Shloka 25
प्रकृतितत्त्व-विचारः / Inquiry into Prakṛti (Nature/Śakti) and Śiva’s Transcendence
ब्रह्मोवाच । इत्येवमुक्त्वा गिरिजां वाक्यमूचे गिरिं प्रभुः । भक्तानुरंजनकरो भक्तानुग्रहकारकः
brahmovāca | ityevamuktvā girijāṃ vākyamūce giriṃ prabhuḥ | bhaktānuraṃjanakaro bhaktānugrahakārakaḥ
బ్రహ్ముడు పలికెను—ఇలా గిరిజాతో పలికి ప్రభువు వాక్యములు ఉచ్చరించెను; తరువాత ఆయన పర్వతరాజు (హిమాలయుడు)ను కూడా సంబోధించెను—భక్తులను ఆనందింపజేసి, భక్తులపై అనుగ్రహం కురిపించువాడు।
Brahma
Tattva Level: pati
Shiva Form: Mahādeva
Shakti Form: Pārvatī
Role: nurturing
FAQs
The verse highlights Śiva’s defining quality as bhakta-vatsala—one who delights in devotion and grants anugraha (liberating grace), indicating that divine favor responds to sincere bhakti.
By portraying Śiva as the personal Lord who speaks, blesses, and responds, the verse supports Saguna worship—such as Linga-pūjā—where devotees approach Śiva as an accessible giver of grace.
The takeaway is devotion-centered practice: daily Linga worship with the Panchākṣarī mantra “Om Namaḥ Śivāya,” offered with humility to receive Śiva’s anugraha.