गौतमविघ्नप्रकरणम् (Episode of Obstacles to Gautama; Gaṇeśa’s Appearing Through Misguided Worship)

Verse 1

सूत उवाच । कदाचिद्गौतमेनैव जलार्थं प्रेषिता निजाः । शिष्यास्तत्र गता भक्त्या कमंडलुकरा द्विजाः

సూతుడు పలికెను—ఒకసారి గౌతముడు తన శిష్యులను జలార్థమై పంపెను. ఆ ద్విజ శిష్యులు భక్తితో చేతిలో కమండలువులు ధరించి అక్కడికి వెళ్లిరి.

Verse 2

शिष्याञ्जलसमीपे तु गतान्दृष्ट्वा न्यषेधयन् । जलार्थमगतांस्तत्र चर्षिपत्न्योप्यनेकशः

శిష్యులు జలసమీపమునకు వచ్చుచుండగా చూచి ఆయన వారిని ఆపెను. అలాగే అక్కడ జలార్థమై వచ్చిన అనేక ఋషిపత్నులనూ నిలువరించెను.

Verse 3

ऋषिपत्न्यो वयं पूर्वं ग्रहीष्यामो विदूरतः । पश्चाच्चैव जलं ग्राह्यमित्येवं पर्यभर्त्सयन्

వారు అన్నారు—“మేము ఋషుల భార్యలము; మేము ముందుగా దూరమునుండే జలము తీసుకొందుము. తరువాతనే జలము తీసుకోవలెను.” అని చెప్పి వారు గద్దించిరి.

Verse 4

परावृत्य तदा तैश्च ऋषिपत्न्यै निवेदितम् । सा चापि तान्समादाय समाश्वास्य च तैः स्वयम्

అప్పుడు వారు తిరిగి వచ్చి ఆ విషయాన్ని ఋషిపత్నికి నివేదించారు. ఆమె కూడా వారిని తన దగ్గరకు తీసుకొని, తన మాటలతోనే వారికి ధైర్యం చెప్పి సాంత్వన ఇచ్చింది।

Verse 5

जलं नीत्वा ददौ तस्मै गौतमाय तपस्विनी । नित्यं निर्वाहयामास जलेन ऋषिसत्तमः

తపస్వినీ స్త్రీ నీటిని తెచ్చి గౌతమునికి సమర్పించింది. ఆ శ్రేష్ఠ ఋషి ఆ నీటితోనే నిత్య కర్మానుష్ఠానాలను నిరంతరం నిర్వహించేవాడు।

Verse 6

ताश्चैवमृषिपत्न्यस्तु क्रुद्धास्तां पर्यभर्त्सयन् । परावृत्य गतास्सर्वास्तूटजान्कुटिलाशयाः

ఇలా ఋషిపత్నులు కోపంతో మండిపడి ఆమెను కఠినంగా దూషించారు. తరువాత కపట ఆశయాలను హృదయంలో దాచుకొని, ఆశ్రమస్త్రీలైన వారు అందరూ తిరిగి వెళ్లిపోయారు।

Verse 7

स्वाम्यग्रे विपरीतं च तद्वृत्तं निखिलं ततः । दुष्टाशयाभिः स्त्रीभिश्च ताभिर्वै विनिवेदितम्

తరువాత తమ స్వామి సమక్షంలో, దుష్టాశయమున్న ఆ స్త్రీలు ఆ సమస్త వృత్తాంతాన్ని వక్రీకరించి విరుద్ధంగా నివేదించారు।

Verse 8

अथ तासां वचः श्रुत्वा भाविकर्मवशात्तदा । गौतमाय च संकुद्धाश्चासंस्ते परमर्षयः

వారి మాటలు విని, ఆ సమయంలో భావికర్మబలంతో ప్రేరితులై, పరమర్షులు గౌతమునిపై కోపించి అతనితో నిందావచనాలు పలికిరి।

Verse 9

विघ्नार्थं गौतमस्यैव नानापूजोपहारकैः । गणेशं पूजयामासुस्संकुद्धास्ते कुबुद्धयः

గౌతమునికే విఘ్నం కలిగించాలనే ఉద్దేశంతో, కోపంతో నిండిన ఆ దుర్బుద్ధులు నానావిధ పూజలు, ఉపహారాలతో గణేశుణ్ని పూజించసాగారు.

Verse 10

आविर्बभूव च तदा प्रसन्नो हि गणेश्वरः । उवाच वचनं तत्र भक्ताधीनः फलप्रदः

అప్పుడు ప్రసన్నుడైన గణేశ్వరుడు అక్కడ ప్రత్యక్షమయ్యాడు. భక్తిప్రేమానికి లోబడి ఫలప్రదుడైన ఆ దేవుడు అక్కడ మాటలు పలికాడు.

Verse 11

गणेश उवाच । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूत यूयं किं करवाण्यहम् । तदीयं तद्वचः श्रुत्वा ऋषयस्तेऽबुवंस्तदा

గణేశుడు పలికెను—“నేను ప్రసన్నుడను. వరం చెప్పండి; మీ కొరకు నేను ఏమి చేయుదును?” ఆయన మాటలు విని ఆ ఋషులు అప్పుడు ప్రత్యుత్తరం పలికిరి.

Verse 12

ऋषय ऊचुः । त्वया यदि वरो देयो गौतमस्स्वाश्रमाद्बहिः । निष्कास्यं नो ऋषिभिः परिभर्त्स्य तथा कुरु

ఋషులు పలికిరి—“నీవు వరం ఇవ్వదలచినయెడల, గౌతముని తన ఆశ్రమమునుండి వెలుపలికి త్రోసివేయుము. మేము ఋషులు అతనిని బహిష్కరించి గద్దించునట్లు—అదేవిధంగా చేయుము.”

Verse 13

सूत उवाच । स एवं प्रार्थितस्तैस्तु विहस्य वचनं पुनः । प्रोवाचेभमुखः प्रीत्या बोधयंस्तान्सतां गतिः

సూతుడు పలికెను—వారు ప్రార్థించగా అతడు చిరునవ్వుతో, ఆనందముతో మళ్లీ పలికెను. సజ్జనులకు శరణ్యుడూ సత్యగతియైన వాడు స్నేహముతో వారిని బోధించెను.

Verse 14

गणेश उवाच । श्रूयतामृषयस्सर्वे युक्तं न क्रियतेऽधुना । अपराधं विना तस्मै क्रुध्यतां हानिरेव च

గణేశుడు పలికెను—ఓ సమస్త ఋషులారా, వినుడి. ఇప్పుడు యుక్తమైనది చేయబడటం లేదు. అతడు అపరాధం చేయకపోయినా అతనిపై కోపం చూపుతున్నారు; దాని ఫలితం హానియే అవుతుంది.

Verse 15

उपस्कृतं पुरा यैस्तु तेभ्यो दुःखं हितं न हि । यदा च दीयते दुःखं तदा नाशो भवेदिह

పూర్వం సత్కరింపబడినవారికి దుఃఖం కలిగించడం ఎప్పుడూ హితం కాదు. దుఃఖం ఇచ్చినప్పుడు, ఈ లోకంలోనే వినాశం తప్పక కలుగుతుంది.

Verse 16

ईदृशं च तपः कृत्वा साध्यते फलमुत्तमम् । शुभं फलं स्वयं हित्वा साध्यते नाहितं पुनः

ఇలాంటి తపస్సు చేయడం వలన ఉత్తమ ఫలం సిద్ధిస్తుంది. కాని ఎవడు స్వయంగా శుభఫలాన్ని విడిచిపెడతాడో, అతడు మళ్లీ అహితమైనదే పొందుతాడు.

Verse 17

सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा तस्य ते मुनिसत्तमाः । बुद्धिमोहं तदा प्राप्ता इदमेव वचोऽब्रुवन्

సూతుడు పలికెను—అతని మాటలు విని ఆ మునిశ్రేష్ఠులు అప్పుడు బుద్ధి మోహానికి లోనై, ప్రత్యుత్తరంగా ఇదే వాక్యమును పలికిరి.

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कर्तव्यं हि त्वया स्वामिन्निदमेव न चान्यथा । इत्युक्तस्तु तदा देवो गणेशो वाक्यमब्रवीत्

ఋషులు పలికిరి—ఓ స్వామీ, ఇదే కార్యం మీరు చేయవలసిందే; ఇదే, ఇతరథా కాదు. అలా చెప్పబడినప్పుడు దేవ గణేశుడు ప్రత్యుత్తరం పలికెను.

Verse 19

गणेश उवाच । असाधुस्साधुतां चैव साधुश्चासाधुतां तथा । कदाचिदपि नाप्नोति ब्रह्मोक्तमिति निश्चितम्

గణేశుడు పలికెను—అసాధుడు ఎప్పటికీ నిజమైన సాధుత్వాన్ని పొందడు; సాధువు అసాధుత్వంలో పడడు. ఇది నిశ్చయం—ఇలా బ్రహ్ముడు ప్రకటించాడు.

Verse 20

यदा च भवतां दुःखं जातं चानशनात्पुरा । तदा सुखं प्रदत्तं वै गौतमेन महर्षिणा

పూర్వకాలంలో ఉపవాసం వల్ల మీకు దుఃఖం కలిగినప్పుడు, మహర్షి గౌతముడు నిజంగా మీకు సుఖం, ఉపశమనం ప్రసాదించాడు.

Verse 21

इदानीं वै भवद्भिश्च तस्मै दुःखं प्रदीयते । नेतद्युक्ततमं लोके सर्वथा सुविचार्यताम्

ఇప్పుడు మీ చర్యల వల్ల అతనికే దుఃఖం కలుగజేయబడుతోంది. ఇది లోకంలో ఏ విధంగానూ యుక్తమైనది కాదు—అన్ని విధాలా బాగా ఆలోచించండి.

Verse 22

स्त्रीबलान्मोहिता यूयं न मे वाक्यं करिष्यथ । एतद्धिततमं तस्य भविष्यति न संशयः

స్త్రీబలంతో మోహితులై మీరు నా మాటను చేయరు. అయినా సందేహం లేదు—చివరికి ఇదే అతనికి పరమ హితం అవుతుంది.

Verse 23

पुनश्चायमृषिश्रेष्ठो दास्यते वस्सुखं ध्रुवम् । तारणं न च युक्तं स्याद्वरमन्यं वृणीत वै

మళ్లీ ఈ ఋషిశ్రేష్ఠుడు నిశ్చయంగా నీకు సుఖాన్ని ప్రసాదిస్తాడు. కానీ (అతన్ని) నేరుగా తారింపజేయడం యుక్తం కాదు; కనుక నీవు మరొక వరాన్ని ఎంచుకో.

Verse 24

सूत उवाच । इत्येवं वचनं तेन गणेशेन महात्मना । यद्यप्युक्तमृषिभ्यश्च तदप्येते न मेनिरे

సూతుడు అన్నాడు—ఇలా మహాత్ముడైన గణేశుడు ఆ వచనాన్ని పలికాడు. అయినా ఋషులకు చెప్పబడినప్పటికీ వారు దానిని అంగీకరించలేదు.

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां गौतमव्यवस्थावर्णनं नाम पंचविंशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీశివమహాపురాణంలోని చతుర్థ కోటిరుద్రసంహితలో “గౌతమవ్యవస్థావర్ణనం” అనే ఇరవై ఐదవ అధ్యాయం సమాప్తమైంది।

Verse 26

गणेश उवाच । भवद्भिः प्रार्थ्यते यच्च करिष्येऽहं तथा खलु । पश्चाद्भावि भवेदेव इत्युक्त्वांतर्दधे पुनः

గణేశుడు అన్నాడు— మీరు ప్రార్థించినదేదైనా నేను నిశ్చయంగా చేస్తాను; కాలక్రమంలో అది తప్పక జరుగుతుంది। ఇలా చెప్పి ఆయన మళ్లీ అంతర్ధానమయ్యాడు।

Verse 27

गौतमस्स न जानाति मुनीनां वै दुराशयम् । आनन्दमनसा नित्यं पत्न्या कर्म चकार तत्

గౌతముడు ఆ మునుల దుష్టాశయాన్ని గ్రహించలేదు। ఆయన నిత్యం ఆనందమనస్సుతో భార్యతో కలిసి ఆ సేవాకార్యాన్ని కొనసాగించాడు।

Verse 28

तदन्तरे च यज्जातं चरितं वरयोगतः । तद्दुष्टर्षिप्रभावात्तु श्रूयतां तन्मुनीश्वराः

ఓ మునీశ్వరులారా, ఆ మధ్యలో వరయోగ ప్రభావంతో జరిగిన వృత్తాంతం, అలాగే ఆ దుష్ట ఋషి ప్రభావం వల్ల ఉద్భవించినది—ఇప్పుడు వినండి।

Verse 29

गौतमस्य च केदारे तत्रासन्व्रीहयो यवाः । गणेशस्तत्र गौर्भूत्वा जगाम किल दुर्बला

గౌతముని కేదార-క్షేత్రంలో వరి మరియు యవాలు ఉండెను. అక్కడ గణేశుడు గోవుగా రూపం ధరించి, బలహీనుడిలా తిరుగుచుండెను.

Verse 30

कंपमाना च सा गत्वा तत्र तद्वरयोगतः । व्रीहीन्संभक्षयामास यवांश्च मुनिसत्तमाः

ఆమె వణుకుతూ అక్కడికి వెళ్లెను; ఆ వరప్రభావంతో, ఓ మునిశ్రేష్ఠులారా, వరి గింజలును యవాలును తినసాగెను.

Verse 31

एतस्मिन्नन्तरे दैवाद्गौतमस्तत्र चागतः । स दयालुस्तृणस्तंम्बैर्वारयामास तां तदा

ఇంతలో దైవయోగముచేత గౌతముడు కూడా అక్కడికి వచ్చెను. కరుణామయుడై గడ్డి ముద్దలతో ఆమెను వెంటనే ఆపెను.

Verse 32

तृणस्तंबेन सा स्पृष्टा पपात पृथिवीतले । मृता च तत्क्षणादेव तदृषेः पश्यतस्तदा

గడ్డి కాడ ఒక్కటి తాకగానే ఆమె భూమిపై కూలిపోయెను. ఆ క్షణముననే ఆమె మరణించెను—ఆ ఋషి చూస్తుండగానే.

Verse 33

ऋषयश्छन्नरूपास्ते ऋषिपत्न्यस्तथाशुभाः । ऊचुस्तत्र तदा सर्वे किं कृतं गौतमेन च

అప్పుడు ఆ ఋషులు తమ నిజరూపాన్ని దాచుకొని ఉన్నారు; అలాగే వారి భార్యలు కూడా అశుభ ఉద్దేశంతో ప్రేరితులయ్యారు. ఆ సమయంలో అక్కడ అందరూ పలికారు—“గౌతముడు ఏమి చేశాడు?”

Verse 34

गौतमोऽपि तथाहल्यामाहूयासीत्सुविस्मितः । उवाच दुःखतो विप्रा दूयमानेन चेतसा

అప్పుడు గౌతముడు కూడా అహల్యను పిలిపించి, అత్యంత ఆశ్చర్యంతో నిలిచాడు. దుఃఖంతో మండుతున్న హృదయంతో ఆ బ్రాహ్మణుడు పలికాడు।

Verse 35

गौतम उवाच । किं जातं च कथं देवि कुपितः परमेश्वरः । किं कर्तव्यं क्व गन्तव्यं हत्या च समुपस्थिता

గౌతముడు అన్నాడు—“దేవి, ఏమి జరిగింది? ఎలా పరమేశ్వరుడు కోపించాడు? ఇప్పుడు ఏమి చేయాలి, ఎక్కడికి వెళ్లాలి, మరియు హత్యాపాపం ఎలా మన ముందుకు వచ్చింది?”

Verse 36

सूत उवाच एतस्मिन्नन्तरे विप्रो गौतमं पर्यभर्त्सयन् । विप्रपत्न्यस्तथाऽहल्यां दुर्वचोभिर्व्यथां ददुः

సూతుడు అన్నాడు—ఇంతలో ఒక బ్రాహ్మణుడు గౌతముణ్ని గట్టిగా దూషించసాగాడు; అలాగే బ్రాహ్మణుల భార్యలు కూడా అహల్యను కఠినమైన, గాయపరిచే మాటలతో బాధపెట్టారు।

Verse 37

दुर्बुद्धयश्च तच्छिष्यास्सुतास्तेषां तथैव च । गौतम परिभर्त्स्यैव प्रत्यूचुर्धिग्वचो मुहुः

ఆ దుర్బుద్ధులు—వారి శిష్యులతోను, అలాగే వారి కుమారులతోను కలిసి—గౌతముని దూషించి, మళ్లీ మళ్లీ ధిక్కారభరితమైన మాటలతో ప్రత్యుత్తరం పలికారు।

Verse 38

ऋषय ऊचुः । मुखं न दर्शनीयं ते गम्यतां गम्यतामिति । दृष्ट्वा गोघ्नमुखं सद्यस्सचैलं स्नानमाचरेत्

ఋషులు అన్నారు—“నీ ముఖం దర్శనయోగ్యం కాదు; వెళ్లిపో, వెళ్లిపో.” గోహంతకుని ముఖం చూచిన వెంటనే వస్త్రాలతోనే స్నానం చేయాలి।

Verse 39

यावदाश्रममध्ये त्वं तावदेव हविर्भुजः । पितरश्च न गृह्णंति ह्यस्मद्दत्तं हि किञ्चन

నీవు ఆశ్రమ పరిధిలో ఉన్నంతకాలం నీవే హవిని భుజించేవాడవు; మా చేత సమర్పించిన ఏదీ పితృదేవతలు స్వీకరించరు।

Verse 40

तस्माद्गच्छान्यतस्त्वं च परिवारसमन्वितः । विलम्बं कुरु नैव त्वं धेनुहन्पापकारक

కాబట్టి నీవు నీ పరివారంతో కలిసి ఇక్కడి నుంచి వెంటనే మరొక చోటికి వెళ్లిపో. ఆలస్యం చేయకు—ఓ ధేనుహన్, పాపకారకా!

Verse 41

सूत उवाच । इत्युक्त्वा ते च तं सर्वे पाषाणैस्समताडयन् । व्यथां ददुरतीवास्मै त्वहल्यां च दुरुक्तिभिः

సూతుడు అన్నాడు—అలా చెప్పి వారు అందరూ కలిసి అతనిని రాళ్లతో కొట్టారు. అతనికి తీవ్రమైన బాధ కలిగించారు; అహల్యను కూడా కఠిన దుర్వాక్యాలతో వేధించారు।

Verse 42

ताडितो भर्त्सितो दुष्टैर्गौतमो गिरमब्रवीत् । इतो गच्छामि मुनयो ह्यन्यत्र निवसाम्यहम्

దుష్టులచే కొట్టబడి కఠినంగా దూషింపబడి గౌతమ ముని ఇలా పలికెను— “ఓ మునులారా, నేను ఇక్కడి నుంచి వెళ్తున్నాను; నిజంగా నేను ఇతరత్ర నివసిస్తాను।”

Verse 43

इत्युक्त्वा गौतमस्तस्मात्स्थानाच्च निर्गतस्तदा । गत्वा क्रोशं तदा चक्रे ह्याश्रमं तदनुज्ञया

ఇట్లు చెప్పి గౌతముడు ఆ స్థలమునుండి బయలుదేరెను. ఒక క్రోశ దూరము వెళ్లి, ఆమె అనుమతితో అక్కడ ఆశ్రమమును స్థాపించెను।

Verse 44

यावच्चैवाभिशापो वै तावत्कार्य्यं न किंचन । न कर्मण्यधिकारोऽस्ति दैवे पित्र्येऽथ वैदिके

ఆ అభిశాపము ఉన్నంతకాలము ఏ కార్యమును చేయరాదు; దైవకర్మ, పితృకర్మ మరియు వైదికకర్మలలో అధికారము ఉండదు।

Verse 45

मासार्धं च ततो नीत्वा मुनीन्संप्रार्थयत्तदा । गौतमो मुनिवर्य्यस्स तेन दुःखेन दुखितः

తదుపరి అర్ధమాసము గడిచిన తరువాత, ఆ దుఃఖముచేత దుఃఖితుడైన మునిశ్రేష్ఠుడు గౌతముడు మునులను సమీపించి వినయముగా ప్రార్థించెను।

Verse 46

गौतम उवाच । अनुकंप्यो भवद्भिश्च कथ्यतां क्रियते मया । यथा मदीयं पापं च गच्छत्विति निवेद्यताम्

గౌతముడు అన్నాడు—మీరు కరుణచేసి నాకు ఉపాయాన్ని చెప్పండి. చేయవలసినది ఏదైనా నేను చేస్తాను; నా పాపం తొలగిపోవునట్లు దయచేసి మార్గం చెప్పండి.

Verse 47

सूत उवाच । इत्युक्तास्ते तदा विप्रा नोचुश्चैव परस्परम् । अत्यंतं सेवया पृष्टा मिलिता ह्येकतस्स्थिताः

సూతుడు అన్నాడు—అలా చెప్పబడినప్పుడు ఆ బ్రాహ్మణ ఋషులు అప్పటికి పరస్పరం ఏమీ మాట్లాడలేదు. అత్యంత వినయంతో సేవాభావంగా అడగబడినందున వారు అందరూ కూడి ఒకచోట నిలిచారు.

Verse 48

गौतमो दूरतः स्थित्वा नत्वा तानृषिसत्तमान् । पप्रच्छ विनयाविष्टः किं कार्यं हि मयाधुना

గౌతముడు దూరంగా నిలిచి, ఆ శ్రేష్ఠ ఋషులకు నమస్కరించి, వినయంతో—“ఇప్పుడు నేను ఏం చేయాలి?” అని అడిగెను।

Verse 49

इत्युक्ते मुनिना तेन गौतमेन महात्मना । मिलितास्सकलास्ते वै मुनयो वाक्यमब्रुवन्

మహాత్ముడైన గౌతమ ముని ఇలా చెప్పగానే, అక్కడ కూడిన సమస్త మునులు కలసి సమాధాన వాక్యమును పలికిరి।

Verse 50

ऋषय ऊचुः । निष्कृतिं हि विना शुद्धिर्जायते न कदाचन । तस्मात्त्वं देहशुद्ध्यर्थं प्रायश्चित्तं समाचर

ఋషులు పలికిరి—“నిష్కృతి లేక శుద్ధి ఎప్పుడూ కలుగదు. కనుక దేహశుద్ధి కోసం విధివిధానంగా ప్రాయశ్చిత్తం ఆచరించు.”

Verse 51

त्रिवारं पृथिवीं सर्वां क्रम पापं प्रकाशयन् । पुनरागत्य चात्रैव चर मासव्रतं तथा

సర్వ భూమండలాన్ని మూడుసార్లు ప్రదక్షిణ చేసి, పాపాన్ని ప్రకాశింపజేసి తొలగించిన తరువాత, మళ్లీ ఇక్కడికే వచ్చి ఈ స్థలంలో విధివిధానంగా మాసవ్రతాన్ని ఆచరించాలి।

Verse 52

शतमेकोत्तरं चैव ब्रह्मणोऽस्य गिरेस्तथा । प्रक्रमणं विधायैवं शुद्धिस्ते च भविष्यति

ఈ పర్వతానికీ, బ్రహ్మదేవునికీ కూడా ఈ విధంగా నూట ఒకసారి ప్రదక్షిణ చేసినచో, నీ శుద్ధి నిశ్చయంగా కలుగుతుంది।

Verse 53

अथवा त्वं समानीय गंगास्नानं समाचर । पार्थिवानां तथा कोटिं कृत्वा देवं निषेवय

లేదా నీవు గంగాజలము తెచ్చి గంగాస్నానము ఆచరించుము; అలాగే మట్టితో (పార్థివ) ఒక కోటి లింగములు చేసి దేవుడైన శివుని సేవించి పూజించుము.

Verse 54

गंगायां च ततः स्नात्वा पुनश्चैव भविष्यति । पुरा दश तथा चैकं गिरेस्त्वं क्रमणं कुरु

ఆపై గంగలో స్నానము చేయుము; తదనంతరం నీవు మళ్లీ నూతన స్థితిని పొందుదువు. పురాతన నియమమునుబట్టి పర్వతాన్ని పది సార్లు, మరల ఇంకొకసారి ప్రదక్షిణ చేయుము.

Verse 55

शत कुंभैस्तथा स्नात्वा पार्थिवं निष्कृतिर्भवेत् । इति तैर्षिभिः प्रोक्तस्तथेत्योमिति तद्वचः

నూరు కుంభముల జలముతో విధివిధానముగా స్నానము చేసినచో పార్థివ కర్మకు సంబంధించిన ప్రాయశ్చిత్తము సిద్ధించును. ఇలా ఆ ఋషులు పలికిరి; అతడు “తథాస్తు” అని, “ఓం” అని సమ్మతించెను.

Verse 56

पार्थिवानां तथा पूजां गिरेः प्रक्रमणं तथा । करिष्यामि मुनिश्रेष्ठा आज्ञया श्रीमतामिह

హే మునిశ్రేష్ఠులారా, ఇక్కడి పూజ్యుల ఆజ్ఞచేత నేను పార్థివ (మృణ్మయ) లింగపూజను మరియు పవిత్ర గిరి ప్రదక్షిణా విధిని వివరించెదను।

Verse 57

इत्युक्त्वा सर्षिवर्यश्च कृत्वा प्रक्रमणं गिरेः । पूजयामास निर्माय पार्थिवान्मुनिसत्तमः

ఇట్లు చెప్పి, ఋషివర్యుడు ఇతర ఋషులతో కలిసి గిరి ప్రదక్షిణను భక్తిశ్రద్ధలతో నిర్వహించాడు. అనంతరం మునిశ్రేష్ఠుడు పార్థివ (మృణ్మయ) రూపాన్ని నిర్మించి భక్తితో దేవాధిదేవ శివుని పూజించాడు।

Verse 58

अहल्या च ततस्साध्वी तच्च सर्वं चकार सा । शिष्याश्च प्रतिशिष्याश्च चक्रुस्सेवां तयोस्तदा

అప్పుడు సాధ్వి అహల్యా ఆ సమస్తాన్ని నిర్వహించింది. ఆ సమయంలో శిష్యులు మరియు ప్రశిష్యులు కూడా ఆ ఇద్దరికీ భక్తితో సేవ చేశారు.