नारदस्य विष्णूपदेशवर्णनम् — Nārada and Viṣṇu: Instruction after Delusion

Verse 1

शृणु तात प्रवक्ष्यामि सुहितं तव निश्चयात्

విను ప్రియ బిడ్డా—దృఢ నిశ్చయంతో నీ నిజమైన హితాన్ని నేను ప్రకటిస్తాను।

Verse 2

गतयोर्गणयोश्शंभोस्स्वयमात्मेच्छया विभोः । किं चकार मुनिः क्रुद्धो नारदः स्मरविह्वलः

శంభువు యొక్క రెండు గణాలు ప్రభువు స్వేచ్ఛచేత ముందుకు సాగుతుండగా, కామవశుడై అంతరంగంలో కలతపడి కోపించిన ముని నారదుడు ఏమి చేశాడు?

Verse 3

सूत उवाच । विमोहितो मुनिर्दत्त्वा तयोश्शापं यथोचितम् । जले मुखं निरीक्ष्याथ स्वरूपं गिरिशेच्छया

సూతుడు అన్నాడు—మోహగ్రస్తుడైన ముని వారికి తగిన శాపాన్ని ఇచ్చాడు. ఆపై నీటిలో తన ముఖాన్ని చూచి, గిరీశుని ఇచ్ఛచేత తన స్వరూపాన్ని దర్శించాడు।

Verse 4

शिवेच्छया न प्रबुद्धः स्मृत्वा हरिकृतच्छलम् । क्रोधं दुर्विषहं कृत्वा विष्णुलोकं जगाम ह

శివుని ఇచ్ఛచేత అతడు ప్రబుద్ధుడవలేదు; హరి చేసిన మాయాచలాన్ని స్మరించి, అసహ్యమైన కోపాన్ని రేపుకొని, విష్ణులోకానికి వెళ్లాడు।

Verse 5

उवाच वचनं कुद्धस्समिद्ध इव पावकः । दुरुक्तिगर्भितं व्यङ्गः नष्टज्ञानश्शिवेच्छया

క్రోధంతో ఆవేశపడిన వాడు జ్వలించే అగ్నివలె పలికెను. అతని మాటలు కఠినోక్తి, వ్యంగ్యంతో నిండినవి; శివేచ్ఛవల్ల అతని వివేకం కమ్మబడెను.

Verse 6

नारद उवाच । हे हरे त्वं महादुष्टः कपटी विश्वमोहनः । परोत्साहं न सहसे मायावी मलिनाशयः

నారదుడు పలికెను— హే హరే! నీవు మహాదుష్టుడవు, కపటుడవు, లోకమును మోహింపజేసేవాడవు. ఇతరుల ఉత్సాహమును, ఉత్తమతను సహించవు; నీవు మాయావి, మలినాశయుడవు.

Verse 7

मोहिनीरूपमादाय कपटं कृतवान्पुरा । असुरेभ्योऽपाययस्त्वं वारुणीममृतं न हि

మోహినీ రూపమును ధరించి నీవు పూర్వము కపటము చేసితివి. నీవు అసురులకు అమృతము కాదు, వారుణీ (మద్యం)నే త్రాగించితివి.

Verse 8

चेत्पिबेन्न विषं रुद्रो दयां कृत्वा महेश्वरः । भवेन्नष्टाऽखिला माया तव व्याजरते हरे

కరుణచేత మహేశ్వరుడైన రుద్రుడు విషమును త్రాగకపోయినయెడల, హే హరే! నీ వ్యాజముతో నడిచే సమస్త మాయ నశించిపోయి, అంతా విపర్యయమగును.

Verse 9

गतिस्स कपटा तेऽतिप्रिया विष्णो विशेषतः । साधुस्वभावो न भवान्स्वतंत्रः प्रभुणा कृतः

హే విష్ణో! నీ ఈ కపటగతి నీకు విశేషంగా ప్రియము. నీవు స్వభావమున సజ్జనసరళుడవు కాదు; నీవు స్వతంత్రుడవు కూడా కాదు—పరమ ప్రభువుచే నిర్మితుడై నడిపింపబడుచున్నావు.

Verse 10

कृतं समुचितन्नैव शिवेन परमात्मना । तत्प्रभावबलं ध्यात्वा स्वतंत्रकृतिकारकः

పరమాత్ముడైన భగవాన్ శివుడు ఆ సందర్భానికి తగిన కార్యాన్ని ఏమాత్రం చేయలేదు. ఆయన ప్రభావబలాన్ని ధ్యానించి, సృష్టికర్త స్వతంత్రంగా ప్రవర్తించి సృష్టికార్యాన్ని ప్రారంభించాడు.

Verse 11

त्वद्गतिं सुसमाज्ञाय पश्चात्तापमवाप सः । विप्रं सर्वोपरि प्राह स्वोक्तवेद प्रमाणकृत्

నీ గతి (మహిమ)ను స్పష్టంగా గ్రహించిన అతడు పశ్చాత్తాపానికి లోనయ్యాడు. తానే ప్రకటించిన వేదప్రామాణ్యాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని, బ్రాహ్మణుడే సర్వోత్తముడని ప్రకటించాడు।

Verse 12

तज्ज्ञात्वाहं हरे त्वाद्य शिक्षयिष्यामि तद्बलात् । यथा न कुर्याः कुत्रापीदृशं कर्म कदाचन

ఇది తెలిసి, ఓ హరి, ఆ (ప్రామాణ్య) బలంతోనే నేడు నేను నిన్ను బోధిస్తాను; నీవు ఎక్కడైనా, ఎప్పుడైనా, ఇలాంటి కార్యాన్ని మళ్లీ చేయకూడదు।

Verse 13

अद्यापि निर्भयस्त्वं हि संगं नापस्तरस्विना । इदानीं लप्स्यसे विष्णो फलं स्वकृतकर्मणः

ఇప్పటికీ నీవు నిర్భయుడవే, ఎందుకంటే ఆసక్తి అనే దుర్గమ ప్రవాహాన్ని నీవు ఇంకా దాటలేదు. కానీ ఇప్పుడు, ఓ విష్ణో, నీ స్వకృత కర్మఫలాన్ని నీవు పొందుతావు.

Verse 14

इत्थमुक्त्वा हरिं सोथ मुनिर्माया विमोहितः । शशाप क्रोधनिर्विण्णो ब्रह्मतेजः प्रदर्शयन्

ఇలా హరితో పలికి, మాయచే విమోహితుడైన ఆ ముని తరువాత క్రోధంతో వ్యాకులుడై, విరక్తుడై, బ్రహ్మతేజస్సును ప్రదర్శిస్తూ శాపం పలికెను.

Verse 15

स्त्रीकृते व्याकुलं विष्णो मामकार्षीर्विमोहकः । अन्वकार्षीस्स्वरूपेण येन कापट्यकार्यकृत्

ఓ విష్ణో, ఆ మోహకుడు స్త్రీ కారణంగా నన్ను వ్యాకులుడిని చేశాడు; మరియు తన స్వరూపాన్నే ధరించి నన్ను వెంబడించాడు—అతడు కపట కార్యాలు చేయువాడు.

Verse 16

इति शप्त्वा हरिं मोहान्नारदोऽज्ञानमोहितः । विष्णुर्जग्राह तं शापं प्रशंसञ्शांभवीमजाम्

ఇలా మోహవశంగా అజ్ఞానంతో మోహితుడైన నారదుడు హరిని శపించాడు। విష్ణువు ఆ శాపాన్ని స్వీకరించి, అజన్మమైన శాంభవీ శక్తిని స్తుతించాడు।

Verse 17

त्वं स्त्रीवियोगजं दुःखं लभस्व परदुःखदः । मनुष्यगतिकः प्रायो भवाज्ञानविमोहितः

హే పరదుఃఖదాతా! నీవు స్త్రీ వియోగం వల్ల కలిగే దుఃఖాన్ని అనుభవించు. అజ్ఞానంతో మోహితుడై నీవు ఎక్కువగా మానవగతినే పొందుతావు।

Verse 19

अथ शंभुर्महालीलो निश्चकर्ष विमोहिनीम । स्वमायां मोहितो ज्ञानी नारदोप्यभवद्यया

అప్పుడు మహాలీలామయుడైన శంభువు మోహింపజేసే తన మాయాశక్తిని ప్రదర్శించాడు. ఆ స్వమాయ ద్వారానే జ్ఞాని నారదుడుకూడా మోహితుడయ్యాడు।

Verse 20

अंतर्हितायां मायायां पूर्ववन्मतिमानभूत् । नारदो विस्मितमनाः प्राप्तबोधो निराकुलः

ఆ మాయ అంతర్హితమైనప్పుడు నారదుడు మునుపటిలాగే బుద్ధిమంతుడయ్యాడు. మనసు ఆశ్చర్యపోయినా, బోధను తిరిగి పొందినవాడై శాంతుడూ నిరాకులుడూ అయ్యాడు।

Verse 21

पश्चात्तापमवाप्याति निनिन्द स्वं मुहुर्मुहुः । प्रशशंस तदा मायां शांभवीं ज्ञानिमोहिनीम्

ఆ తరువాత అతడు పశ్చాత్తాపంతో పట్టుబడి, మళ్లీ మళ్లీ తనను తానే నిందించుకున్నాడు। అప్పుడు జ్ఞానులనూ మోహింపజేసే శాంభవీ మాయను ప్రశంసించాడు।

Verse 22

अथ ज्ञात्वा मुनिस्सर्वं मायाविभ्रममात्मनः । अपतत्पादयोर्विष्णोर्नारदो वैष्णवोत्तमः

అప్పుడు ముని తనపై మాయ కలిగించిన సమస్త భ్రమను పూర్తిగా గ్రహించి, వైష్ణవుల్లో శ్రేష్ఠుడైన నారదుడు విష్ణు పాదాల వద్ద పడిపోయాడు।

Verse 23

हर्य्युपस्थापितः प्राह वचनं नष्ट दुर्मतिः । मया दुरक्तयः प्रोक्ता मोहितेन कुबुद्धिना

హరి సమక్షంలోకి తీసుకురాగానే, బుద్ధి భ్రష్టుడైన అతడు ఇలా అన్నాడు—“మోహంతో కూడిన కుబుద్ధితో నేను దుష్టమైన, అనుచితమైన మాటలు పలికాను।”

Verse 24

दत्तश्शापोऽपि तेनाथ वितथं कुरु तं प्रभो । महत्पापमकार्षं हि यास्यामि निरयं धुवम्

“ప్రభూ, అతడు ఇచ్చిన శాపం కూడా దయచేసి వ్యర్థం చేయండి. నేను మహాపాపం చేశాను; నిశ్చయంగా నరకానికి వెళ్తాను।”

Verse 25

कमुपायं हरे कुर्यां दासोऽहं ते तमादिश । येन पापकुलं नश्येन्निरयो न भवेन्मम

హే హరి! నేను ఏ ఉపాయాన్ని ఆశ్రయించాలి? నేను నీ దాసుడను—దయచేసి ఆ మార్గాన్ని ఉపదేశించు; దానివల్ల నా పాపకులమంతా నశించి, నాకు నరకం కలగకుండునట్లు.

Verse 26

इत्युक्त्वा स पुनर्विष्णोः पादयोर्मुनिसत्तमः । पपात सुमतिर्भक्त्या पश्चात्तापमुपागतः

ఇట్లు చెప్పి మునిశ్రేష్ఠుడు సుమతి మళ్లీ భక్తితో శ్రీ విష్ణువు పాదాల వద్ద పడి, పశ్చాత్తాపంతో నిండిపోయాడు.

Verse 27

अथ विष्णुस्तमुत्थाप्य बभाषे सूनृतं वचः । विष्णुरुवाच । न खेदं कुरु मे भक्त वरस्त्वं नात्र संशयः

అప్పుడు విష్ణువు అతనిని లేపి మృదువైన సత్యవాక్యాలు పలికెను—“నా భక్తుడా, దుఃఖించకు; నీవు వరం పొందుతావు, ఇందులో సందేహం లేదు.”

Verse 28

निरयस्ते न भविता शिवश्शं ते विधास्यति

నీకు నరకపతనం కలగదు; భగవాన్ శివుడు నిశ్చయంగా నీకు శుభమును ప్రసాదించును।

Verse 29

यदकार्षीश्शिववचो वितथं मदमोहितः । स दत्तवानीदृशं ते फलं कर्म फलप्रदः

గర్వమోహములతో మత్తుడై నీవు శివవచనాన్ని అసత్యమని భావించితివి; అందుకే కర్మఫలప్రదుడైన ప్రభువు నీ కర్మానుసారమే అటువంటి ఫలాన్ని ఇచ్చెను।

Verse 30

शिवेच्छाऽखिलं जातं कुर्वित्थं निश्चितां मतिम् । गर्वापहर्ता स स्वामी शंकरः परमेश्वरः

దృఢనిశ్చయంతో తెలుసుకొనుము—సర్వమూ శివేచ్ఛవలననే జన్మించును. ఆ స్వామి పరమేశ్వరుడు శంకరుడు జీవుల గర్వాన్ని హరించువాడు।

Verse 31

परं ब्रह्म परात्मा स सच्चिदानंदबोधनः । निर्गुणो निर्विकारो च रजस्सत्वतमःपर

ఆయనే పరబ్రహ్మ, పరమాత్మ—సత్-చిత్-ఆనంద స్వరూపమైన శుద్ధ బోధము. ఆయన నిర్గుణుడు, నిర్వికారుడు; రజస్-సత్త్వ-తమస్ త్రిగుణాలకు అతీతుడు.

Verse 32

स एवमादाय मायां स्वां त्रिधा भवति रूपतः । ब्रह्मविष्णुमहेशात्मा निर्गुणोऽनिर्गुणोऽपि सः

ఆయన తన స్వమాయను ధరించి రూపములో త్రివిధుడవుతాడు—బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులు ఆయన స్వాత్మస్వరూపమే. అయినా ఆయన నిర్గుణుడే; ఆ ప్రకటనలో సగుణుడిలా కూడా కనిపిస్తాడు.

Verse 33

निर्गुणत्वे शिवाह्वो हि परमात्मा महेश्वरः । परं ब्रह्माव्ययोऽनंतो महादेवेति गीयते

నిర్గుణ స్థితిలో పరమాత్మ మహేశ్వరుడే ‘శివ’ అని పిలువబడతాడు. ఆయన పరబ్రహ్మ, అవ్యయుడు, అనంతుడు; అందుకే ‘మహాదేవ’ అని కీర్తింపబడతాడు.

Verse 34

तत्सेवया विधिस्स्रष्टा पालको जगतामहम् । स्वयं सर्वस्य संहारी रुद्ररूपेण सर्वदा

ఆయన సేవచేత విధి (బ్రహ్మ) సృష్టికర్త అవుతాడు; నేను లోకాల పాలకుడనవుతాను; మరియు ఆయన స్వయంగా ఎల్లప్పుడూ రుద్రరూపంలో సమస్తాన్ని సంహరిస్తాడు.

Verse 35

साक्षी शिवस्वरूपेण मायाभिन्नस्स निर्गुणः । स्वेच्छाचारी संविहारी भक्तानुग्रहकारकः

ఆయన శివస్వరూప సాక్షి—మాయకు అస్పృశ్యుడు, నిర్గుణుడు. స్వేచ్ఛానుసారంగా సంచరిస్తూ లీలావిహారం చేసి, భక్తులకు నిత్యం అనుగ్రహం ప్రసాదిస్తాడు.

Verse 36

शृणु त्वं नारद मुने सदुपायं सुखप्रदम् । सर्वपापापहर्त्तारं भुक्तिमुक्तिप्रदं सदा

ఓ నారద మునీ, వినుము—ఇది సుఖప్రదమైన సదుపాయం. ఇది సమస్త పాపాలను హరించి, ఎల్లప్పుడూ భోగమూ ముక్తియూ ప్రసాదిస్తుంది.

Verse 37

इत्युक्त्वास्त्वसंशयं सर्वं शंकरसद्यशः । शतनामशिवस्तोत्रं सदानन्यमतिर्जप

ఇట్లు చెప్పి సద్యఃయశస్సుగల శంకరుడు సమస్త సందేహాలను తొలగించాడు. అనంతరం ఏకాగ్రమనస్సుతో ఉపదేశించాడు—“ఎల్లప్పుడూ శివుని శతనామస్తోత్రాన్ని జపించు.”

Verse 38

यज्जपित्वा द्रुतं सर्वं तव पापं विनश्यति । इत्युक्त्वा नारदं विष्णुः पुनः प्राह दयान्वितः

ఏ మంత్రాన్ని జపిస్తే నీ సమస్త పాపాలు శీఘ్రంగా నశిస్తాయో—అని నారదునితో చెప్పి, కరుణామయుడైన భగవాన్ విష్ణువు మళ్లీ పలికెను।

Verse 39

मुने न कुरु शोकं त्वं त्वया किंचित्कृतं नहि । स्वेच्छया कृतवान्शंभुरिदं सर्वं न संशयः

ఓ మునీ, నీవు శోకించకు; నీవు ఇక్కడ ఏమీ చేయలేదు. శంభువు తన స్వేచ్ఛతోనే ఇవన్నీ చేసెను—సందేహం లేదు।

Verse 40

अहार्षित्त्वन्मतिं दिव्यां काम क्लेशमदात्स ते । त्वन्मुखाद्दापयांचक्रे शापं मे स महेश्वरः

కాముడు నీ దివ్య సంకల్పాన్ని హరించి నీకు క్లేశం కలిగించాడు. ఆపై ఆ మహేశ్వరుడు నా శాపాన్ని నీ నోటితోనే పలికించాడు।

Verse 41

इत्थं स्वचरितं लोके प्रकटीकृतवान् स्वयम् । मृत्युंजयः कालकालो भक्तोद्धारपरायणः

ఇట్లు ప్రభువు స్వయంగా తన దివ్యచరిత్రాన్ని లోకంలో ప్రకటించెను—ఆయనే మృత్యుంజయుడు, కాలానికీ కాలుడు, భక్తుల उद्धారమునకు సంపూర్ణంగా పరాయణుడు।

Verse 42

न मे शिवसमानोस्ति प्रियः स्वामी सुखप्रदः । सर्वशक्तिप्रदो मेऽस्ति स एव परमेश्वरः

నాకు శివునితో సమానమైన ప్రియ స్వామి లేడు; ఆయనే సుఖప్రదుడు. ఆయనే నాకు సమస్త శక్తులను ప్రసాదించువాడు; ఆయనే పరమేశ్వరుడు.

Verse 43

तस्योपास्यां कुरु मुने तमेव सततं भज । तद्यशः शृणु गाय त्वं कुरु नित्यं तदर्चनम्

ఓ మునీ, ఆయననే ఉపాసించు; నిరంతరం ఆయననే భజించు. ఆయన మహిమను విను, పాడు; నిత్యం ఆయన అర్చన చేయు.

Verse 44

कायेन मनसा वाचा यश्शंकरमुपैति भो । स पण्डित इति ज्ञेयस्स जीवन्मुक्त उच्यते

ఓ ప్రియమా, శరీరంతో, మనసుతో, వాక్కుతో శంకరుని శరణు చేరువాడు నిజమైన పండితుడు; అటువంటి భక్తుడు జీవన్ముక్తుడని చెప్పబడును.

Verse 45

शिवेति नामदावाग्नेर्महापातकप र्वताः । भस्मीभवन्त्यनायासात्सत्यं सत्यं न संशयः

“శివ” అనే నామం దావాగ్నివలె; మహాపాపాల పర్వతసమూహాలు శ్రమ లేకుండానే భస్మమవుతాయి. ఇది సత్యం, సత్యమే—సందేహం లేదు.

Verse 46

पापमूलानि दुःखानि विविधान्यपि तान्यतः । शिवार्चनैकनश्यानि नान्य नश्यानि सर्वथा

అందువల్ల పాపమూలమైన నానావిధ దుఃఖాలు కేవలం శివార్చన ద్వారానే నశిస్తాయి; ఇతర మార్గాలతో అవి పూర్తిగా నశించవు।

Verse 47

स वैदिकस्य पुण्यात्मा स धन्यस्स बुधो मुने । यस्सदा कायवाक्चित्तैश्शरणं याति शंकरम्

ఓ మునీ, శరీర-వాక్కు-చిత్తాలతో ఎల్లప్పుడూ శంకరుని శరణు పొందేవాడే నిజమైన వైదికభావమున్న పుణ్యాత్ముడు, ధన్యుడు, బుధుడు।

Verse 48

भवंति विविधा धर्मा येषां सद्यःफलोन्मुखाः । तेषां भवति विश्वासस्त्रिपुरांतकपूजने

తక్షణ ఫలాన్ని ఆశించి నానావిధ ధర్మాచరణలు చేసే వారిలో త్రిపురాంతకుడు (శివుడు) పూజపై దృఢ విశ్వాసం కలుగుతుంది।

Verse 49

पातकानि विनश्यंति यावंति शिवपूजया । भुवि तावंति पापानि न संत्येव महामुने

ఓ మహామునీ, శివపూజ వల్ల ఎంతమంది పాతకాలు నశిస్తాయో, భూమిపై అంత పాపాలు అసలు మిగలవు—భక్తిచేత పూర్తిగా తుడిచిపోతాయి।

Verse 50

ब्रह्महत्यादिपापानां राशयोप्यमिता मुने । शिवस्मृत्या विनश्यंति सत्यंसत्यं वदाम्यहम्

ఓ మునీ, బ్రహ్మహత్యాది పాపాల అపార రాశులూ శివస్మరణతో నశిస్తాయి; ఇది సత్యం—సత్యమే నేను ప్రకటిస్తున్నాను।

Verse 51

शिवनामतरीं प्राप्य संसाराब्धिं तरंति ते । संसारमूलपापानि तस्य नश्यंत्यसंशयम्

శివనామరూప నౌకను పొందిన వారు సంసారసముద్రాన్ని దాటుతారు. ఆ భక్తుని సంసారమూల పాపాలు నిస్సందేహంగా నశిస్తాయి.

Verse 52

संसारमूलभूतानां पातकानां महामुने । शिवनामकुठारेण विनाशो जायते ध्रुवम्

ఓ మహామునీ, సంసారబంధానికి మూలమైన పాపములు శివనామమనే కుఠారంతో నిశ్చయంగా నశించును।

Verse 53

शिवनामामृतं पेयं पापदावानलार्दितैः । पापदावाग्नितप्तानां शांतिस्तेन विना न हि

పాపదావానలంతో దగ్ధులైనవారు శివనామామృతాన్ని పానము చేయవలెను; పాపదావాగ్నితో తప్తులైన వారికి దాని లేక శాంతి లేదు.

Verse 54

शिवेति नामपीयूषवर्षधारापरिप्लुतः । संसारदवमध्यपि न शोचति न संशयः

‘శివ’ అనే నామామృతవర్షధారలతో తడిసినవాడు, సంసారదావానల మధ్యలోనూ శోకించడు—సందేహం లేదు.

Verse 55

न भक्तिश्शंकरे पुंसां रागद्वेषरतात्मनाम् । तद्विधानां हि सहसा मुक्तिर्भवति सर्वथा

రాగద్వేషాలలో లీనమైన మనుష్యులకు శంకరభక్తి కలుగదు; కాని ఆయన విధానాలను అనుసరించువారికి సర్వథా సహసా ముక్తి కలుగును.

Verse 56

अनंतजन्मभिर्येन तपस्तप्तं भविष्यति । तस्यैव भक्तिर्भवति भवानी प्राणवल्लभे

హే భవానీ, నా ప్రాణప్రియతమా! అనేక జన్మలుగా తపస్సు చేసినవాడికే నీ (మరియు ప్రభువు యొక్క) నిజమైన భక్తి కలుగుతుంది.

Verse 57

जातापि शंकरे भक्तिरन्यसाधारणी वृथा । परं त्वव्यभिचारेण शिवभक्तिरपेक्षिता

శంకరునిపై భక్తి పుట్టినా, అది ఇతర ఆశయాలతో కలిసిన సాధారణమైన చంచల భక్తి అయితే వ్యర్థమవుతుంది. కావలసింది అవ్యభిచారిణీ, ఏకనిష్ఠ శివభక్తి.

Verse 58

यस्या साधारणी शंभौ भक्तिरव्यभिचारिणी । तस्यैव मोक्षस्सुलभो नास्येतिन्य मतिर्मम

శంభువునందు సరళమైన, స్థిరమైన, అవ్యభిచారిణీ భక్తి ఉన్నవాడికి మోక్షం సులభంగా లభిస్తుంది—ఇదే నా దృఢ నమ్మకం; దీనికి భిన్నమైన అభిప్రాయం లేదు.

Verse 59

कृत्वाप्यनंतपापानि यदि भक्तिर्महेश्वरे । सर्वपापविनिर्मुक्तो भवत्येव न संशयः

ఎంతెన్ని పాపాలు చేసినా, మహేశ్వరునిపై భక్తి ఉంటే అతడు నిశ్చయంగా సమస్త పాపాల నుండి విముక్తుడవుతాడు—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 60

भवंति भस्मसाद्वृक्षादवदग्धा यथा वने । तथा भवंति दग्धानि शांकराणामघान्यपि

అడవిలో మండే అగ్నిచేత చెట్లు కాలిపోయి భస్మమయ్యేలా, శంకరుని భక్తుల పాపాలు కూడా దగ్ధమై నశిస్తాయి.

Verse 61

यो नित्यं भस्मपूतांगो शिवपूजोन्मुखो भवेत् । स तरत्येव संसारमपारमतिदारुणम्

యెవడు నిత్యం భస్మంతో శుద్ధమైన దేహముతో శివపూజలో ఏకాగ్రుడై ఉంటాడో, వాడు ఈ అపారమైన అతి భయంకరమైన సంసారాన్ని నిశ్చయంగా దాటిపోతాడు.

Verse 62

ब्रह्मस्वहरणं कृत्वा हत्वापि ब्राह्मणान्बहून् । लिप्यते नरः पापैर्विरूपाक्षस्य सेवकः

బ్రాహ్మణుని ధనాన్ని అపహరించి, అనేక బ్రాహ్మణులను హతమార్చినప్పటికీ, విరూపాక్షుడు (శివుడు) యొక్క సేవక-భక్తుడు పాపాలతో లిప్తుడవడు కాదు.

Verse 63

विलोक्य वेदानखिलाञ्छिवस्यैवार्चनम्परम् । संसारनाशनोपाय इति पूर्वैर्विनिश्चितम्

సర్వ వేదాలను పరిశీలించిన పూర్వులు, సంసారనాశానికి పరమ ఉపాయం శివుని అర్చనమే అని నిశ్చయించారు.

Verse 64

अद्यप्रभृति यत्नेन सावधानो यथाविधि । साम्बं सदाशिवं भक्त्या भज नित्यं महेश्वरम्

ఈ రోజునుంచే శ్రమతో, జాగ్రత్తగా, విధివిధానంగా—ఉమాసహితుడైన సదాశివ మహేశ్వరుని నిత్యం భక్తితో భజించు, పూజించు.

Verse 65

आपादमस्तकं सम्यक् भस्मनोद्धूल्य सादरम् । सर्वश्रुतिश्रुतं शैवम्मंत्रञ्जप षडक्षरम्

పాదాల నుండి శిరస్సు వరకు భక్తితో భస్మాన్ని సమ్యకంగా లేపనం చేసి, సమస్త శ్రుతుల్లో ప్రసిద్ధమైన శైవ షడక్షర మంత్రాన్ని భక్తితో జపించు.

Verse 66

सवार्ङ्गेषु प्रयत्नेन रुद्राक्षाञ्छिववल्लभान् । धारयस्वातिसद्भक्त्या समन्त्रम्विधिपूर्वकम्

ప్రయత్నపూర్వకంగా శివునికి ప్రియమైన రుద్రాక్షలను శరీరమంతటా ధరించుము. అత్యంత సద్భక్తితో, మంత్రసహితంగా, విధిపూర్వకంగా అలా చేయుము.

Verse 67

शृणु शैवीं कथां नित्यं वद शैवीं कथां सदा । पूजयस्वातियत्नेन शिवभक्तान्पुनः पुनः

నిత్యం శైవకథను శ్రవణం చేయుము, సదా శైవకథనే పలుకుము. అత్యంత శ్రద్ధతో, మహా ప్రయత్నంతో శివభక్తులను మళ్లీ మళ్లీ పూజించుము.

Verse 68

अप्रमादेन सततं शिवैकशरणो भव । शिवार्चनेन सततमानन्दः प्राप्यते यतः

అప్రమత్తంగా ఎల్లప్పుడూ శివునే ఏకైక శరణంగా భావించుము. ఎందుకంటే నిరంతర శివార్చనచేత అఖండ ఆనందం లభిస్తుంది.

Verse 69

उरस्याधाय विशदे शिवस्य चरणाम्बुजौ । शिवतीर्थानि विचर प्रथमं मुनिसत्तम

హే మునిశ్రేష్ఠా! నిర్మలమైన వక్షస్థలంపై శివుని పాదపద్మాలను ధరిచి, ముందుగా శివతీర్థాలను సంచరించుము.

Verse 70

पश्यन्माहात्म्यमतुलं शंकरस्य परात्मनः । गच्छानन्दवनं पश्चाच्छंभुप्रियतमं मुने

పరమాత్ముడైన శంకరుని అతుల మహిమను దర్శించుచు, హే మునీ, అనంతరం శంభువుకు అత్యంత ప్రియమైన ఆనందవనానికి వెళ్లుము.

Verse 71

तत्र विश्वेश्वरं दृष्ट्वा पूजनं कुरु भक्तितः । नत्वा स्तुत्वा विशेषेण निर्विकल्पो भविष्यसि

అక్కడ విశ్వేశ్వరుని దర్శించి భక్తితో పూజ చేయుము. విశేష భక్తితో నమస్కరించి స్తుతించినచో నీవు నిర్వికల్ప స్థితిని పొందుదువు.

Verse 72

ततश्च भवता नूनं विधेयं गमनं मुने । ब्रह्मलोके स्वकामार्थं शासनान्मम भक्तितः

కాబట్టి, ఓ మునీ, నీవు తప్పక గమనం చేయవలెను—నా ఆజ్ఞ ప్రకారం, నాపై భక్తితో, నీ స్వకామార్థసిద్ధి కోసం బ్రహ్మలోకానికి వెళ్ళుము.

Verse 73

नत्वा स्तुत्वा विशेषेण विधिं स्वजनकं मुने । प्रष्टव्यं शिवमाहात्म्यं बहुशः प्रीतचेतसा

హే మునీ! నీ జనకుడైన విధి (బ్రహ్మ)ను విశేషంగా నమస్కరించి స్తుతించి, ప్రీతిచిత్తంతో పునఃపునః శ్రీశివ మహాత్మ్యాన్ని ప్రశ్నించవలెను।

Verse 74

स शैवप्रवरो ब्रह्मा माहात्म्यं शंकरस्य ते । श्रावयिष्यति सुप्रीत्या शतनामस्तवं च हि

శైవభక్తుల్లో శ్రేష్ఠుడైన ఆ బ్రహ్మా, అత్యంత ప్రీతితో నీకు శంకరుని మహాత్మ్యాన్ని వినిపించును; ఆయన శతనామ స్తవమును కూడా పఠించును।

Verse 75

अद्यतस्त्वं भव मुने शैवश्शिवपरायणः । मुक्तिभागी विशेषेण शिवस्ते शं विधास्यति

హే మునీ! ఈ రోజు నుండే నీవు నిజమైన శైవుడవై, శివపరాయణుడవు. విశేషంగా నీవు ముక్తిభాగ్యుడవు; శివుడు స్వయంగా నీ క్షేమమంగళాన్ని విధించును।

Verse 76

इत्थं विष्णुर्मुनिं प्रीत्या ह्युपदिश्य प्रसन्नधीः । स्मृत्वा नुत्वा शिवं स्तुत्वा ततस्त्वंतरधीयत

ఇలా ప్రసన్నబుద్ధితో ఉన్న భగవాన్ విష్ణువు ప్రేమతో మునికి ఉపదేశించాడు. ఆపై శివుని స్మరించి, నమస్కరించి, స్తుతించి, తరువాత అంతర్ధానమయ్యాడు.