पार्वतीजन्मवर्णनम् / Description of Pārvatī’s Birth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ संस्मरतुर्भक्त्या दम्पती तौ भवाम्बिकाम् । प्रसूतिहेतवे तत्र देवकार्यार्थमादरात्

బ్రహ్ముడు పలికెను—అప్పుడు ఆ దంపతులు భక్తితో, ఆదరంతో అక్కడ భవాంబికను స్మరించారు; గర్భధారణ కలగాలని, దేవకార్యం సిద్ధించాలనే ఉద్దేశంతో।

Verse 2

ततस्सा चण्डिका योगात्त्यक्तदेहा पुरा पितुः । ईहया भतितुं भूयस्समैच्छद्रिरिदारतः

అనంతరం ఆ చండిక—మునుపు తండ్రి గృహంలో యోగశక్తితో దేహాన్ని విడిచినది—ఇప్పుడు ఈ పర్వతాన్ని ఆశ్రయించి, స్వేచ్ఛతో మళ్లీ దేహాన్ని ధరించి దానిని నిలుపుకోవాలని కోరింది।

Verse 3

सत्यं विधातुं स्ववचः प्रसन्नाखिलकामदा । पूर्णांशाच्छैलचित्ते सा विवेशाथ महेश्वरी

తన వాక్యాన్ని సత్యం చేయుటకు, ప్రసన్నగా సమస్త కోరికలను ప్రసాదించే దేవి తన పూర్ణాంశంతో శైలరాజు (హిమాలయుడు) చిత్తంలో ప్రవేశించింది; అక్కడ మహేశ్వరీగా ప్రత్యక్షమైంది.

Verse 4

विरराज ततस्सोतिप्रमदोपूर्वसुद्युतिः । हुताशन इवाधृष्यस्तेजोराशिर्महामनाः

అప్పుడు ఆయన పూర్వ దీప్తిని మించి ప్రకాశించాడు—హుతాశనుని వలె అజేయుడు, దివ్య తేజోరాశి, మహాత్ముడు।

Verse 5

ततो गिरिस्स्वप्रियायां परिपूर्णं शिवांशकम् । समाधिमत्वात्समये समधत्त सुशंकरे

తర్వాత సమాధిలో స్థితుడైన సుశంకరుడు తగిన సమయంలో తన ప్రియమైన గిరిజలో తన శివతత్త్వపు పరిపూర్ణ అంసాన్ని స్థాపించాడు।

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीजन्मवर्णनं नाम षष्टोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీశివమహాపురాణంలోని ద్వితీయ రుద్రసంహితలో తృతీయ పార్వతీఖండంలో ‘పార్వతీజన్మవర్ణనం’ అనే ఆరవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।

Verse 7

गिरिप्रिया सर्वजगन्निवासासंश्रयाधिकम् । विरेजे सुतरां मेना तेजोमण्डलगा सदा

సర్వజగత్తుకు నివాసస్థానమూ, సమస్తులకు ఆశ్రయమూ అయిన గిరిప్రియ (పార్వతి) యొక్క మాత కావడంతో, మేన ఎల్లప్పుడూ తేజోమండలంలో నిలిచి అత్యంత ప్రకాశించింది।

Verse 8

सुखोदयं स्वभर्तुश्च मेना दौहृदलक्षणम् । दधौ निदानन्देवानामानन्दस्येप्सितं शुभम्

మేన తన భర్తలో సుఖోదయాన్ని గమనించింది; అలాగే తాను గర్భధారణకు సంబంధించిన శుభలక్షణాలను ధరించింది—అది దేవతలకు ఆనందానికి కారణమై, కోరుకున్న మంగళకర హర్షస్రోతస్గా నిలిచింది।

Verse 9

देह सादादसंपूर्णभूषणा लोध्रसंमुखा । स्वल्पभेन्दुक्षये कालं विचेष्यर्क्षा विभावरी

ఆమె దేహం శిథిలమై, ఆభరణాలు కూడా పూర్తిగా సరిగా నిలవలేదు. లోధ్రవృక్షం వైపు ముఖం తిప్పి నిలిచిన ఆమె వద్ద, చంద్రకళ క్షీణించగా నక్షత్రలాంఛిత రాత్రి కొంతసేపు ఆలస్యం చేసినట్లైంది।

Verse 10

तदाननं मृत्सुरभिनायं तृप्तिं गिरीश्वरः । मुने रहस्युपाघ्राय प्रेमाधिक्यं बभूव तत्

ఓ మునీశ్వరా, అప్పుడు గిరీశ్వరుడు శివుడు రహస్యంగా దగ్గరకు వచ్చి ఆమె ముఖంలోని మట్టిసువాసనను పీల్చి పరమ తృప్తిని పొందాడు; దానితో ఆమెపై ఆయన ప్రేమ మరింతగా పెరిగింది।

Verse 11

मेना स्पृहावती केषु न मे शंसति वस्तुषु । किंचिदिष्टं ह्रियापृच्छदनुवेलं सखी गिरिः

మేనా కోరికలతో నిండినప్పటికీ, ఆమెకు ఏ విషయాలు కావాలో నాకు చెప్పలేదు. కానీ నా సఖి గిరి మాత్రం లజ్జతో మళ్లీ మళ్లీ నన్ను—నాకు ఏది ఇష్టం, నాకు ఏమి కావాలో—అడుగుతుండేది।

Verse 12

उपेत्य दौहदं शल्यं यद्वव्रेऽपश्यदाशु तत् । आनीतं नेष्टमस्याद्धा नासाध्यं त्रिदिवैऽपि हि

ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, ఆమె హృదయంలో కోరుకున్న దౌహదపు బాధను—ఆకాంక్ష అనే ముల్లును—అతడు వెంటనే గ్రహించాడు. ఆమెకు ప్రియమైనది తక్షణమే తెప్పించబడింది; దైవ సంకల్పానికి సేవచేసేవారికి త్రిదివ దేవతలకైనా అసాధ్యం ఏదీ కాదు।

Verse 13

प्रचीयमानावयवा निस्तीर्य दोहदव्यथाम् । रेजे मेना बाललता नद्धपत्राधिका यथा

దౌహదపు వ్యథను దాటుకొని, అవయవాలు మళ్లీ పుష్టిగా మారగా మేనా ప్రకాశించింది—కొత్త ఆకులతో అలంకరించిన কোমల లతలా।

Verse 14

गिरिस्सगर्भां महिषीममंस्त धरणीमिव । निधानगर्भामभ्यन्तर्लीनवह्निं शमीमिव

ఆ రాణిని వారు గర్భంలో పర్వతాలను ధరించిన ధరణిలా భావించారు; అలాగే అంతర్లీనంగా నిధిని దాచుకొని, లోపల అగ్ని దాగి ఉన్న శమీ వృక్షంలా కూడా భావించారు।

Verse 15

प्रियाप्रीतेश्च मनसः स्वार्जितद्रविणस्य च । समुन्नतैः श्रुतेः प्राज्ञः क्रियाश्चक्रे यथोचिताः

ప్రియమైనదానితో ఆనందించిన మనస్సుతో, స్వయంగా సంపాదించిన ధనంతో కూడి, ఆ ప్రాజ్ఞుడు శ్రుతుల ఉన్నత విధానాల ప్రకారం యథోచిత క్రియలను నిర్వహించాడు।

Verse 16

ददर्श काले मेनां स प्रतीतः प्रसवोन्मुखीम् । अभ्रितां च दिवं गर्भगृहे भिषगधिष्ठिते

సమయమందు అతడు ప్రసవానికి సిద్ధమైన, కాంతిమంతమైన మేనాను చూచెను. వైద్యులు అధిష్ఠితమైన ప్రసూతిగృహంలో ఆమెను జాగ్రత్తగా సంరక్షించిరి; అక్కడే స్వర్గం నిలిచినట్లు అనిపించెను.

Verse 17

दृष्ट्वा प्रियां शुभाङ्गी वै मुमोदातिगिरीश्वरः । गर्भस्थजगदम्बां हि महातेजोवतीन्तदा

ప్రియమైన శుభాంగి పార్వతిని చూచి గిరీశ్వరుడు (శివుడు) అత్యంత ఆనందించాడు; ఎందుకంటే ఆ సమయంలో గర్భస్థ జగదంబ మహాతేజస్సుతో ప్రకాశించుచుండెను।

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयस्तथा । मुनयश्च समागम्य गर्भस्थां तुष्टुवुश्शिवाम्

ఓ మునీ, ఆ సమయంలో విష్ణువు మొదలైన దేవతలు మరియు మునులు సమాగమమై గర్భస్థ శివా (దేవి)ను స్తుతించారు।

Verse 19

देवा ऊचुः । दुर्गे जय जय प्राज्ञे जगदम्ब महेश्वरि । सत्यव्रते सत्यपरे त्रिसत्ये सत्यरूपिणी

దేవులు పలికిరి— జయ జయ, ఓ దుర్గే! ఓ ప్రాజ్ఞే, ఓ జగదంబా, ఓ మహేశ్వరీ! ఓ సత్యవ్రతే, సత్యపరాయణే, త్రిసత్యే, సత్యరూపిణీ!

Verse 20

सत्यस्थे सत्यसुप्रीते सत्ययोने च सत्यतः । सत्यसत्ये सत्यनेत्रे प्रपन्नाः शरणं च ते

ఓ దేవీ, నీవు సత్యంలో స్థితురాలవు, సత్యంతో అత్యంత ప్రీతిపొందినదానివు, సత్యమే నీ మూలము, నిజముగా సత్యస్వరూపిణివు. ఓ సత్యసత్యే, సత్యనేత్రే, మేము శరణాగతులం—నీవే మా శరణం।

Verse 21

शिवप्रिये महेशानि देवदुःखक्षयंकरि । त्रैलोक्यमाता शर्वाणी व्यापिनी भक्तवत्सला

హే శివప్రియే, హే మహేశానీ, దేవుల దుఃఖాన్ని క్షయపరచే తల్లీ! త్రైలోక్యమాత శర్వాణీ, సర్వవ్యాపినీ, భక్తవత్సలా।

Verse 22

आविर्भूय त्रिलोकेशि देवकार्यं कुरुष्व ह । सनाथाः कृपया ते हि वयं सर्वे महेश्वरि

హే త్రిలోకేశ్వరీ! దయచేసి అవతరించి దేవకార్యాన్ని నెరవేర్చుము. హే మహేశ్వరీ, నీ కృపవల్ల మేమందరం సనాథులమై రక్షింపబడుతున్నాము.

Verse 23

त्वत्तः सर्वे च सुखिनो लभन्ते सुखमुत्तमम् । त्वाम्विना न हि किंचिद्वै शोभते त्रिभवेष्वपि

నీ నుండే సమస్త జీవులు సుఖులు అవుతారు, పరమానందాన్ని పొందుతారు. నిన్ను లేకుండా త్రిభువనములలో ఏదియు శోభించదు.

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं कृत्वा महेशान्या गर्भस्थाया बहुस्तुतिम् । प्रसन्नमनसो देवास्स्वं स्वं धाम ययुस्तदा

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఇట్లు గర్భస్థితిలో ఉన్న మహేశానిని విస్తారంగా స్తుతించి, దేవతలు ప్రసన్నమనస్సులతో అప్పుడు తమ తమ ధామములకు వెళ్లిరి.

Verse 25

व्यतीते नवमे मासे दशमे मासि पूर्णतः । गर्भस्थाया गतिन्द्रध्रे कालिका जगदम्बिका

తొమ్మిదవ మాసము గడచి, పదవ మాసము పూర్తిగా వచ్చినప్పుడు, జగదంబిక అయిన కాలికా కాలనియమానుసారంగా గర్భస్థితి నుండి తదుపరి గమనాన్ని పొందెను.

Verse 26

तदा सुसमयश्चासीच्छान्तभग्रहतारकः । नभः प्रसन्नतां यातं प्रकाशस्सर्वदिक्षु हि

అప్పుడు శుభకాలము ఏర్పడింది; గ్రహ-తారక కాంతి శాంతించింది. ఆకాశము ప్రసన్నమై నిర్మలమైంది, మరియు వెలుగు నిజంగా అన్ని దిక్కులలో వ్యాపించింది.

Verse 27

मही मंगलभूयिष्ठा सवनग्रामसागरा । सरस्स्रवन्तीवापीषु पुफुल्लुः पंकजानि वै

భూమి అత్యంత మంగళమయంగా మారింది—అడవులు, గ్రామాలు, సముద్రాలతో అలంకృతమై. సరస్సులు, ప్రవహించే నదులు, చెరువుల్లో కమలాలు నిజంగా వికసించాయి।

Verse 28

ववुश्च विविधा वातास्सुखस्पर्शा मुनीश्वर । मुमुदुस्साधवस्सर्वेऽसतान्दुःखमभूद्द्रुतम्

ఓ మునీశ్వరా, స్పర్శకు సుఖదాయకమైన అనేక రకాల గాలులు వీచాయి. సమస్త సద్జనులు ఆనందించారు; అసతుల దుఃఖం మాత్రం త్వరగా ఉద్భవించింది।

Verse 29

दुन्दुभीन्वादयामासुर्नभस्यागत्य निर्जराः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र जगुर्गन्धर्वसत्तमाः

ఆకాశం నుండి దిగివచ్చిన అమర దేవతలు దుందుభులను మోగించారు. అక్కడ పుష్పవృష్టి కురిసింది; శ్రేష్ఠ గంధర్వులు హర్షంతో గానం చేశారు.

Verse 30

विद्याधरस्त्रियो व्योम्नि ननृतुश्चाप्सरास्तथा । तदोत्सवो महानासीद्देवादीनां नभःस्थले

ఆకాశంలో విద్యాధర స్త్రీలు నర్తించారు; అప్సరసలు కూడా అలాగే. ఆ దివ్యాకాశంలో దేవాదులందరికీ అది మహోత్సవంగా మారింది.

Verse 31

तस्मिन्नवसरे देवी पूर्वशक्तिश्शिवा सती । आविर्बभूव पुरतो मेनाया निजरूपतः

అదే సమయంలో దేవి—శివుని పూర్వశక్తి సతి—మేనాదేవి ఎదుట తన నిజ స్వరూపంతో ప్రత్యక్షమైంది.

Verse 32

वसंतर्तौ मधौ मासे नवम्यां मृगधिष्ण्यके । अर्द्धरात्रे समुत्पन्ना गंगेव शशिमण्डलात्

వసంత ఋతువులో, మధు మాసంలో, నవమి తిథిన, చంద్రుడు మృగ నక్షత్రంలో ఉన్న వేళ, అర్ధరాత్రి ఆమె అవతరించింది—చంద్ర మండలమునుండి గంగ వెలసినట్లుగా.

Verse 33

समये तत्स्वरूपेण मेनका जठराच्छिवा । समुद्भूय समुत्पन्ना सा लक्ष्मीरिव सागरात्

నియత సమయమున, అదే స్వరూపముతో శివా మేనక గర్భమునుండి ఉద్భవించింది; సముద్రమునుండి లక్ష్మి అవిర్భవించినట్లుగా ఆమె ప్రాకట్యమై జన్మించింది.

Verse 34

ततस्तस्यां तु जातायां प्रसन्नोऽभूत्तदा भवः । अनुकूलो ववौ वायुर्गम्भीरो गंधयुक्शुभः

ఆమె జన్మించిన వెంటనే భవుడు (భగవాన్ శివుడు) ప్రసన్నుడయ్యెను. అనుకూలమైన వాయువు వీచెను—గంభీరంగా, స్థిరంగా, సుగంధభరితంగా, శుభప్రదంగా.

Verse 35

बभूव पुष्पवृष्टिश्च तोयवृष्टि पुरस्सरम् । जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जगर्जुश्च तदा घनाः

అప్పుడు జలవృష్టికి ముందుగా పుష్పవృష్టి జరిగింది. శాంతంగా ఉన్నప్పటికీ అగ్నులు జ్వలించెను, మరియు ఆ వేళ మేఘాలు ఘోషగా గర్జించెను.

Verse 36

तस्यां तु जायमानायां सर्वस्वं समपद्यत । हिमवन्नगरे तत्र सर्व दुःखं क्षयं गतम्

ఆమె జన్మించగానే సమస్తం మంగళమయమై పరిపూర్ణమైంది. హిమవాన్ నగరంలో అక్కడ సమస్త దుఃఖం నశించింది.

Verse 37

तस्मिन्नवसरे तत्र विष्ण्वाद्यास्सकलास्सुराः । आजग्मुः सुखिनः प्रीत्या ददृशुर्जगदम्बिकाम्

అదే సమయంలో అక్కడ విష్ణువును మొదలుకొని సమస్త దేవతలు ప్రేమానందాలతో వచ్చి జగదంబికా—విశ్వమాతను దర్శించారు।

Verse 38

तुष्टुवुस्तां शिवामम्बां कालिकां शिवकामिनीम् । दिव्यारूपां महामायां शिवलोकनिवासिनीम्

వారు ఆ దివ్యమాతను స్తుతించారు—శివా, అంబా, కాలికా, శివకామినీ—దివ్య తేజోమయ రూపిణి, మహామాయాశక్తి, శివలోకనివాసిని।

Verse 39

देवा ऊचुः । जगदम्ब महादेवि सर्वसिद्धिविधायिनि । देवकार्यकरी त्वं हि सदातस्त्वां नमामहे

దేవులు అన్నారు—ఓ జగదంబా, ఓ మహాదేవీ, సర్వసిద్ధులను ప్రసాదించునదానా! నీవే సదా దేవకార్యసాధికవు; అందుచేత మేము నిత్యం నీకు నమస్కరిస్తాము।

Verse 40

सर्वथा कुरु कल्याणं देवानां भक्तवत्सले । मेनामनोरथः पूर्णः कृतः कुरु हरस्य च

ఓ దేవభక్తవత్సలే! సమస్త విధాలా కల్యాణం చేయుము. మేన యొక్క మనోరథాన్ని పూర్ణం చేసి, హరుడు (శివుడు) యొక్క కార్యమును కూడా సిద్ధింపజేయుము।

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्थं स्तुत्वा शिवां देवीं विष्ण्वाद्या सुप्रणम्य ताम् । स्वंस्वं धाम ययुः प्रीताश्शंसन्तस्तद्गतिं पराम्

బ్రహ్ముడు అన్నాడు—ఇలా దేవీ శివాను స్తుతించి, ఆమెకు గాఢంగా ప్రణమించి, విష్ణువును మొదలుకొని ఇతర దేవతలు ఆనందంతో తమ తమ ధామాలకు వెళ్లి, ఆమె పరమగతిని ప్రకటిస్తూ ఉన్నారు।

Verse 42

तान्तु दृष्ट्वा तथा जातां नीलोत्पलदलप्रभाम । श्यामा सा मेनका देवी मुदमापाति नारद

ఆమె అలా జన్మించినదాన్ని, నీలకమలదళాల వలె కాంతిమంతంగా చూసి శ్యామవర్ణ దేవి మేనక ఆనందంతో నిండిపోయింది, ఓ నారదా।

Verse 43

दिव्यरूपं विलोक्यानु ज्ञानमाप गिरिप्रिया । विज्ञाय परमेशानीं तुष्टावातिप्रहर्षिता

ఆ దివ్యరూపాన్ని దర్శించి గిరిప్రియా (పార్వతి) స్పష్టజ్ఞానాన్ని పొందింది. పరమేశానిని గుర్తించి ఆమె అత్యంత ఆనందంతో తృప్తహృదయంగా స్తుతించింది।

Verse 44

मेनोवाच । जगदम्ब महेशानि कृतातिकरुणा त्वया । आविर्भूता मम पुरो विलसन्ती यदम्बिके

మేనా పలికెను— హే జగదంబా, హే మహేశానీ! నీవు అపార కరుణ చూపితివి; హే అంబికే, నా ముందర ప్రత్యక్షమై దివ్య తేజస్సుతో ప్రకాశించుచున్నావు।

Verse 45

त्वमाद्या सर्वशक्तीनां त्रिलोकजननी शिवे । शिवप्रिया सदा देवी सर्वदेवस्तुता परा

హే శివే! నీవు సమస్త శక్తులకు ఆద్యా, త్రిలోక జననీ. నీవు సదా శివప్రియా దేవి, నిత్యా, పరమా, సమస్త దేవతలచే స్తుతింపబడెదవు।

Verse 46

कृपां कुरु महेशानि मम ध्यानस्थिता भव । एतद्रूपेण प्रत्यक्षं रूपं धेहि सुतासमम्

హే మహేశానీ, కృప చేయుము; నా ధ్యానమందు నివసించుము। ఇదే రూపముతో ప్రత్యక్ష దర్శనమిచ్చి, నాకు కుమార్తెవలె ప్రగటించుము।

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या मेनाया भूधरस्त्रियाः । प्रत्युवाच शिवा देवी सुप्रसवामअरिप्रियाम्

బ్రహ్ముడు పలికెను—పర్వతరాజుని భార్య మేన మాటలు విని, దేవులకు ప్రియమైన శుభప్రసవా శివాదేవి ఆమెకు ప్రత్యుత్తరం చెప్పెను।

Verse 48

देव्युवाच । हे मेने त्वं पुरा मां च सुसेवितवती रता । त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नाहं वरन्दातुं गतान्तिकम्

దేవి పలికెను—హే మేన, పూర్వము నీవు ప్రేమతో నన్ను శ్రద్ధగా సేవించి ఆరాధించితివి. నీ భక్తితో నేను అత్యంత ప్రసన్నురాలిని; వరం ప్రసాదించుటకు ఇప్పుడు నీ సమీపమునకు వచ్చితిని।

Verse 49

वरं ब्रूहीति मद्वाणीं श्रुत्वा ते तद्वरो वृतः । सुता भव महादेवी सा मे देवहितं कुरु

నా వాక్యము “వరము చెప్పుము” అని వినగానే నీవు అదే వరమును ఎంచితివి—“హే మహాదేవీ, నా కుమార్తెగా అవ్వుము; అలా దేవహితమును సాధించుము” అని।

Verse 50

तथा दत्त्वा वरं तेऽहं गता स्वम्पदमादरात् । समयं प्राप्य तनया भवन्ते गिरिकामिनि

ఇట్లుగా నీకు వరమిచ్చి నేను గౌరవంతో నా ధామమునకు వెళ్లితిని. నియతకాలము వచ్చినప్పుడు, హే గిరికామినీ, నీవు నిశ్చయంగా పుత్రుల తల్లిగా అవుతావు।

Verse 51

दिव्यरूपं धृतं मेद्य यत्ते मत्स्मरणं भवेत् । अन्यथा मर्त्यभावेन तवाज्ञानं भवेन्मयि

నీ హృదయమున నా స్మరణం కలుగునట్లు నేను ఈ శుద్ధ దివ్యరూపమును ధరించితిని; లేకపోతే మానవభావ దృష్టితో నాలో నీకు అజ్ఞానం కలుగును.

Verse 52

युवां मां पुत्रिभावेन दिव्यभावेन वा सकृत् । चिन्तयन्तौ कृतस्नेहौ यातास्स्थो मद्गतिम्पराम्

మీరు ఇద్దరూ నన్ను ఒక్కసారి అయినా—కుమార్తెపై తల్లిదండ్రుల స్నేహభావంతో గానీ, లేదా దివ్య భక్తిభావంతో గానీ—స్మరించారు. స్నేహంతో నిండిపోయి మీరు నా పరమగతిని (శ్రేష్ఠ ఆశ్రయాన్ని) పొందారు.

Verse 53

देवकार्यं करिष्यामि लीलां कृत्वा द्भुतां क्षितौ । शम्भुपत्नी भविष्यामि तारयिष्यामि सज्जनान्

నేను దేవకార్యాన్ని నెరవేర్చుతాను; భూమిపై అద్భుతమైన లీలను చేస్తాను. నేను శంభువు యొక్క పత్నిగా అవుతాను; సజ్జనులను (సంసారసాగరము నుండి) తరింపజేస్తాను.

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वासीच्छिवा तूष्णीमम्बिका स्वात्त्ममायया । पश्यन्त्यां मातरि प्रीत्या सद्योऽऽभूत्तनया तनुः

బ్రహ్ముడు పలికెను—ఇలా చెప్పి అంబిక (శివా) మౌనమైంది; తన స్వాత్మమాయాశక్తితో. తల్లి ప్రేమతో చూస్తుండగానే, క్షణంలోనే కుమార్తె యొక్క దేహం ప్రత్యక్షమైంది.