Shloka 27
पूर्वगतिवर्णनम् (Pūrvagati-varṇana) — “Description of the Prior Course / Earlier Lineage Account”
सनत्कुमार उवाच । पितॄणां तनयास्तिस्रः शृणुत प्रीतमानसाः । वचनं मम शोकघ्नं सुखदं सर्वदैव वः
sanatkumāra uvāca | pitṝṇāṃ tanayāstisraḥ śṛṇuta prītamānasāḥ | vacanaṃ mama śokaghnaṃ sukhadaṃ sarvadaiva vaḥ
సనత్కుమారుడు పలికెను—హే ప్రియులారా, ఆనందమనస్సుతో నా వాక్యము వినుడి. పితృదేవులకు మూడు కుమార్తెలు ఉన్నారు; నా ఈ మాటలు మీ శోకాన్ని హరించి సదా సుఖాన్ని ప్రసాదించును.
Sanatkumara
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Role: teaching
FAQs
It frames śravaṇa (devout listening) as spiritually purifying: receiving sacred narrative with a joyful mind removes grief and supports inner steadiness, which in Shaiva understanding prepares the heart for devotion to Pati (Śiva) and grace-led well-being.
Though the verse is introductory and genealogical, it emphasizes attentive listening to sacred instruction—an essential limb of Saguna Śiva-bhakti that later culminates in concrete worship such as Liṅga-pūjā, mantra-japa, and reverent remembrance of Śiva’s līlās.
The direct practice is śravaṇa: hearing Purāṇic teaching with a pleased, receptive mind; as a takeaway, one may pair such listening with simple Śiva-smaraṇa or pañcākṣarī japa (“Om Namaḥ Śivāya”) to internalize the sorrow-destroying intent of the teaching.