Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 65, Shloka 55
कुम्भकर्णप्रस्थानम्
Kumbhakarna’s Departure for Battle
तद्वानरानीकमतिप्रचण्डंदिशोद्रवद्भिन्नमवाभ्रजालम् ।स कुम्भकर्णस्समवेक्ष्यहर्षान्ननादभूयोघनवद्घनाभः ।।।।
tad vānarānīkam ati-pracaṇḍaṃ diśo dravad-bhinnam ivābhra-jālam |
sa kumbhakarṇaḥ samavekṣya harṣān nanāda bhūyo ghana-vad ghanābhaḥ ||
దిశలవైపు పారిపోయి మేఘజాలంలా చీలిపోయిన ఆ ప్రచండ వానరసేనను చూసి, వర్షమేఘంలా శ్యామవర్ణుడైన కుంభకర్ణుడు హర్షంతో మళ్లీ మళ్లీ గర్జించాడు।
Heavy cloud like Kumbhakarna, a notorious one, perceiving the Vanara troops scattered like clouds in all directions emitted roar, laughing aloud.
FAQs
It warns against rejoicing in others’ fear and suffering; such exultation is an adharma-trait that precedes downfall in the Ramayana’s moral universe.
Kumbhakarṇa observes the Vānara forces scattering and responds by roaring loudly in triumph.
The verse highlights a negative trait—arrogant delight in intimidation—standing opposite to dharmic restraint and compassion.