Adhyaya 107
ఈ అధ్యాయంలో శ్రీ మార్కండేయ మహర్షి రేవాఖండంలోని సంక్షిప్త తీర్థోపదేశాన్ని రాజుకు అందిస్తారు. శ్రోతను మహిమాన్వితమైన భండారీ-తీర్థానికి వెళ్లమని ఆదేశించి, అక్కడి ధార్మిక ప్రభావం ఉన్మీశంగా ఉందని—పందొమ్మిది యుగాల వరకు ‘దారిద్ర్యచ్ఛేదం’ (పేదరిక నిర్మూలనం) కలుగుతుందని—వర్ణిస్తారు. మాహాత్మ్యానికి కారణకథ కూడా చెప్పబడుతుంది: కుబేరుడు (ధనద) అక్కడ తపస్సు చేశాడు; పద్మసంభవ బ్రహ్మ సంతోషించి, అదే స్థలంలో స్వల్ప దానం చేసినా ధనరక్షణ కలుగునట్లు వరం ఇచ్చాడు. అందువల్ల నియమం: భక్తితో అక్కడికి వెళ్లి స్నానం చేసి దానం చేసే వానికి ధనక్షయం లేదా అంతరాయం (విత్త-పరిచ్ఛేదం) ఉండదు; సంపద నిలకడ దాచుకోవడంలో కాదు, తీర్థయాత్ర-భక్తి-నియత దానంలోనే ఉంది।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत राजेन्द्र भण्डारीतीर्थमुत्तमम् । दरिद्रच्छेदकरणं युगान्येकोनविंशतिः
శ్రీ మార్కండేయుడు పలికెను—తదుపరి, ఓ రాజేంద్రా! ఉత్తమమైన భండారీ-తీర్థానికి వెళ్లవలెను. అది పందొమ్మిది యుగాలపాటు దారిద్ర్యాన్ని ఛేదించేదిగా ప్రసిద్ధి చెందింది।
Verse 2
धनदेन तपस्तप्त्वा प्रसन्ने पद्मसम्भवे । तत्रैव स्वल्पदानेन प्राप्तं वित्तस्य रक्षणम्
ధనదుడు తపస్సు చేసి పద్మసంభవుని ప్రసన్నుని చేసెను; అక్కడే స్వల్ప దానముచేత తన ధనరక్షణను పొందెను.
Verse 3
तत्र गत्वा तु यो भक्त्या स्नात्वा वित्तं प्रयच्छति । तस्य वित्तपरिच्छेदो न कदाचिद्भविष्यति
ఎవడు భక్తితో అక్కడికి వెళ్లి స్నానం చేసి దానంగా ధనమిచ్చునో, అతని ధనం ఎప్పటికీ తగ్గదు.
Verse 107
। अध्याय
ఇది అధ్యాయం సమాప్తము.