Shloka 11
दक्षयज्ञोत्तरवृत्तान्तः
Post–Dakṣa-Yajña Developments and the Appeal to Viṣṇu
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि ब्रह्मणस्स रमेश्वरः । प्रत्युवाच शिवं स्मृत्वा शिवात्मा दीनमानसः
brahmovāca | ityākarṇya vaco me hi brahmaṇassa rameśvaraḥ | pratyuvāca śivaṃ smṛtvā śivātmā dīnamānasaḥ
బ్రహ్ముడు పలికెను—నా మాటలు విని రమేశ్వరుడు (విష్ణువు) దీనమనస్సుతో శ్రీశివుని స్మరించి, శివాత్మభావంలో ఏకాగ్రుడై, ఆపై నాకు ప్రత్యుత్తరం చెప్పెను।
Brahma
Tattva Level: pati
Shiva Form: Sadāśiva
Role: teaching
FAQs
It highlights that true understanding begins with humility and Śiva-smarana (remembrance of Śiva). Even exalted beings turn inward to Śiva as the supreme Pati, and only then speak or act with clarity.
Remembering Śiva before responding reflects approaching Saguna Śiva with devotion and reverence. In Purāṇic practice this inner recollection naturally culminates in outward worship—such as Linga-pūjā—where mind and speech are aligned to Śiva.
Śiva-smarana as a brief meditation: pause, remember Śiva, and mentally repeat the Pañcākṣarī (“Om Namaḥ Śivāya”) before speaking—cultivating humility and devotion.