Shloka 39
गिरिजातपः-परीक्षा तथा सप्तर्षि-आह्वानम्
Girijā’s Austerity-Test and the Summoning of the Seven Sages
विद्याधरश्चित्रकेतुर्यो बभूव पुराकरोत् । स्वोपदेशमयं दत्त्वा तस्मै शून्यं च तद्गृहम्
vidyādharaścitraketuryo babhūva purākarot | svopadeśamayaṃ dattvā tasmai śūnyaṃ ca tadgṛham
పూర్వకాలంలో చిత్రకేతు అనే విద్యాధరుడు ఉండెను. గురువు తన స్వోపదేశజన్యమైన పరమ జ్ఞానాన్ని అతనికి ప్రసాదించి, ఆ గృహాన్ని శూన్యముగా చేసి—సంసారబంధనాల నుండి విముక్తముగా—శిష్యుడు అంతర్ముఖుడై పరమపతి శివుని శరణు పొంది మోక్షాన్ని అన్వేషించునట్లు చేసెను.
Sūta Gosvāmin (narrating to the sages at Naimiṣāraṇya)
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Role: teaching
FAQs
It highlights the Shaiva ideal that true upadeśa leads to vairāgya—making one’s “house” empty of attachment—so the seeker can turn from pāśa (bondage) toward Śiva, the liberating Pati.
The verse frames discipleship as preparation for focused Śiva-upāsanā: by simplifying life and withdrawing from distractions, one becomes fit for steady devotion to Saguna Śiva (often through Liṅga worship) that matures into liberating realization.
The implied takeaway is disciplined renunciation with daily mantra-japa—especially the Pañcākṣarī “Om Namaḥ Śivāya”—supported by simple Śiva-pūjā (e.g., offering water to the Liṅga) as a practical expression of detachment and devotion.