Shloka 25
वराङ्ग्याः सुतजन्म-उत्पातवर्णनम् | Birth of Varāṅgī’s Son and the Description of Portents
Utpātas
शतवर्षं जलं प्राश्नञ्च्छतवर्षं च वायुभुक् । शतवर्ष जले तिष्ठञ्च्छतं च स्थंडिलेऽतपत्
śatavarṣaṃ jalaṃ prāśnañcchatavarṣaṃ ca vāyubhuk | śatavarṣa jale tiṣṭhañcchataṃ ca sthaṃḍile'tapat
నూరు సంవత్సరాలు నీటినే ఆహారంగా స్వీకరించింది; మరొక నూరు సంవత్సరాలు వాయువునే ఆధారంగా జీవించింది. నూరు సంవత్సరాలు నీటిలో నిలిచింది; ఇంకొక నూరు సంవత్సరాలు నిరావరణ భూమిపై తపస్సు చేసింది.
Sūta Gosvāmin (narrating to the sages at Naimiṣāraṇya)
Tattva Level: pashu
Shakti Form: Pārvatī
Role: liberating
FAQs
It portrays Pārvatī’s unwavering tapas—progressively renouncing bodily supports—to purify the mind and senses, making her fit for Śiva’s grace (anugraha) and the highest union grounded in devotion and discipline.
Such austerity exemplifies single-pointed bhakti toward Saguna Śiva (the Lord approached with form and qualities). In Linga-worship, the same principle applies: steadiness, purity, and self-restraint are offered as inner worship alongside outer ritual.
The takeaway is disciplined sādhana: regulated fasting (upavāsa), breath-restraint and prāṇa-awareness (vāyubhuk as mastery over appetite and prāṇa), and sustained japa—especially the Pañcākṣarī “Om Namaḥ Śivāya”—supported by simple living and purity.