Sukta 146

Mantra 1

त्रिमूर्धानं सप्तरश्मिं गृणीषेऽनूनमग्निं पित्रोरुपस्थे । निषत्तमस्य चरतो ध्रुवस्य विश्वा दिवो रोचनापप्रिवांसम् ॥

మూడు శిరస్సులు, ఏడు కిరణాలు కలిగి, క్షీణించని అగ్నిని నేను స్తుతిస్తున్నాను—ఇరు తల్లిదండ్రులు (ద్యౌ, పృథివీ) ఒడిలో ఆసీనుడైనవాడిని. ధ్రువమైన ఆధారంలో స్థిరంగా కూర్చుండి కూడా అతడు సంచరిస్తూ, దివ్యలోకంలోని సమస్త ప్రకాశమయ రోచన-ప్రదేశాలను పరిపూర్ణం చేస్తాడు.

Mantra 2

उक्षा महाँ अभि ववक्ष एने अजरस्तस्थावितऊतिॠष्वः । उर्व्याः पदो नि दधाति सानौ रिहन्त्यूधो अरुषासो अस्य ॥

ఈ మహావృషభుడు వీటితో బలంగా ఉప్పొంగి విస్తరిస్తాడు; అజరుడై, ఎత్తుగా నిలుస్తాడు—తన ఆధారశక్తులతో కూడి. శిఖరంపై అతడు విశాలమైన అడుగును స్థాపిస్తాడు; అతని అరుష (ఎర్రటి) శక్తులు పాలను ఇచ్చే స్థనాన్ని నాకుతూ—పోషక సారాన్ని లాగుతాయి.

Mantra 3

समानं वत्समभि संचरन्ती विष्वग्धेनू वि चरतः सुमेके । अनपवृज्याँ अध्वनो मिमाने विश्वान्केताँ अधि महो दधाने ॥

రెండు పోషక శక్తులు ఒకే సామాన్య వత్సాన్ని చుట్టూ కలిసి సంచరిస్తాయి; అవి అన్ని దిశలలో విస్తరించి, సుయుగ్మంగా కదులుతాయి. మళ్లించలేని—అపవర్జ్యంకాని—మార్గాన్ని కొలుస్తూ, అవి మహత్తు యొక్క సమస్త కేత (చిహ్నాలు) ఎక్కడికక్కడ స్థాపిస్తాయి.

Mantra 4

धीरासः पदं कवयो नयन्ति नाना हृदा रक्षमाणा अजुर्यम् । सिषासन्तः पर्यपश्यन्त सिन्धुमाविरेभ्यो अभवत्सूर्यो नॄन् ॥

ధీర ఋషి-కవులు సత్య పదం (మార్గం) వైపు నడిపిస్తారు; విభిన్న హృదయభావాలతో వారు అజుర్య (అజర/అక్షయ) శక్తిని కాపాడుతారు. అన్వేషిస్తూ వారు చుట్టూ చూచి సింధు (నది)ని దర్శించారు; అప్పుడు మనుష్యుల కొరకు సూర్యుడు వారికి ప్రత్యక్షమయ్యాడు.

Mantra 5

दिदृक्षेण्यः परि काष्ठासु जेन्य ईळेन्यो महो अर्भाय जीवसे । पुरुत्रा यदभवत्सूरहैभ्यो गर्भेभ्यो मघवा विश्वदर्शतः ॥

దర్శనయోగ్యుడైన అతడు కాష్ఠఖండాలలో చుట్టూ సంచరిస్తాడు; మహత్తులో శిశువు జీవనార్థం అతడు శ్రేష్ఠుడూ వందనీయుడూ. ఆ ‘సూరహై’ (సూర్య-విజయకర) గర్భాల నుండి అనేక చోట్ల అతడు ఉద్భవించినప్పుడు, దాత (మఘవా) విశ్వదర్శిగా అందరికీ కన్పించాడు.