नारदमोहवर्णनम् — Description of Nārada’s Delusion

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूतसूत महाभाग व्यासशिष्य नमोऽस्तु ते । अद्भुतेयं कथा तात वर्णिता कृपया हि नः

ఋషులు పలికిరి—ఓ మహాభాగ్య సూతా, వ్యాసశిష్యా, నీకు నమస్కారం. ప్రియ తాతా, నీవు కరుణతో ఈ అద్భుత కథను మాకు వివరించావు; ఇక మా కోసం మరింత విస్తారంగా చెప్పుము.

Verse 2

मुनौ गते हरिस्तात किं चकार ततः परम् । नारदोपि गतः कुत्र तन्मे व्याख्यातुमर्हसि

ముని వెళ్లిన తరువాత, ఓ తాత, ఆపై హరి ఏమి చేసెను? అలాగే నారదుడు కూడా ఎక్కడికి వెళ్లెను? దయచేసి అది నాకు వివరించుము।

Verse 3

इति श्रीशिव महापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां प्रथमखंडे सृष्ट्युपाख्याने नारदमोहवर्णनं नाम तृतीयोऽध्यायः

ఈ విధంగా శ్రీ శివ మహాపురాణంలోని రెండవ రుద్రసంహితలోని మొదటి ఖండంలో (సృష్టిఖండం) 'నారద మోహ వర్ణన' అనే మూడవ అధ్యాయం ముగిసింది.

Verse 4

सूत उवाच । मुनौ यदृच्छया विष्णुर्गते तस्मिन्हि नारदे । शिवेच्छया चकाराशु माया मायाविशारदः

సూతుడు పలికెను: ముని నారదుడు యాదృచ్ఛికంగా విష్ణువు వద్దకు వెళ్ళినప్పుడు, మాయా విశారదుడైన విష్ణువు శివుని ఇచ్ఛానుసారం వెంటనే ఒక మాయను సృష్టించాడు.

Verse 5

मुनिमार्गस्य मध्ये तु विरेचे नगरं महत् । शतयोजनविस्तारमद्भुतं सुमनोहरम्

మునుల పవిత్ర మార్గమధ్యంలో ‘విరేచ’ అనే మహానగరం ప్రకాశించింది—అద్భుతమై, అత్యంత మనోహరమై, శతయోజనాల విస్తారంతో విరాజిల్లింది।

Verse 6

स्वलोकादधिकं रम्यं नानावस्तुविराजितम् । नरनारीविहाराढ्यं चतुर्वर्णाकुलं परम्

అది బ్రహ్మలోకానికన్నా అధికంగా రమ్యమైనది, నానావిధ అద్భుత వస్తువులతో విరాజిల్లింది; నరనారీ విహారాలతో సమృద్ధిగా, చతుర్వర్ణులతో నిండిన పరమ లోకమైంది।

Verse 7

तत्र राजा शीलनिर्धिर्नामैश्वर्यसमन्वितः । सुतास्वयम्वरोद्युक्तो महोत्सवसमन्वितः

అక్కడ శీలనిర్ధి అనే రాజు ఐశ్వర్యం, రాజబలంతో సమన్వితుడై ఉన్నాడు. తన కుమార్తె స్వయంవరానికి మహోత్సవాన్ని ఘనంగా సిద్ధం చేస్తున్నాడు.

Verse 8

चतुर्दिग्भ्यः समायातैस्संयुतं नृपनन्दतैः । नानावेषैस्सुशोभैश्च तत्कन्यावरणोत्सुकैः

నాలుగు దిక్కుల నుంచీ రాజకుమారులు—రాజుల కుమారులు—సమావేశమయ్యారు. వారు నానావేషధారణలతో శోభించి, ఆ కన్యను వరిచేందుకు ఉత్సుకులయ్యారు.

Verse 9

एतादृशम्पुरं दृष्ट्वा मोहम्प्राप्तोऽथ नारदः । कौतुकी तन्नृपद्वारं जगाम मदनेधितः

అలాంటి అద్భుత నగరాన్ని చూసి నారదుడు మోహానికి లోనయ్యాడు. కుతూహలంతో—మరింతగా కామోద్రేకంతో—రాజద్వారానికి వెళ్లాడు.

Verse 10

आगतं मुनिवर्यं तं दृष्ट्वा शीलनिधिर्नृपः । उपवेश्यार्चयांचक्रे रत्नसिंहासने वरे

వచ్చిన ఆ మునివర్యుణ్ని చూసి శీలనిధి రాజు, ఆయనను శ్రేష్ఠమైన రత్నసింహాసనంపై కూర్చోబెట్టి విధివిధానంగా పూజించి సత్కరించాడు.

Verse 11

अथ राजा स्वतनयां नामतश्श्रीमतीं वराम् । समानीय नारदस्य पादयोस्समपातयत्

అప్పుడు రాజు తన కుమార్తె—శ్రీమతి అనే శ్రేష్ఠ కన్యను—తెప్పించి నారదుని పాదాల వద్ద నమస్కరింపజేశాడు.

Verse 12

तत्कन्यां प्रेक्ष्य स मुनिर्नारदः प्राह विस्मितः । केयं राजन्महाभागा कन्या सुरसुतोपमा

ఆ కన్యను చూచి ముని నారదుడు ఆశ్చర్యంతో పలికెను— “ఓ రాజా, దేవకన్యకు సమానమైన ఈ మహాభాగ్యశాలిని ఎవరు?”

Verse 13

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा राजा प्राह कृतांजलिः । दुहितेयं मम मुने श्रीमती नाम नामतः

ఆ మాటలు విని రాజు అంజలి ముద్రతో పలికెను— “ఓ మునీ, ఈమె నా కుమార్తె; పేరుగా ‘శ్రీమతి’ అని పిలువబడుతుంది.”

Verse 14

प्रदानसमयं प्राप्ता वरमन्वेषती शुभम् । सा स्वयंवरसंप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता

ఆమెను వివాహంగా ఇచ్చే సమయం రాగానే, ఆమె శుభ వరుడిని అన్వేషించెను. సమస్త శ్రేష్ఠ లక్షణాలతో అలంకృతురాలై, ఆమె స్వయంవర సభకు చేరింది.

Verse 15

अस्या भाग्यं वद मुने सर्वं जातकमादरात् । कीदृशं तनयेयं मे वरमाप्स्यति तद्वद

ఓ మునివర్యా, ఆమె భాగ్యమును, సంపూర్ణ జాతకమును ఆదరంతో చెప్పుము. నా ఈ కుమార్తె ఎటువంటి వరుణ్ని పొందునో దయచేసి వివరించుము.

Verse 16

इत्युक्तो मुनिशार्दूलस्तामिच्छुः कामविह्वलः । समाभाष्य स राजानं नारदो वाक्यमब्रवीत्

ఇట్లు పలికినపుడు మునిశార్దూలుడు నారదుడు, కామవేగంతో వ్యాకులుడై, రాజుతో మర్యాదగా సంభాషించి ఈ వాక్యమును పలికెను.

Verse 17

सुतेयं तव भूपाल सर्वलक्षणलक्षिता । महाभाग्यवती धन्या लक्ष्मीरिव गुणालया

ఓ భూపాలా! నీ ఈ కుమార్తె సర్వ శుభలక్షణాలతో అలంకృతురాలు. ఆమె మహాభాగ్యవతి, ధన్యురాలు—లక్ష్మీదేవిలా గుణాల నిలయం.

Verse 18

सर्वेश्वरोऽजितो वीरो गिरीशसदृशो विभुः । अस्याः पतिर्ध्रुवं भावी कामजित्सुरसत्तमः

ఆయన సర్వేశ్వరుడు, అజేయుడు, వీరుడు, సర్వవ్యాపి—గిరీశుడు (శివుడు)తో సమానుడు. ఆయనే నిశ్చయంగా ఆమె భర్త అవుతాడు; కామజితుడు, దేవుల్లో శ్రేష్ఠుడు.

Verse 19

इत्युक्त्वा नृपमामंत्र्य ययौ यादृच्छिको मुनिः । बभूव कामविवशश्शिवमाया विमोहितः

ఇలా చెప్పి యాదృచ్ఛిక ముని రాజును వీడ్కోలు చెప్పి వెళ్లిపోయాడు. తరువాత కామవశుడై శివమాయచే మోహితుడయ్యాడు.

Verse 20

चित्ते विचिन्त्य स मुनिराप्नुयां कथमेनकाम् । स्वयंवरे नृपालानामेकं मां वृणुयात्कथम्

మనసులో విచారించిన ఆ ముని ఇలా తలంచెను—“ఆ అభీష్ట కన్యను నేను ఎలా పొందగలను? స్వయంవరంలో అనేక రాజుల మధ్య ఆమె నన్నే ఒక్కనినే ఎలా వరించును?”

Verse 21

सौन्दर्यं सर्वनारीणां प्रियं भवति सर्वथा । तद्दृष्ट्वैव प्रसन्ना सा स्ववशा नात्र संशयः

సౌందర్యం సమస్త స్త్రీలకు సర్వథా ప్రియమైనది. దానిని చూచిన మాత్రానే ఆమె ఆనందించి దాని వశమవుతుంది—ఇందులో సందేహం లేదు.

Verse 22

विधायेत्थं विष्णुरूपं ग्रहीतुं मुनिसत्तमः । विष्णुलोकं जगामाशु नारदः स्मरविह्वलः

ఇట్లు విష్ణురూపాన్ని ధరించుటకు నిర్ణయించుకొని, మునిశ్రేష్ఠుడైన నారదుడు ప్రేమవిహ్వల మనస్సుతో త్వరగా విష్ణులోకానికి వెళ్లెను।

Verse 23

प्रणिपत्य हृषीकेशं वाक्यमेतदुवाच ह । रहसि त्वां प्रवक्ष्यामि स्ववृत्तान्तमशेषतः

హృషీకేశునికి నమస్కరించి అతడు ఇలా అన్నాడు—“రహస్యంగా, ఏదీ విడిచిపెట్టకుండా నా సమస్త వృత్తాంతాన్ని మీకు చెప్పుదును।”

Verse 24

तथेत्युक्ते तथा भूते शिवेच्छा कार्यकर्त हि । ब्रूहीत्युक्तवति श्रीशे मुनिराह च केशवम्

“తథాస్తు” అని అనగానే అలాగే జరిగింది; ఆ కార్యాన్ని నెరవేర్చినది నిజంగా శివేచ్ఛయే. అప్పుడు శ్రీశుడు (లక్ష్మీపతి విష్ణువు) “చెప్పు” అన్నప్పుడు ముని కేశవునితో ఇలా పలికెను.

Verse 25

नारद उवाच । त्वदीयो भूपतिः शीलनिधिस्स वृषतत्परः । तस्य कन्या विशालाक्षी श्रीमतीवरवर्णिनी

నారదుడు పలికెను—మీ రాజు శీలనిధి, ధర్మంలో ఎల్లప్పుడూ నిమగ్నుడు. అతనికి ఒక కుమార్తె ఉంది—విశాలనేత్రి, శ్రీమతి, శుభలక్షణా, ఉత్తమవర్ణసంపన్నా.

Verse 26

जगन्मोहिन्यभिख्याता त्रैलोक्येप्यति सुन्दरी । परिणेतुमहं विष्णो तामिच्छाम्यद्य मा चिरम्

హే విష్ణో! ఆమె ‘జగన్మోహిని’గా ప్రసిద్ధి, త్రిలోకములలోనూ అత్యంత సుందరి. నేను ఈ రోజే—ఆలస్యం లేకుండా—ఆమెను వివాహం చేసుకోవాలని కోరుతున్నాను.

Verse 27

स्वयंवरं चकरासौ भूपतिस्तनयेच्छया । चतुर्दिग्भ्यः समायाता राजपुत्रास्सहस्रशः

కుమార్తె కోరిక నెరవేర్చుటకై ఆ రాజు స్వయంవరాన్ని ఏర్పాటు చేసెను. నాలుగు దిక్కుల నుండీ వేలాది రాజకుమారులు అక్కడికి వచ్చిరి.

Verse 28

यदि दास्यसि रूपं मे तदा तां प्राप्नुयां ध्रुवम् । त्वद्रूपं सा विना कंठे जयमालां न धास्यति

నీవు నాకు నీ రూపాన్ని అనుగ్రహిస్తే, నేను నిశ్చయంగా ఆమెను పొందుదును. నీ రూపం లేకుండా ఆమె నా కంఠమున జయమాల వేయదు.

Verse 29

स्वरूपं देहि मे नाथ सेवकोऽहं प्रियस्तव । वृणुयान्मां यथा सा वै श्रीमती क्षितिपात्मजा

హే నాథా! నీ స్వరూపాన్ని నాకు అనుగ్రహించు; నేను నీ సేవకుడను, నీకు ప్రియుడను. ఆ శ్రీమతి, భూమి కుమార్తె, నన్నే వరించునట్లు చేయుము.

Verse 30

सुत उवाच वचः श्रुत्वा मुनेरित्थं विहस्य मधुसूदनः । शांकरीं प्रभुतां बुद्ध्वा प्रत्युवाच दयापरः

సూతుడు పలికెను—ముని ఈ విధంగా పలికిన మాటలు విని మధుసూదనుడు (విష్ణువు) చిరునవ్వు నవ్వెను. శాంకరీ యొక్క పరమాధిపత్యాన్ని గ్రహించి కరుణామయుడు ప్రత్యుత్తరం పలికెను.

Verse 31

विष्णुरुवाच । स्वेष्टदेशं मुने गच्छ करिष्यामि हितं तव । भिषग्वरो यथार्त्तस्य यतः प्रियतरोऽसि मे

విష్ణువు పలికెను—ఓ మునీ, నీకు ఇష్టమైన దేశానికి వెళ్ళు; నీకు హితమును నేను చేయుదును. నీవు నాకు అత్యంత ప్రియుడవు; బాధితునికి శ్రేష్ఠ వైద్యుడు ప్రియమైనట్లే.

Verse 32

इत्युक्त्वा मुनये तस्मै ददौ विष्णुर्मुखं हरे । स्वरूपमनुगृह्यास्य तिरोधानं जगाम सः

ఇలా చెప్పి విష్ణువు ఆ మునికి హరియైన తన దివ్య ముఖాన్ని ప్రసాదించాడు. తరువాత కృపచేసి తన స్వరూపాన్ని చూపించి అంతర్ధానమై వెళ్లిపోయాడు.

Verse 33

एवमुक्तो मुनिर्हृष्टः स्वरूपं प्राप्य वै हरेः । मेने कृतार्थमात्मानं तद्यत्नं न बुबोध सः

ఇలా చెప్పబడిన ముని ఆనందించాడు; హరి స్వరూపాన్ని పొందిన తరువాత తాను కృతార్థుడనని భావించాడు. కానీ ఆ ప్రయత్నంలోని అంతర్లీన ఉద్దేశాన్ని అతడు గ్రహించలేదు.

Verse 34

अथ तत्र गतः शीघ्रन्नारदो मुनिसत्तमः । चक्रे स्वयम्वरं यत्र राजपुत्रैस्समाकुलम्

తరువాత మునిశ్రేష్ఠుడైన నారదుడు త్వరగా అక్కడికి వెళ్లాడు; రాజకుమారులతో కిటకిటలాడుతున్న ఆ స్థలంలో అతడు స్వయంవరాన్ని ఏర్పాటు చేశాడు.

Verse 35

स्वयम्वरसभा दिव्या राजपुत्रसमावृता । शुशुभेऽतीव विप्रेन्द्रा यथा शक्रस भा परा

హే విప్రశ్రేష్ఠులారా, రాజకుమారులతో పరివృతమైన ఆ దివ్య స్వయంవర సభ అత్యంతంగా ప్రకాశించింది—ఇంద్రుని పరమ సభవలె.

Verse 36

तस्यां नृपसभायां वै नारदः समुपाविशत् । स्थित्वा तत्र विचिन्त्येति प्रीतियुक्तेन चेतसा

ఆ రాజసభలో నారదముని వచ్చి ఆసనం గ్రహించాడు. అక్కడ నిలిచి, ఆనందం మరియు స్నేహభక్తితో నిండిన మనస్సుతో అంతరంగంలో ఆలోచించాడు.

Verse 37

मां वरिष्यति नान्यं सा विष्णुरूपधरन्ध्रुवम् । आननस्य कुरूपत्वं न वेद मुनिसत्तमः

ఆమె నన్నే వరించును, మరెవ్వరినీ కాదు—నేను నిశ్చయంగా విష్ణురూపం ధరించినప్పటికీ. ఓ మునిశ్రేష్ఠా, నా ముఖంలోని కురూపత ఆమెకు తెలియదు.

Verse 38

पूर्वरूपं मुनिं सर्वे ददृशुऽस्तत्र मानवाः । तद्भेदं बुबुधुस्ते न राजपुत्रादयो द्विजाः

అక్కడ అందరు మనుష్యులు మునిని అతని పూర్వరూపంలోనే చూచిరి; కాని రాజపుత్రాదులైన ద్విజులు సైతం ఆ భేదాన్ని గ్రహించలేదు.

Verse 39

तत्र रुद्रगणौ द्वौ तद्रक्षणार्थं समागतौ । विप्ररूपधरौ गूढौ तत्रेदं जज्ञतुः परम्

అక్కడ దాని రక్షణార్థం రుద్రుని ఇద్దరు గణులు వచ్చిరి. బ్రాహ్మణరూపం ధరించి గుప్తంగా ఉండి, వారు అక్కడ పరమ తత్త్వాన్ని తెలిసికొనిరి.

Verse 40

मूढ मत्वा मुनिं तौ तन्निकटं जग्मतुर्गणौ । कुरुतस्तत्प्रहासं वै भाषमाणौ परस्परम्

మునిని మూర్ఖుడని భావించిన ఆ ఇద్దరు గణులు అతని సమీపానికి వెళ్లారు. పరస్పరం మాట్లాడుకుంటూ అతనిని బహిరంగంగా పరిహాసం చేసి నవ్వారు.

Verse 41

पश्य नारद रूपं हि विष्णोरिव महोत्तमम् । मुखं तु वानरस्येव विकटं च भयंकरम्

“చూడు, ఓ నారదా! ఈ రూపం విష్ణువులా పరమోత్తమమైనది; కానీ దీని ముఖం కోతిలా వికటంగా, భయంకరంగా ఉంది.”

Verse 42

इच्छत्ययं नृपसुता वृथैव स्मरमोहितः । इत्युक्त्वा सच्छलं वाक्यमुपहासं प्रचक्रतुः

“ఈ రాజకుమార్తె ఇతనిని కోరుతోంది; కానీ అది వ్యర్థమే, ఎందుకంటే ఇతడు కామమోహితుడు”—అని చెప్పి, వారు ఇద్దరూ మోసపూరిత మాటలు పలికి అతనిని పరిహసించారు।

Verse 43

न शुश्राव यथार्थं तु तद्वाक्यं स्मरविह्वलः । पर्यैक्षच्छ्रीमतीं तां वै तल्लिप्सुर्मोहितो मुनिः

కామవిహ్వలుడైన ఆ ముని ఆమె మాటల నిజమైన భావాన్ని గ్రహించలేదు. మోహితుడై ఆమెను పొందాలనే ఆశతో ఆ శ్రీమతిని మళ్లీ మళ్లీ తిలకించాడు।

Verse 44

एतस्मिन्नंतरे भूपकन्या चांतःपुरात्तु सा । स्त्रीभिस्समावृता तत्राजगाम वरवर्णिनी

అంతలో రాజకుమారి—శుభవర్ణసంపన్నురాలు—అంతఃపురం నుండి స్త్రీసహచరులతో చుట్టుముట్టబడి అక్కడికి వచ్చింది।

Verse 45

मालां हिरण्मयीं रम्यामादाय शुभ क्षणा । तत्र स्वयम्बरे रेजे स्थिता मध्ये रमेव सा

ఆ శుభక్షణంలో ఆమె మనోహరమైన స్వర్ణమయ మాలను తీసుకొని, స్వయంవర సభ మధ్య నిలిచి, అక్కడ లక్ష్మీదేవిలా ప్రకాశించింది।

Verse 46

बभ्राम सा सभां सर्वां मालामादाय सुव्रता । वरमन्वेषती तत्र स्वात्माभीष्टं नृपात्मजा

ఆ సువ్రత రాజకుమారి మాల చేతబట్టి సమస్త సభలో సంచరించి, అక్కడ తన హృదయాభీష్ట వరుణ్ని అన్వేషించింది।

Verse 47

वानरास्यं विष्णुतनुं मुनिं दृष्ट्वा चुकोप सा । दृष्टिं निवार्य च ततः प्रस्थिता प्रीतमानसा

వానరముఖం కలిగి విష్ణుసదృశ దేహం ధరించిన మునిని చూసి ఆమె కోపించింది; తరువాత చూపును నియంత్రించి అక్కడి నుంచి శాంతమనసుతో బయలుదేరింది।

Verse 48

न दृष्ट्वा स्ववरं तत्र त्रस्तासीन्मनसेप्सितम् । अंतस्सभास्थिता कस्मिन्नर्पयामास न स्रजम्

అక్కడ తన మనసుకు ఇష్టమైన స్వయంవరుడిని చూడక ఆమె భయపడింది. సభామండపంలో నిలిచి, ఎవరి మెడలోనూ ఆ వరమాలను అర్పించలేకపోయింది.

Verse 49

एतस्मिन्नंतरे विष्णुराजगाम नृपाकृतिः । न दृष्टः कैश्चिदपरैः केवलं सा ददर्श हि

అంతలో విష్ణువు రాజరూపం ధరించి అక్కడికి వచ్చాడు. ఇతరెవరికీ ఆయన కనిపించలేదు; కేవలం ఆమెకే ఆయన దర్శనమయ్యాడు.

Verse 50

अथ सा तं समालोक्य प्रसन्नवदनाम्बुजा । अर्पयामास तत्कण्ठे तां मालां वरवर्णिनी

అప్పుడు ఆనందంతో వికసించిన కమలముఖి, శ్రేష్ఠవర్ణిణి అయిన ఆమె ఆయనను చూసి, ఆయన కంఠంలో ఆ మాలను అర్పించింది.

Verse 51

तामादाय ततो विष्णू राजरूपधरः प्रभुः । अंतर्धानमगात्सद्यस्स्वस्थानं प्रययौ किल

అప్పుడు రాజరూపధారి ప్రభువు విష్ణువు ఆమెను తీసుకొని, క్షణమాత్రంలో అంతర్ధానమై తన స్వస్థానానికి వెళ్లిపోయాడు.

Verse 52

सर्वे राजकुमाराश्च निराशाः श्रीमतीम्प्रति । मुनिस्तु विह्वलोऽतीव बभूव मदनातुरः

శ్రీమతిని గురించి సమస్త రాజకుమారులు నిరాశ చెందారు. కానీ ముని మాత్రం మదనవేదనతో అత్యంత వ్యాకులుడై విహ్వలుడయ్యాడు।

Verse 53

तदा तावूचतुस्सद्यो नारदं स्वरविह्वलम् । विप्ररूपधरौ रुद्रगणौ ज्ञानविशारदौ

అప్పుడు ఆ ఇద్దరు రుద్రగణులు—ఆధ్యాత్మిక జ్ఞానంలో నిపుణులు, బ్రాహ్మణ మునుల రూపం ధరించినవారు—భావోద్వేగంతో కంపించే స్వరమున్న నారదుని వెంటనే సంభోదించారు।

Verse 54

गणावूचतुः । हे नारदमुने त्वं हि वृथा मदनमोहितः । तल्लिप्सुस्स्वमुखं पश्य वानरस्येव गर्हितम्

గణులు అన్నారు—హే నారదమునీ, నీవు వ్యర్థంగా మదనమోహానికి లోనయ్యావు. ఆమెను కోరితే, నీ స్వముఖాన్నే చూడు—వానర ముఖంలా నింద్యమైనది।

Verse 55

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य तयोर्वाक्यं नारदो विस्मितोऽभवत् । मुखं ददर्श मुकुरे शिवमायाविमोहितः

సూతుడు అన్నాడు—ఆ ఇద్దరి మాటలు విని నారదుడు ఆశ్చర్యపడ్డాడు. శివమాయచే విమోహితుడై అద్దంలో తన ముఖాన్ని చూశాడు।

Verse 56

स्वमुखं वानरस्येव दृष्ट्वा चुक्रोध सत्वरम् । शापन्ददौ तयोस्तत्र गणयोर्मोहितो मुनिः

తన ముఖం వానర ముఖంలా కనిపించగానే అతడు వెంటనే కోపించాడు. అక్కడే ఆ ఇద్దరు గణుల మోహానికి లోనై ఆ ముని వారికి శాపం ఇచ్చాడు।

Verse 57

युवां ममोपहासं वै चक्रतुर्ब्राह्मणस्य हि । भवेतां राक्षसौ विप्रवीर्यजौ वै तदाकृती

మీ ఇద్దరూ నన్ను, ఒక బ్రాహ్మణుణ్ని, అవహేళన చేశారు; అందుచేత మీరు రాక్షసులుగా అవండి—బ్రాహ్మణతేజస్సు నుండి జన్మించి—ఆ రూపాన్నే ధరించండి।

Verse 58

श्रुत्वा हरगणावित्थं स्वशापं ज्ञानिसत्तमौ । न किंचिदूचतुस्तौ हि मुनिमाज्ञाय मोहितम्

శివగణుల ద్వారా తమ శాపాన్ని ఇలా విని, ఆ ఇద్దరు జ్ఞానిశ్రేష్ఠులు ఏమీ పలకలేదు; ఆ ముని ఏదో ఉన్నత శక్తిచేత మోహితుడయ్యాడని వారు గ్రహించారు।

Verse 59

स्वस्थानं जग्मतुर्विप्रा उदासीनौ शिवस्तुतिम् । चक्रतुर्मन्यमानौ वै शिवेच्छां सकलां सदा

ఆ బ్రాహ్మణ మునులు నిరాసక్తభావంతో తమ స్థానానికి వెళ్లారు; మరియు శివుని స్తుతించారు, సమస్తమూ సంపూర్ణంగా శివేచ్ఛచేతనే జరుగుతుందని ఎల్లప్పుడూ భావిస్తూ।