Shloka 79
पम्पा
तीर-वर्णनम् / Rama’s Lament at Pampa and the Approach to Rishyamuka
अङ्कोलाश्च कुरण्टाश्च चूर्णकाः पारिभद्रकाः।चूताः पाटलयश्चैव कोविदाराश्च पुष्पिताः।।।।मुचुकुन्दार्जुनाश्चैव दृश्यन्ते गिरिसानुषु।केतकोद्दालकाश्चैव शिरीषाः शिंशुपा धवाः।।।।
aṅkolāś ca kuraṇṭāś ca cūrṇakāḥ pāribhadrakāḥ |
cūtāḥ pāṭalayāś caiva kovidārāś ca puṣpitāḥ ||
mucukundārjunāś caiva dṛśyante girisānuṣu |
ketakoddālakāś caiva śirīṣāḥ śiṃśupā dhavāḥ ||
పర్వత శ్రేణుల ఒడ్డున అంకోల, కురంట, చూర్ణక, పారిభద్రక; అలాగే చూత (మామిడి), పాటలీ, కోవిదార—అన్నీ పుష్పించి కనిపిస్తున్నాయి. గిరిసానువులపై ముచుకుంద, అర్జున వృక్షాలు కూడా దర్శనమిస్తాయి; ఇంకా కేతకీ, ఉద్దాలక, శిరీష, శింశుపా, ధవ వృక్షాలూ కనిపిస్తాయి.
The bluish-yellow grass, dotted with different kinds of flowers fallen from the trees shines like a carpet spread.
FAQs
The verse supports dharma through satya (truthful witnessing): Rāma’s speech is accurate and grounded, presenting the world as it is. In the epic, such truthfulness underlies righteous action and reliable testimony.
During the springtime journey near Pampā and the approaches to Kiṣkindhā, Rāma points out the abundance of blossoming trees on the hillsides to Lakṣmaṇa.
Attentiveness and clarity (viveka): Rāma remains observant and articulate, even while emotionally burdened.