ओंकार-परमेश-लिङ्गकथा — The Narrative of the Oṃkāra Parameśa Liṅga (Gokarṇa–Vindhya Episode)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । त्वया सूत महाभाग श्राविता ह्यद्भुता कथा । महाकालाख्यलिंगस्य निजभक्तसुरक्षिकः

ఋషులు అన్నారు—ఓ సూతా, మహాభాగ్యవంతుడా, నీవు మాకు అద్భుతమైన కథను వినిపించావు—‘మహాకాల’ అనే లింగం తన భక్తులను అచంచలంగా రక్షించునని।

Verse 2

ज्योतिर्लिंगं चतुर्थं च कृपया वद वित्तम । ओंकारं परमेशस्य सर्वपातकहारिणः

హే జ్ఞానులలో శ్రేష్ఠుడా, కరుణతో నాల్గవ జ్యోతిర్లింగమైన పరమేశ్వరుని ఓంకారాన్ని—సర్వపాపహరుణ్ని—వివరించుము।

Verse 4

सूत उवाच । ओंकारे परमेशाख्यं लिंगमासीद्यथा द्विजाः । तथा वक्ष्यामि वः प्रीत्या श्रूयतां परमर्षयः । कस्मिंश्चित्समये चाञ नारदो भगवान्मुनिः । गोकर्णाख्यं शिवं गत्वा सिषेवे परभक्तिमान्

సూతుడు పలికెను—హే ద్విజులారా, ఓంకారంలో ‘పరమేశ’ అనే లింగం యథావిధిగా ప్రదర్శితమైనట్లు, అలాగే నేను మీకు ప్రేమతో వివరిస్తాను; హే పరమర్షులారా, వినండి। ఒక సమయంలో పరమభక్తుడైన భగవాన్ ముని నారదుడు గోకర్ణనామక శివుని వద్దకు వెళ్లి ఆయనను సేవించి ఆరాధించాడు।

Verse 5

ततस्स आगतो विन्ध्यं नगेशं मुनिसत्तमः । तत्रैव पूजितस्तेन बहुमानपुरस्सरम्

అనంతరం ఆ మునిశ్రేష్ఠుడు పర్వతాధిపతి వింధ్యుని చేరాడు. అక్కడే అతడు అతనిచే మహా గౌరవం, భక్తితో యథావిధిగా పూజింపబడ్డాడు।

Verse 6

मयि सर्वं विद्यते च न न्यूनं हि कदाचन । इति भावं समास्थाय संस्थितो नारदाग्रतः

“నాలో సమస్తమూ ఉంది; నేను ఏ కాలములోనూ కొరతగలవాడను కాను” అనే భావాన్ని దృఢంగా ధరించి, అతడు నారదుని సమక్షంలో స్థిరంగా నిలిచెను।

Verse 7

तन्मानं तत्तदा श्रुत्वा नारदो मानहा ततः । निश्श्वस्य संस्थितस्तत्र श्रुत्वाविन्ध्योऽब्रवीदिदम्

ఆ గర్వోక్తిని అప్పుడే విని, గర్వభంగకుడు నారదుడు దీర్ఘ నిశ్వాసం విడిచి అక్కడే నిశ్శబ్దంగా నిలిచెను. అది విని వింధ్యుడు ఇలా పలికెను.

Verse 8

विन्ध्य उवाच । किं न्यूनं च त्वया दृष्टं मयि निश्श्वासकारणम् । तच्छ्रुत्वा नारदो वाक्यमब्रवीत्स महामुनिः

వింధ్యుడు అన్నాడు—“నాలో నీవు ఏ లోపాన్ని చూచి ఈ నిశ్వాసం విడిచితివి?” ఆ మాటలు విని మహాముని నారదుడు ప్రత్యుత్తరం పలికెను.

Verse 9

नारद उवाच । विद्यते त्वयि सर्वं हि मेरुरुच्चतरः पुनः । देवेष्वपि विभागोऽस्य न तवास्ति कदाचन

నారదుడు అన్నాడు—“నీ యందు సమస్తమూ ఉంది; నీవు మేరువుకన్నా మరింత ఉన్నతుడవు. దేవతలలోనూ భేదవిభాగం ఉంటుంది; కాని నీలో ఎప్పుడూ అలాంటి విభాగం లేదు.”

Verse 10

सूत उवाच । इत्युक्त्वा नारदस्तस्माज्जगाम च यथागतम् । विन्ध्यश्च परितप्तो वै धिग्वै मे जीवितादिकम्

సూతుడు అన్నాడు—ఇలా చెప్పి నారదుడు వచ్చినట్లే ఆ స్థలంనుండి వెళ్లిపోయాడు. వింధ్యుడు పశ్చాత్తాపంతో దగ్ధుడై, “ధిక్కారం నా జీవితం మరియు దానికి సంబంధించినదంతా!” అని విలపించాడు.

Verse 11

विश्वेश्वरं तथा शंभुमाराध्य च तपाम्यहम् । इति निश्चित्य मनसा शंकर शरणं गतः

“విశ్వేశ్వరుడైన శంభువును ఆరాధించి తపస్సు చేస్తాను” అని మనసులో నిశ్చయించుకొని, అతడు శంకరుని శరణు పొందాడు.

Verse 12

जगाम तत्र सुप्रीत्या ह्योंकारो यत्र वै स्वयम् । चकार च पुनस्तत्र शिवमूर्तिश्च पार्थिवीम्

అత్యంత ఆనందంతో ఓంకారుడు తాను స్వయంగా వ్యక్తమైన ఆ స్థలానికి వెళ్లాడు; అక్కడే మళ్లీ మట్టితో శివమూర్తిని నిర్మించాడు.

Verse 13

आराध्य च तदा शंभुं षण्मासं स निरन्तरम् । न चचाल तपस्थानाच्छिवध्यानपरायणः

అప్పుడు అతడు శంభువును ఆరు నెలలు నిరంతరం ఆరాధించాడు. శివధ్యానంలో పరాయణుడై, తన తపస్థానాన్ని విడిచి కదలలేదు.

Verse 14

एवं विंध्यतपो दृष्ट्वा प्रसन्नः पार्वतीपतिः । स्वरूपं दर्शयामास दुर्ल्लभं योगिनामपि

వింధ్యలో చేసిన తపస్సును చూచి పార్వతీపతి శివుడు ప్రసన్నుడై, యోగులకు కూడా దుర్లభమైన తన స్వస్వరూపాన్ని దర్శింపజేశాడు।

Verse 15

प्रसन्नस्स तदोवाच ब्रूहि त्वं मनसेप्सितम् । तपसा ते प्रसन्नोस्मि भक्तानामीप्सितप्रदः

ప్రసన్నుడై ఆయన ఇలా పలికెను—“నీ హృదయంలో కోరినదాన్ని చెప్పు. నీ తపస్సుతో నేను సంతుష్టుడను; భక్తులకు ఇష్టవరాలను ప్రసాదించేవాడను నేనే.”

Verse 16

विन्ध्य उवाच । यदि प्रसन्नो देवेश बुद्धिं देहि यथेप्सिताम् । स्वकार्यसाधिनीं शंभो त्वं सदा भक्तवत्सलः

వింధ్యుడు అన్నాడు—“ఓ దేవేశా! మీరు ప్రసన్నులైతే, నా ఇష్టానుసారమైన బుద్ధిని ప్రసాదించండి; అది నా కార్యాన్ని సాధించునట్లు ఉండాలి. ఓ శంభో! మీరు ఎల్లప్పుడూ భక్తవత్సలులు.”

Verse 17

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा भगवाञ्छंभुश्चिचेत हृदये चिरम् । परोपतापदं विन्ध्यो वरमिच्छति मूढधीः

సూతుడు అన్నాడు—అది విని భగవాన్ శంభువు హృదయంలో చాలాసేపు ఆలోచించాడు—“మూఢబుద్ధి వింధ్యుడు ఇతరులకు బాధ కలిగించే వరాన్ని కోరుతున్నాడు।”

Verse 18

इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायामोंकारेश्वरज्योतिर्लिंगमाहात्म्यवर्णनं नामाष्टादशोऽध्यायः

ఇట్లు శ్రీశివమహాపురాణము నాల్గవ భాగమైన కోటిరుద్రసంహితలో ‘ఓంకారేశ్వర జ్యోతిర్లింగ మహాత్మ్య వర్ణన’ అను అష్టాదశోధ్యాయము సమాప్తమగుచున్నది।

Verse 19

सूत उवाच । तथापि दत्तवाञ् शंभुस्तस्मै तद्वरमुत्तमम् । विध्यपर्वतराज त्वं यथेच्छसि तथा कुरु

సూతుడు పలికెను—అయినప్పటికీ శంభువు అతనికి ఆ ఉత్తమ వరాన్ని ప్రసాదించి, “ఓ వింధ్య పర్వతరాజా! నీకు ఎలా ఇష్టమో అలా చేయుము” అని అన్నాడు.

Verse 20

एवं च समये देवा ऋपयश्चामलाशयाः । संपूज्य शंकरं तत्र स्थातव्यमिति चाबुवन्

అదే సమయంలో నిర్మల హృదయులైన దేవతలు, ఋషులు అక్కడ శంకరుని విధివిధానంగా పూజించి, “ఇక్కడే మనము నిలిచి ఉండాలి” అని అన్నారు.

Verse 21

तच्छुत्वा देववचनं प्रसन्नः परमेश्वरः । तथैव कृतवान्प्रीत्या लोकानां सुखहेतवे

దేవతల వాక్యాన్ని విని పరమేశ్వరుడు ప్రసన్నుడై, సమస్త లోకాల సుఖహేతువుగా ప్రేమతో వారు కోరినట్లే అలాగే చేసెను.

Verse 22

ॐ कारं चैव यल्लिंगमेकं तच्च द्विधा गतम् । प्रणवे चैव ओंकारनामासीत्स सदाशिवः

‘ఓం’ స్వరూపమైన ఏకైక లింగమే నిజంగా ద్విరూపంగా విభజితమైంది. ప్రణవంలో ‘ఓంకార’ అనే నామధారి సాక్షాత్తు సదాశివుడే.

Verse 23

पार्थिवे चैव यज्जातं तदासीत्परमेश्वरः । भक्ताभीष्टप्रदौ चोभौ भुक्तिमुक्तिप्रदौ द्विजाः

ఓ ద్విజులారా! పార్థివ (మృణ్మయ) రూపంలో అక్కడ ఏది అవతరించిందో, అది నిశ్చయంగా పరమేశ్వరుడే. ఆ రెండూ భక్తుల అభీష్టాలను ప్రసాదించి, భుక్తి మరియు ముక్తిని దయచేశాయి.

Verse 24

तत्पूजां च तदा चक्रुर्देवाश्च ऋषयस्तथा । प्रापुर्वराननेकांश्च संतोष्य वृषभध्वजम्

అప్పుడు దేవతలూ ఋషులూ ఆ పూజను నిర్వహించారు। వృషభధ్వజుడైన భగవాన్ శివుని సంతోషింపజేసి వారు అనేక వరాలు పొందారు।

Verse 25

स्वस्वस्थानं ययुर्देवा विन्ध्योपि मुदितोऽधिकम् । कार्य्यं साधितवान्स्वीयं परितापं जहौ द्विजाः

ఓ ద్విజులారా, దేవతలు తమ తమ స్థానాలకు వెళ్లిపోయారు; వింధ్య పర్వతమూ అత్యంత ఆనందించాడు। తన కార్యం సిద్ధించుకొని అతడు తన తాపాన్ని విడిచిపెట్టాడు।

Verse 26

य एवं पूजयेच्छंभुं मातृगर्भं वसेन्न हि । यदभीष्टफलं तच्च प्राप्नुयान्नात्र संशय

ఈ విధంగా శంభువును (శ్రీశివుని) పూజించువాడు మళ్లీ మాతృగర్భవాసం పొందడు. అతడు కోరిన ఫలమునే పొందును—ఇందులో సందేహము లేదు.

Verse 27

सूत उवाच । एतत्ते सर्वमाख्यातमोंकारप्रभवे फलम् । अतः परं प्रवक्ष्यामि केदारं लिंगमुत्तमम्

సూతుడు పలికెను—ఓంకార ప్రాదుర్భావమునుండి కలుగు ఫలమును మీకు సమగ్రంగా వివరించితిని. ఇకపై కేదారములోని పరమోత్తమ లింగమును వర్ణించెదను.