Adhyaya 127

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र अग्नितीर्थमनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा तु पक्षादौ मुच्यते सर्वकिल्बिषैः

మార్కండేయుడు పలికెను—హే రాజేంద్రా! అనంతరం అనుత్తమమైన అగ్నితీర్థమునకు వెళ్ళుము. అక్కడ పక్షారంభమున స్నానము చేసినవాడు సమస్త పాపముల నుండి విముక్తుడగును.

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः कन्यां दद्यात्स्वयमलंकृताम् । तस्य यत्फलमुद्दिष्टं तच्छृणुष्व नरोत्तम

ఆ తీర్థమున ఎవడు స్వయంగా అలంకరించిన కన్యను (వివాహార్థం) దానం చేయునో, అతనికి నిర్దిష్టమైన ఫలమేమిటో వినుము, హే నరోత్తమా.

Verse 3

अग्निष्टोमातिरात्राभ्यां शतं शतगुणीकृतम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या ह्यलंकृताम्

యథాశక్తిగా అలంకరించిన కన్యను దానం చేసిన పురుషుడు అగ్నిష్టోమ, అతిరాత్ర యాగఫలములను మించినట్లు శతంపై శతగుణముగా ఫలాన్ని పొందును.

Verse 4

तस्याः पुत्रप्रपौत्राणां या भवेद्रोमसंगतिः । स याति तेन मानेन शिवलोके परां गतिम्

ఆమెకు పుత్ర-ప్రపౌత్రులు ఎంతమంది కలుగుదురో—దేహరోమములవలె అసంఖ్యాకంగా—అంత ప్రమాణమున దాత శివలోకమున పరమగతిని పొందును.

Verse 127

। अध्याय

ఇతి అధ్యాయసమాప్తి।