆ తీర్థంలో ఎవడు కొంచెమైనా శుభమో అశుభమో కర్మ చేయునో, ఓ మహారాజా, ఆనందముతో గాని ప్రమాదముతో గాని చేసినదంతయు అక్షయఫలముగా మారును।

Verse 5

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा वालखिल्या मरीचयः । रमन्तेऽद्यापि लोकेषु स्वेच्छया कुरुनन्दन

ఆ తీర్థంలో తపస్సు చేసి వాలఖిల్యులు మరియు మరీచులు, ఓ కురునందనా, ఈనాటికీ స్వేచ్ఛగా లోకాలలో సంచరిస్తూ ఆనందించుచున్నారు।

Verse 6

तत्रस्थास्तन्न जानन्ति नराज्ञानबहिष्कृताः । शरीरस्थमिवात्मानमक्षयं ज्योतिरव्ययम्

అక్కడ నివసించువారు ఆ సత్యాన్ని గ్రహించరు; అజ్ఞానముచే త్రోసివేయబడినవారు వారు. దేహంలోనే ఉన్న ఆత్మను—అక్షయమైన, అవ్యయమైన జ్యోతిని—చూడనివాడివలె।

Verse 7

तत्र तीर्थे नृपश्रेष्ठ देवी नारायणी पुरा । अद्यापि तपते घोरं तपो यावत्किलार्बुदम्

ఆ తీర్థంలో, ఓ నృపశ్రేష్ఠా, దేవి నారాయణి పూర్వము ఘోర తపస్సు చేసింది; ఇప్పటికీ అర్బుదకాలము వరకు తీవ్రమైన తపస్సు చేస్తూనే ఉంది.

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । तस्य ते द्वादशाब्दानि तृप्तिं यान्ति पितामहाः

ఆ తీర్థంలో స్నానం చేసి పితృదేవతలకు తర్పణం చేయువానికి, అతని పితామహులు పన్నెండు సంవత్సరములు తృప్తిగా ఉంటారు.

Verse 137

। अध्याय

ఇతి అధ్యాయము సమాప్తం।