Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 60, Shloka 9
कुम्भकर्णविबोधनम्
The Awakening of Kumbhakarna
विदितंमानुषंमन्येरामंदशरथात्मजम् ।इक्ष्वाकुकुलजातेनअनरण्येनयत्पुरा ।।6.60.8।।उत्पत्स्यतेहिमद्वंशेपुरुषोराक्षसाधनु ।यस्त्वांसपुत्रंसामात्यंसबलंसाश्वसारथिम् ।।6.60.9।।निहनिष्यतिसङ्ग्रामेत्वांकुलाधम दुर्मते ।
viditaṃ mānuṣaṃ manye rāmaṃ daśarathātmajam |ikṣvākukulajätena anaraṇyena yat purā ||
utpatsyate hi madvaṃśe puruṣo rākṣasādhama |
yas tvāṃ saputraṃ sāmātyaṃ sabalaṃ sāśvasārathim ||
nihaniṣyati saṅgrāme tvāṃ kulādhama durmate ||
ఇప్పుడు నాకు స్పష్టమైంది—దశరథనందనుడైన మానవుడు శ్రీరాముడే; ఇతని గురించే ఇక్ష్వాకుకులజుడైన అనరణ్యుడు పూర్వం నాతో ఇలా అన్నాడు—“నా వంశంలో ఒక పురుషుడు తప్పక జన్మిస్తాడు; అతడు యుద్ధంలో నిన్ను, ఓ రాక్షసాధమా, నీ కుమారులతో, మంత్రులతో, సేనతో, అశ్వాలతో, సారథులతో కూడి సంహరిస్తాడు; ఓ కులాధమా, దుర్మతీ!”
"I think that Dasaratha's son Rama, a human being is about whom king Anaranya born in Ikshvaku race, who cursed me earlier saying, 'In my race will be born a man who will kill you in war, with your sons, your horses, charioteers, all army, O evil minded lowest of Rakshasas, and the vilest of Rakshasas."
FAQs
Dharma is presented as an inevitable moral order: adharma invites a fitting consequence, and truth (satya) spoken as prophecy becomes a moral mirror for the wrongdoer.
Rāvaṇa connects Rāma to an old prediction/curse from Anaraṇya of the Ikṣvāku line, recognizing that the foretold destroyer has arrived.
Satya’s force is emphasized through Anaraṇya’s truthful utterance; on Rāvaṇa’s side, a moment of recognition appears, though not yet reform.